Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα είχαν καταργηθεί.

Τί γίνεται άραγε όταν τα κλισέ βγαίνουν αληθινά; Για τρίτη φορά μέσα σε 9 μήνες ο ελληνικός λαός θα κληθεί "να αποφασίσει για τη τύχη του". Ισχυριζόμαστε εδώ ότι ούτε κάποια απόφαση θα πάρει, ούτε την τύχη του θα καθορίσει.Αυτό που θα συμβεί πάλι είναι να εξουσιοδοτηθούν κάποιοι σωτήρες να πράξουν όπως εκείνοι νομίζουν και να ερμηνεύσουν σύμφωνα με τις δικές τους στοχεύσεις το αποτέλεσμα της "λαικης βούλησης", αθετώντας βέβαια σχεδόν κάθε προεκλογική υπόσχεση. Κάπως έτσι από τα "λεφτά υπάρχουν" του ΓΑΠ φτάσαμε στο πρώτο μνημόνιο, από τα Ζάπεια 1,2 και 3 του Σαμαρά στο δεύτερο, και τέλος(?) από το σκίσιμο τους από τον Τσίπρα στο τρίτο και μακρύτερο.
Όταν βλέπουμε λοιπόν τους εκάστοτε επόμενους να γίνονται σαν τους προηγούμενους δεν υπάρχει λόγος να εμπιστευτούμε τους καινούριους επόμενους . Και αυτοί ίδιοι θα είναι.
 Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δε φταίνε τα πρόσωπα αλλά το ίδιο το σύστημα του κοινοβουλευτισμού το οποίο υπηρετούν και το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την ουσία της δημοκρατίας.Οι βασικές αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι η αντιπροσώπευση και η ανάθεση. Επιλέγοντας μέσω της ψήφου μας αυτούς που θα ασχοληθούν με τα κοινά,αποποιούμαστε την ευθύνη αλλά και τη δυνατότητα να ελέγχουμε εμείς οι ίδιοι τις δημόσιες υποθέσεις.
Έτσι όμως η ελευθερία μας, που υποτίθεται ότι κατοχυρώνεται μέσω της δημοκρατίας, γίνεται φενάκη καθώς η δύναμη λήψης αποφάσεων συγκεντρώνεται στα χέρια των εκλεγμένων που συνήθως είναι όργανα ελίτ κάθε είδους. Ας σημειωθεί εδώ ότι η έννοια της αντιπροσώπευσης εδράζεται στην ευρέως καλλιεργούμενη από τις ελίτ αλλά εντελώς αντιδημοκρατική πεποίθηση ότι ο λαός είναι ανίκανος να αυτοδιευθυνθεί και άρα χρειαζεται κάποιους "άριστους" που θα τον κυβερνήσουν αποτελεσματικά. Αυτοί οι εκλεγμένοι άριστοι αποτελούν το πολιτικό προσωπικό της δημοκρατίας το οποίο στην εποχή μας δεν παίζει παρά το ρόλο του ιμάντα μεταφοράς και επιβολής στην κοινωνία των επιταγών του κεφαλαίου και των αγορών. Θυμίζουμε μόνο ότι στην αρχαία Αθήνα (το λίκνο της δημοκρατίας) οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τη συνέλευση των πολιτών η οποία όριζε τους αξιωματούχους της κυρίως μέσω της κλήρωσης ακριβώς επειδή δεν αποδεχόταν κανένα διαχωρισμό ανάμεσα σε πολιτικούς και πολίτες.
 Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Πιστεύει άραγε κανείς ότι το προσωπικό που θα προκύψει από τις εκλογές θα μπορέσει να έρθει σε σύγκρουση με τις αγορές και το κεφάλαιο για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των "από κάτω";Η αλήθεια είναι ότι αυτό δε θα συμβεί ποτέ στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού συστήματος που έχει αναγορεύσει την οικονομία της ανάπτυξης και του κέρδους ως την υπέρτατη σημασία. Η όποια σύγκρουση θα είναι αυστηρά οριοθετημένη ώστε να μη θέσει σε κίνδυνο την καπιταλιστική οικονομία και άρα την αναπαραγωγή αυτού του
 προσωπικού. Υπό αυτό το πρίσμα η υπογραφή του τρίτου μνημονίου δεν συνιστά ούτε ήττα ούτε προδοσία.Ήταν απλώς πράξη πολιτικής επιβίωσης.
Ας μη γελιόμαστε! Ο λαός δεν έρχεται στο προσκήνιο όταν ψηφίζει αντιπροσώπους ούτε όταν απαντά ναι ή όχι σε γελοία ερωτήματα που θέτει η εξουσία. Αντιθέτως όσο μεγαλύτερες προσδοκίες επενδύονται σε εκλογές και δημοψηφίσματα, τόσο βαθύτερη είναι η απογοήτευση που ακολουθεί τη διάψευση τους. Πόσο μάλλον που τα αποτελέσματά τους ερμηνεύονται πάντα κατά το δοκούν. Αλήθεια σε τι είπε πρόσφατα όχι ο "περήφανος ελληνικός λαός"; Στο ευρώ, στην Ε.Ε, στη λιτότητα, στον Σαμαρά, στα κανάλια, στο Σόιμπλε, στην κακή συμφωνία που πρότεινε ο Γιούνκερ (για να έρθει μια χειρότερη τελικά); Ή μήπως εξέφρασε το γαμώτο του; Και τι να συμπεράνουμε από αυτά που ΔΕΝ ακολούθησαν. Ότι ο λαός μας αποδέχεται πλέον τη λιτότητα ή ότι το νέο μνημόνιο δεν είναι "εθελοδουλία";
Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά το "περήφανο όχι¨δεν είδαμε εξέγερση αλλά απογοήτευση και αποστράτευση. Και αυτό γιατί η όποια δυναμική υπήρξε ήταν καθοδηγούμενη από τα πάνω , άριστα χειρίσιμη από την εξουσία και γιαυτό εξαντλήθηκε το βράδυ των πανηγυρισμών. Αφού ο τσίπρας επέλεξε (και δεν αναγκάστηκε) να  βάλει το λαό μπροστά για μια εβδομάδα, μετά τον πάρκαρε πάλι για να συνεχίσει μόνος του και να ξεκαθαρίσει το τοπίο με τους μέσα και τους έξω.
  Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν αλλά θα θέλαμε να θίξουμε κάποιες γενικές κατευθύνσεις.
  Αρχικά μας είναι προφανές ότι αν κάποιος θέλει αληθινή δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία δεν έχει παρά να απομακρυνθεί από κάθε μορφής ανάθεση , εμπιστοσύνη σε κομματικούς μηχανισμούς και ιεραρχίες και να αναζητήσει τη συλλογικοποίηση μέσα από αμεσοδημοκρατικούς σχηματισμούς και κοινότητες αγώνα. Για παράδειγμα εδώ και κάμποσα χρόνια λειτουργούν συνελεύσεις κατοίκων σε αρκετές γειτονιές της Αθήνας (Αγία Παρασκευή, Άγιος Δημήτριος, Περιστέρι, Πετράλωνα, Κυψέλη και αλλού) που καλούν τον κόσμο να διαβουλευθεί και να δράσει  για τα ζητήματα που τον απασχολούν .Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν ήταν η δημοκρατία που ηττήθηκε από τις αγορές αλλά η ανάθεση, η πίστη ότι θα μας σώσουν οι μεσσίες με ή χωρίς γραβάτες.
  Είναι εξίσου προφανές ότι δημοκρατία και καπιταλισμός δεν συμβαδίζουν Η ανάπτυξη των παραγωγικών του δυνάμεων, η κινητικότητα του κεφαλαίου του, το ξεπέρασμα των κρίσεων του δεν μπορούν να γίνουν με δημοκρατικό τρόπο. Όρος ύπαρξης της δημοκρατίας είναι να νικηθεί ο καπιταλισμός και μάλιστα στον πυρήνα του, στις φαντασιακές σημασίες που τον νοηματοδοτούν και κανοναρχούν τη ζωή των υπηκόων του. Κέρδος, εμπορευματοποίηση, καταναλωτισμός, κυριάρχηση πάνω στη φύση. Αν ο άνθρωπος εξακολουθεί να θεωρεί αυτά ως σημαντικά στη ζωή
 του, τότε κάθε ενδεχόμενη ρήξη με τις αγορές θα είναι απλά ατελέσφορη.
  Είναι τέλος προφανές ότι ο διεθνισμός είναι η μόνη διέξοδος. Η ρήξη με τις αγορές δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας χώρας. Ακόμη κι αν ξεκινήσει από εκεί απαιτείται ένα στιβαρό διεθνές κίνημα που θα αποτρέψει την αντεπίθεση του κεφαλαίου. Δεν θα κερδίσουμε επομένως τίποτα στρεφόμενοι ενάντια στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης.

Απέναντι στη στυγνή γραφειοκρατία των Βρυξελλών, στην επιστροφή στο συγκεντρωτισμό των εθνικών κρατών ή την Ευρώπη των εθνών της ακροδεξιάς, εμείς οφείλουμε να αντιτάξουμε την ευρωπαϊκή συνομοσπονδία των συνεργαζόμενων λαών που θα προάγει την ελευθερία, την ισότητα και την δικαιοσύνη. 

Ομάδα Ελευθεριακών Κομμουνιστών

όποιος δεν τα δίνει όλα, δεν δίνει τίποτα

 

*όποιος δεν τα δίνει όλα, δεν δίνει τίποτα

 (Helenio Herrera)

 

το προηγούμενο δεκαπενθήμερο τα είχε όλα, εκτός από αλλαγές.

ένα δημοψήφισμα, το οποίο κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κατέδειξε την βούληση του λαού να μην συνεχίσει να είναι έρμαιο των κερδοσκόπων και της νεοαποικιοκρατίας.

μια αποφαση του κοινοβουλίου - και της κυβέρνησης- να γράψει την βούληση του λαού στα παλιά της τα παπούτσια, όπως έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

δικαιολογίες αντίστοιχες με αυτές που ψέλλισε ο Ιωαννίδης μετά τη Βάρκιζα: ουσιαστικά μια νέα Βάρκιζα. Με την διαφορά βέβαια, ότι οι τότε αριστεροί επωμίστηκαν το βάρος των προηγούμενων γενεών, για να απελευθερώσουν τις επόμενες, ενώ η σημερινή αριστερά του συριζα, φόρτωσε τις επόμενες γενιές με τα βάρη των προηγούμενων (προσθέτοντας σ'αυτά 80 δις. ευρώ) για να μην επωμιστεί το βάρος των δικών της λαθών.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται, ότι οι οι ηγεσίες, είναι πάντα λιγότερο προοδευτικές από τις μάζες. Άτολμοι, υπερόπτες, θεωρώντας ότι ξέρουν παραπάνω, στην πραγματικότητα διαρκώς φοβισμένοι για το άγνωστο, τα "αχαρτογράφητα νερά". Οιωνεί παρόντες στον αγώνα, ικανοί μόνο στα λόγια και στην θεωρία, αναμένοντας μια αλλαγή στους συσχετισμούς που δεν θα έρθει ποτέ, κυρίως λόγω της γνώσης του αντίπαλου ότι τελικά δεν θα κάνουν τίποτα για να την επιφέρουν. O συριζα, εσκεμμένα ή από ατολμία, έκανε το ίδιο στρατηγικό λάθος με τον ΕΛΑΣ στη Βάρκιζα: παρέδωσε τα όπλα του προς όφελος ενός τακτικού πλεονεκτήματος που δεν θα έρθει ποτέ, αφού αφήνει στον εχθρό την δυνατότητα να ανασυνταχθεί, να ορίσει τους κανόνες και να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, με αντάλλαγμα μια ψευδαίσθηση υποχώρησης, μια υποτιθέμενης συμφωνίας/παραχώρησης που ο αντίπαλος δεν θα τηρήσει.

Εν προκειμένω, πλέον των παραπάνω, με την προσχώρησή του στο μνημονιακό μπλοκ, ξαναέκανε παντοδύναμο τον νεοφιλελευθερισμό, και ενδεχομένως, κρίνοντας από την εξέλιξη των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, να άνοιξε και τον δρόμο στην κυβέρνηση χρυσής αυγής.

Ο Τσακαλώτος προχτές έκανε μια αναφορά στη συζήτησή του με τη Μέρκελ, λέγοντας ότι είναι σαν να είμαι η μπαρτσελόνα και εσείς η μπάγερν, και με υποχρεώνετε να παίξω χωρίς νεϊμάρ, μέσι και πως τον λένε τον άλλο; σουάρεζ - αποδεικνύεται ότι η μέρκελ ξέρει καλύτερο ποδόσφαιρο από εμένα.

Βγαίνουν φοβερά συμπεράσματα από αυτό το σχόλιο:

Κατ'αρχάς ότι ο συριζα προσπαθούσε να χορέψει με δεμένα τα πόδια: δεν τον ανάγκασε κανένας όμως, μόνος του το επέλεξε. όταν διέθεσε το αποθεματικό να πληρώσει δντ και λοιπούς τοκογλύφους, όταν αποδέχτηκε να συζητήσει με τον εχθρό με τους όρους του εχθρού.

Κατά δεύτερο, η αφέλεια(;)  του σύριζα να θεωρήσει (;) ότι είναι δυνατός ένας "έντιμος συμβιβασμός": Οι "πιστωτές" δεν ενδιαφέρονται για το αμοιβαίο όφελος (αλήθεια υπάρχει τέτοιο; αμοιβαίο με ποιόν, με τον ελληνικό λαό; με τον συριζα; με την κυβέρνηση;), ο σκοπός δεν είναι να "πάρουν τα λεφτά τους πίσω", ο σκοπός τους είναι να εξασφαλίσουν την υποτέλεια της παραγωγικής και της αγοραστικής μας δύναμης για τα επόμενα πενήντα χρόνια και να καταστείλουν κάθε διαφορετικό μοντέλο από το δικό τους . 'Οπως είπε ο Γλέζος, δεν είναι δυνατή μια συμφωνία μεταξύ εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου. Σε αντιστοιχία, ο τσακαλώτος παίζει για το θέαμα και τα εισιτήρια, κοιτάζοντας αφελώς το αμοιβαίο όφελος, ενώ η μέρκελ για τη νίκη, το πρωτάθλημα και ενδεχομένως τον υποβιβασμό της ομάδας του τσακαλώτου.

Τι μας μένει τότε;

Να αλλάξουμε το στυλ του παιχνιδιού.

Ας χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του τσακαλώτου.

Η επίκληση του μέσι, του νεϊμάρ και του σουάρεζ από πλευράς τσακαλώτου, δείχνει πως αντιλαμβάνεται τον "τρόπο παιχνιδιού" ο συριζα: δεν υπάρχει ομάδα, παρα μόνο τρεις παίχτες, οι οποίοι αν δεν παίξουν δεν γίνεται τίποτα.

Παλιότερα, ένας γιός αναρχικών εμιγκρέδων, ο  Ελένιο Χερρέρα, εφάρμοσε μια άλλη φιλοσοφία παιχνιδιού: το κατενάτσιο. Μια ομάδα στην οποία όλοι μάρκαραν, όλοι έτρεχαν, όλοι κυνήγαγαν την μπάλα, όλοι σκόραραν. Δεν ήθελε ονόματα στην ομάδα: κανένας δεν είναι πανω από την ομάδα. Η ομάδα παίζει για να κερδίσει γιατί αυτός είναι ο σκοπός της. Μετέρχεται όλων των μέσων. Η ομάδα παίζει σκληρή άμυνα αλλά δεν είναι αμυντική, οι έξι παίχτες στους δέκα είναι επιθετικοί αλλα παίζουν και αυτοί άμυνα. Και όταν επιτίθεται είναι καταιγιστική: Ο αντίπαλος δεν ξέρει από πού θα του έρθει. Δεν παίζει με την μπάλα κάτω, αλλά παραχωρεί το κέντρο στον αντίπαλο, χρησιμοποιώντας τα πλάγια μπακ και το λίμπερο (που είναι στην πραγματικότητα επιθετικός) τα οποία προωθούνται στην αντίπαλη περιοχή με ταχύτητα, φτάνοντας εκεί ταυτόχρονα με την μπάλα αλλά ανεξάρτητα από αυτή. Όμως, ο σημαντικότερος παίχτης, είναι η κερκίδα: Είναι η πρώτη ομάδα που έχει οργανωμένους φιλαθλους που κάνουν φασαρία, φωνάζουν συνθήματα έχουν λάβαρα, κάνουν ψυχολογικό πόλεμο στον αντίπαλο, είναι κομμάτι του γηπέδου και όχι εξωτερικοί παρατηρητές. Η Μεγάλη Ίντερ, άλλαξε 25 παίχτες σε τρία χρόνια: δεν της έλλειψε κανένας. Το κατενάτσιο, αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο καμμία άλλη ποδοσφαιρική τακτική στην ιστορία, όχι γιατί είναι αμυντικό (που δεν είναι) όπως λένε οι επικριτές του, αλλά γιατί απέδειξε ότι κερδίζει η ομάδα και όχι οι παίχτες, και γιατί το ζήτημα δεν είναι να κάνεις τον καραγκιόζη αλλά να κερδίσεις: όπως έλεγε ο Νερέο Ρόκκο, "κατ'αρχάς: να μην τις αρπάξουμε!".

Με την ποδοσφαιρική ορολογία, κατόπιν των χτεσινών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο συριζα προσχώρησε επισήμως στην παράγκα. Η αριστερή πλατφόρμα, θα μπορούσε να αποκαλέσει τον τσακαλώτο και τον τσίπρα "παλτά", η ισως και "πουλητάρια". Ευτυχώς, δεν είχαν όλοι ψευδαισθήσεις.

Ίσως θα πρέπει να διδαχτούμε από το ποδόσφαιρο: θα είχαμε πολλά να μάθουμε.

Κατ'αρχάς πώς να μην χάνουμε. Κατά δεύτερον, πως και μια ισοπαλία, μπορεί να ισοδυναμει με ήττα. Κατά τρίτον, ότι όταν μια ομάδα λειτουργεί συλλογικά και προσηλωμένη στο σκοπό της, ξεπερνάει την ανάγκη για ξεχωριστούς παίχτες-ηγέτες.

Και το σημαντικότερο, οτι αν θες να νικήσεις, θα πρέπει να τα δώσεις όλα.

Γιώργης

στο τέλος κερδίζει πάντα το καλό, αλλά... πότε θα φύγουμε απ'την αρχή;

Κατά την πτώση από τον εβδομηκοστό όροφο ενός ουρανοξύστη θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί: "ως εδώ πάμε καλά". Το θέμα όμως δεν είναι η πτώση... αλλά η πρόσκρουση.

Εισαγωγική ατάκα από το φιλμ "μίσος" του Κασσοβίτς (1995) 

Την Δευτέρα, λέει μπορεί να βρισκόμαστε εκτός ευρώ.

Οι τράπεζες μπορεί να μην δίνουν λεφτά (αλήθεια, πότε «έδιναν»;)

Τα ΑΤΜ μπορεί να μην σε αφήνουν να σηκώσεις πάνω απο 200 ευρώ την ημέρα (ποιοί το κάνουν αυτό πιά; Γιατί πρέπει να μας απασχολεί;)

Τα «κεφάλαια» θα υπόκεινται σε έλεγχο κινήσεων (Πρωτοφανές, μέχρι τώρα μόνο για τους άνθρωπους ίσχυε αυτό....)

Κάποιοι χαίρονται που θα βγούμε από το ευρώ. Κάποιοι τραβάνε τα μαλλιά τους από την απελπισία τους. Κάποιοι τρέχουν στα σουπερμάρκετ να ψωνίσουν ρύζι, κρέας και μακαρόνια.

Να το κάνουμε σαφές για άλλη μια φορά: Δεν υπάρχει «προοδευτικό»νόμισμα. Δεν υπάρχει αριστερό ή δεξιό νόμισμα. Δεν υπάρχει νόμισμα καλύτερο ήχειρότερο για τον λαό. Οι αλλαγές στην ζωή των ανθρώπων γίνονται από την αλλαγήτων σχέσεων παραγωγής, από το ποιός  θα καρπώνεται τον παραγόμενο πλούτο.

Αναδιανομή πλούτου και απεξάρτηση από τις σχέσεις οικονομικής υποτέλειας δεν μπορεί να γίνει με την αλλαγή νομίσματος ή τουλάχιστον όχι μόνο με την αλλαγή νομίσματος.

Μια ατέρμονη συζήτηση για το αν θα είμαστε (ποιοί αλήθεια;) χειρότερα ή καλύτερα με το ένα νόμισμα ή το άλλο, έχει μόνο αποτέλεσμα –και κατα τη γνώμη μου, κύριο σκοπό – την υποβάθμιση κάθε ριζοσπαστικής προοπτικής για κοινωνικοοικονομική αλλαγή στην Ελλάδα σε μια ατελείωτη μπουρδολογία, μιας και καμμία από τις δύο πλευρές δεν φέρνει (και δεν διαθέτει...) αληθινά επιχειρήματα – μετρήσιμα στοιχεία δηλαδή – για το οικονομικό αποτέλεσμα της ενδεχόμενης αλλαγής νομίσματος.

“Το καλύτερο, είναι εχθρός του καλού”: μιλώντας για την αλλαγή του νομίσματος, ξεχνάμε αυτά που πραγματικά πρέπει να γίνουν. Και οδηγείται έτσι, η όποια ριζοσπαστική πολιτική δυναμική δημιουργήθηκε στα χρόνια της κρίσης,σε μια εύκολα διαχειρίσιμη πορεία επιστροφής στην «προ της κρίσης» εποχή, αφούπεριορίζεται στην αλλαγή πολιτικού προσωπικού και σε καμμία περίπτωση σεπολιτειακής φύσεως αλλαγή ή σε αλλαγή των σχέσεων παραγωγής ή, πολλώ δε μάλλον, των κοινωνικών σχέσεων.

 Χωρίς να βάλει μυαλό κανένας, ώστε να επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος στην επόμενη γενιά και ώστε παλι, η διευθύνουσα τάξη, εγχώρια και μη, να την βγάλει καθαρή.

Γιώργης

Αν το να πηγαίνουμε στην δουλειά είναι υποχρέωσή μας, το να γυρίζουμε στο σπίτι μας, είναι δικαίωμά μας

Αν το να πηγαίνουμε στην δουλειά είναι υποχρέωσή μας,

το να γυρίζουμε στο σπίτι μας, είναι δικαίωμά μας

Έχουμε, στο παρόν ιστολόγιο, ασχοληθεί επανηλειμμένα για τις επιπτώσεις της φιλοσοφίας του σύγχρονου μάνατζμεντ στις επιχειρήσεις, ιδίως στις μεγάλες (ιδιωτικές, δημόσιες και υβρίδια), και ειδικά στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και στην οικονομική εξέλιξη των εταιρειών. Σχετικό κείμενο του γράφοντα, είχει δημοσιευθεί και παλιότερα στην εφημερίδα ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ (βλ. στο τέλος του κειμένου) το οποίο, επι τροχάδην, αναλύει τις αιτίες και τις επιπτώσεις αυτού του φαινομένου, στις εργασιακές σχέσεις και στην οικονομική εξέλιξη των εταιρειών. Όχι τυχαία, το συγκεκριμένο κείμενο (το οποίο βέβαια έχει τις ατέλειες που συνεπάγεται ο περιορισμένος χώρος μιας εφημερίδας), επικέντρωνε στα διυλιστήρια: Τα διυλιστήρια είναι και ήταν το κυρίαρχο πρότυπο της «μεγάλης και σταθερής επιχείρησης» στην ελλάδα. Στην πραγματικότητα βεβαια, είναι μπουρδέλα, αλλά τα πάντα κρίνονται από την μετοχή και την μηντιακή εικόνα. Δεν ξέρω για παράδειγμα, τι είναι πιό ανατριχιαστικό: το οτι η αναγγελία του θανάτου των δύο συναδέλφων (εκ των 5 τραυματιών του ατυχήματος της προηγούμενης εβδομάδας) συνέπεσε σχεδόν με το τέλος των εργασιών shoutdown της συγκεκριμένης μονάδος –πράγμα το οποίο ανοιχτά έλεγαν οτι θα γίνει όλοι οι παροικούντες την ιερουσαλήμ[1], με τη λογική να μην διαταραχθεί περεταίρω η ομαλή εξέλιξη του έργου – ή το οτι τα massmedia αναφέρθηκαν ελάχιστα  στο ατύχημα (διαστρεβλώνοντας μάλιστα τα σημαντικότερα στοιχεία του για να μην προκληθεί κατακραυγή[2]) και στην συνέχεια σχεδόν κανένα δεν μετέδωσε την είδηση των δύο θανάτων (μια εκτίμηση είναι οτι αυτό έγινε για να μην κατρακυλήσει κι άλλο η μετοχή των ΕΛΠΕ).

Πλέον εδώ μιλάμε για την επιβεβαίωση ανθρωπολογικών τύπων που θυμίζουν το «όχι άλλο κάρβουνο μωρέ». Και είναι σημαντικό σε τέτοιες στιγμές, να ξεχωρίζουμε ποιοί είναι με ποιούς.

 Όπως εύστοχα σημείωσαν οι συνάδελφοι κουκουέδες σε προκύρηξη που διένειμαν εχτές στα διυλιστήρια ο υπουργός κος Λαφαζάνης δήλωσε για το θέμα, οτι «Όλοι μαζί, κυβέρνηση, διοίκηση των ΕΛ. ΠΕ και εργαζόμενοι, χρειάζεται να προασπίσουμε την αξιοπιστία στην λειτουργία των ΕΛ. ΠΕ, να διασφαλίσουμε πλήρως την υγεία και την ζωή των εργαζομένων. Την ασφάλεια στην εργασία.».

Σίγουρα, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τις ευθύνες όσων χειριστών, εργοδηγών κλπ υπήρξαν φυσικοί αυτουργοί των επιταγών εντατικοποίησης των προϊσταμένων τους ηθικών αυτουργών. Ούτε τους εσωτερικούς διαχωρισμούς των εργαζομένων σε εργολαβικούς, εταιρικούς, άσπρους και μαύρους τους οποόίους σε μεγάλο βαθμό οιίδιοι αποδέχονται κα αναπαράγουν.

 Όμως, να θυμίσω αυτό που είπε ο Γλέζος τον προηγούμενο μήνα: «δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα σε εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενο». Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Όλοι μαζί ούτε είμαστε ούτε θα είμαστε. Ο καθένας μας πρέπει να διαλέξει πλευρά.

Το προφανές ερώτημα είναι, με ποιόν θα ταχθεί η κυβέρνηση, με τον εκμεταλλευτή (διοίκηση των ΕΛ.ΠΕ.) ή με τον εκμεταλλευόμενο;

Γιώργης

ένα παλαιότερο κείμενο, από την εφημερίδα "επί τα πρόσω":

Οutsourcing στην σύγχρονη βιομηχανική εποχή:

 Μια διαφορετική ματιά στα βιομηχανικά ατυχήματα

Η συνεχής ακολουθία βιομηχανικών ατυχημάτων, εκτός από την εμφανή εικόνα της γενικευμένης αδιαφορίας (ή αδυναμίας ελέγχου) των “αρμοδίων” και όλα τα υπόλοιπα συνεπακόλουθα, φωτίζει και μια άλλη πλευρά του σύγχρονου κόσμου της εργασίας. Μια πρόχειρη ματιά στις στατιστικές, αρκεί για να δει κανείς ότι το μεγαλύτερο μέρος των θυμάτων στα βιομηχανικά ατυχήματα, είναι προσωπικό “εργολάβων”, και δεν έχει άμεση σχέση εργασίας με την επιχείρηση στην οποία εργάζεται. Αυτό, γιατί αποτελεί πλέον γενικευμένη πρακτική στις περισσότερες μεγάλες και μεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις του ευρύτερου βιομηχανικού και μεταποιητικού τομέα, η επιλογή της μεθόδου του outsourcing (υπεργολαβική εκτέλεση εργασιών) για την εκτέλεση ακόμα και καθημερινών εργασιών. Τα συνήθη επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν αυτήν την επιλογή, είναι βασισμένα στην θεωρητική ανάλυση των οικονομικών μεγεθών του συνόλου μιας επιχείρησης, και ακόμα και στην εποχή του Frederick Winslow Taylor [3] δεν θα άντεχαν σε σοβαρή κριτική. Γιατί όμως τότε συνεχίζει η μέθοδος αυτή όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά να γενικεύεται; Το κύριο σκεπτικό που προβάλλεται από τους υπέρμαχους αυτής της μεθοδολογίας είναι το εξής: Η εκτέλεση εργασιών από εξωτερικά συνεργεία, υποτίθεται ότι εφόσον οδηγεί σε μείωση προσωπικού, και άρα σε εξάλειψη των νεκρών ωρών (ώρες εργασίας κατά τις οποίες το προσωπικό υποαπασχολείται), θεωρητικά συμφέρει την εταιρεία. Η εκτέλεση των εργασιών, από συνεργεία εξειδικευμένα, και συνεπώς ταχύτερα, μειώνει επιπλέον τις νεκρές ώρες, και άρα αυξάνει επιπλέον το κέρδος του εργοδότη. Επίσης, η δε εξειδίκευση αυτή, υποτίθεται ότι αποτελεί και εχέγγυο της ποιότητας εκτέλεσης των εργασιών. Η αναγκαιότητα της αγοράς και συντήρησης εξειδικευμένου και συνήθως ακριβού εξοπλισμού εκλείπει από τον εργοδότη, και μετακυλίεται στον εργολάβο, ο οποίος αφού ασχολείται συνεχώς με το συγκεκριμένο είδος εργασίας, θα κάνει απόσβεση ταχύτερα, και δεν θα έχει απώλειες λόγω μη χρήσης τους.Τέλος ο ανταγωνισμός των εργολάβων, υποτίθεται ότι μειώνει τις τιμές τους, ή εν πάση περιπτώσει τις κρατά σε λογικά επίπεδα, και δίνει στον εργοδότη τη δυνατότητα να εκτελεί τις εργασίες που χρειάζονται άμεσα αφού μετακυλίει στους εργολάβους την υποχρέωση να έχουν συνεχώς διαθέσιμα προσωπικό και μέσα. Η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει: Δεν υπάρχουν , και δεν πρόκειται να υπάρξουν, εργολάβοι που να χρησιμοποιούν εξειδικευμένο προσωπικό, παρά μόνο για πολύ μικρό μέρος των εργασιών τους. Η λογική αναγκαιότητα της μείωσης του κόστους εργασίας, οδηγεί τους εργολάβους στην απασχόληση ημιεκπεδευμένων εργαζόμενων, με βραχυχρόνιες σχέσεις εργασίας. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφενός λόγω του μεταξύ των εργολάβων ανταγωνισμού, και αφετέρου διότι η εξάλειψη της συνεχούς απασχόλησης εξειδικευμένου προσωπικού, είναι ακριβώς αυτό που πολεμάει το outsourcing: η εξάλειψη του νεκρού χρόνου, αποτελεί τον θεωρητικό πυρήνα του. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Στις μεγαλύτερες βαριές βιομηχανίες της ελλάδας, έχουν καταργηθεί ή συρρικνωθεί τα τμήματα συντηρήσεως, κατασκευών κλπ. Το θεωρητικό αποτέλεσμα, θα έπρεπε να είναι η βελτιστοποίηση της ποιότητας και της ταχύτητας εκτέλεσης των εργασιών, η αύξηση της ασφάλειας (αφού οι υποτίθεται εξειδικευμένοι εργολάβοι “ξέρουν τη δουλειά τους”) και κυρίως η δυνατότητα εκτέλεσης των εργασιών άμεσα και με μειωμένο κόστος. Στην πραγματικότητα, εκτός ενδεχομένως από το τελευταίο, τίποτα δεν ισχύει. Οποιοσδήποτε έχει έστω και περιφερειακή σχέση με αυτά τα περιβάλλοντα εργασίας, ξέρει ότι οι εργολάβοι αδιαφορούν για τα χρονικά περιθώρια εκτέλεσης μιας εργασίας πέραν των συμβατικών τους υποχρεώσεων (και γιατί θα έπρεπε να μην ισχύει αυτό άλλωστε, αφού είναι ασύμφορο για τις δικές τους επιχειρήσεις), αδιαφορούν για την ποιότητα της εργασίας τους (αφού η βελτίωση της ποιότητας της εργασίας, μειώνει το περιθώριο κέρδους τους), τείνουν συνεχώς να μην τηρούν τα μέτρα ασφαλείας (είτε για να αυξήσουν το κέρδος τους, είτε λόγω άγνοιας του προσωπικού). Ειδικά για το θέμα της ασφάλειας, η (κοινή) πρακτική των εργολάβων να πληρώνουν τους εργαζόμενους με το κομμάτι (πχ με την ίντσα συγκόλλησης τους ηλεκτροσυγκολλητές) στις περιόδους υψηλής εργασιακής πίεσης, οδηγεί ακόμα και τους λίγους εξειδικευμένους τεχνίτες, να αδιαφορούν για τα μέτρα ασφάλειας, με τα γνωστά αποτελέσματα. Τα παραπάνω, αποτελούν κοινό τόπο σε όλες τις βιομηχανίες, πράγμα το οποίο εμμέσως, είναι αποδεκτό και από τις ίδιες τις βιομηχανίες, οι οποίες δαπανούν πολύ χρόνο και πολλά μέσα στον έλεγχο των εργολάβων, και συνήθως τις σοβαρές εργασίες (για τις οποίες υποτίθεται ότι επινοήθηκε το outsourcing) επιλέγουν να τις κάνουν με ίδια μέσα. Έτσι τελικά, η αντιστοιχία κόστος εκτέλεσης με ίδια μέσα – κόστος outsourcing μεταβάλλεται, διότι η θεωρητική προϋπόθεση ότι και ο εργολάβος, αλλά και η εργοδότρια εταιρεία, εργάζονται με τους ίδιους όρους και για να παράγουν το ίδιο προϊόν, δεν ισχύει. Αυτό βέβαια, θα έπρεπε να είναι εξαρχής προφανές, γιατί αν α= πραγματικό κόστος εργασίας β= υπεραξία (κέρδος) εργολάβου τότε, τουλάχιστον για τις πάγιες και συνεχείς εργασίες (πχ. Ετήσιες συμβάσεις καθαρισμού χώρων) θα είναι α (κόστος με ίδια μέσα) < α+β (κόστος εργολάβου) Αυτό όμως, δεν ισχύει ούτε και για τις εργασίες για τις οποίες ισχύουν οι αρχικές θεωρητικές προϋποθέσεις εφαρμογής του outsourcing (εξειδικευμένες, με πολλούς νεκρές ώρες) διότι δεν λαμβάνονται υπ' όψιν όχι μόνο οι παράγοντες που προαναφέρθηκαν, αλλά και άλλοι, όπως το κόστος επιμελητείας του εργολάβου, οι ζημιές που θα προκληθούν από την κακή ποιότητα εργασίας ή η αβεβαιότητα που συνεπάγεται αυτή, το impact cost[4] ενός ενδεχόμενου ατυχήματος, το αυξημένο κόστος επίβλεψης, η συνεργασία των εργολάβων για να παραμένουν οι τιμές στα επιθυμητά επίπεδα, κλπ. Έτσι η εταιρεία χάνει.[5] Το προσωπικό των εργολάβων προφανώς χάνει, γιατί για να ισχύσει η παραπάνω ανισότητα, θα πρέπει να μειωθεί το α (κόστος εργασίας) του εργολάβου, το οποίο μειώνεται με τις γνωστές μεθόδους (ανασφάλιστη, υποπληρωμένη εργασία, ετήσια απόλυση και επαναπρόσληψη κλπ) Χάνουν τα ταμεία, το δημόσιο, η κοινωνία. Και ποιος κερδίζει; Σίγουρα, κερδίζει ο εργολάβος. Κερδίζουν όμως και άλλοι, οι οποίοι δεν φαίνονται. Η εκτέλεση εργασιών από εργολάβους, δίνει πόντους στα στελέχη των εταιρειών που την εφαρμόζουν, διότι εμφανίζει ένα εικονικό κόστος για μια εργασία, αφού δεν λαμβάνει υπ' όψιν της το προσωπικό που απασχολείται εμμέσως από τον εργοδότη (πχ. Επιβλέποντες μηχανικοί), και το έμμεσο κόστος από την χαμηλής ποιότητας εργασία του εργολάβου, Το κυριότερο, επίσης, δεν λαμβάνει υπ' όψιν της, το κόστος δυσφήμισης και προστίμων αν αποδειχθεί ότι ο εργολάβος πχ. δεν πληρώνει ΙΚΑ, και βέβαια το impact cost εαν συμβεί πχ. κάποιο ατύχημα (παρότι το τελευταίο, είναι πολύ πιθανόν να το λουστεί), για τα οποία οι εργολάβοι είναι πολύ πρόθυμοι να ρισκάρουν, αν είναι να κερδίσουν. Πρόκειται επίσης για ένα λογιστικό τρικ: Τα έξοδα πληρωμής του εργολάβου εκπίπτουν από την εφορία, άρα η μετοχή υπερτιμάται, άρα οι μέτοχοι βλέπουν μεγαλύτερα κέρδη από τα πραγματικά. Πρόκειται για μια εξωφρενική λογική: Μακροπρόθεσμα, η εταιρεία καταδικάζεται στην φθορά και στην καταστροφή. Βραχυπρόθεσμα, η αξία της μετοχής της ανεβαίνει. Έτσι, κερδίζουν και οι σπεκουλαδόροι.

---

[1] Η έκφραση που κυκλοφορούσε κατα κόρον σε όλα τα διυλιστήρια ήταν οτι «τους κρατάνε ζωντανούς μέχρι να τελειώσει το shoutdown»

[2] Είναι σημαντικό το οτι το συμβάν παρουσιάστηκε ως φωτιά σε δεξαμενή ενώ αφορούσε φωτιά σε αγωγό καυσίμου υψηλής αναφλεξιμότητας σε εσωτερικό μονάδας παραγωγής η οποία ήταν –θεωρητικά- εκτός λειτουργίας. Οι μαρτυρίες όσων ήταν επιτόπου, αναφέρουν οτι οι άνθρωποι  περιλούζονταν επι ένα τέταρτο με καύσιμο υπο πίεση, ενώ η φωτιά ήταν σε εξέλιξη απο την σωλήνα στην οποία εργάζονταν, και η οποία υποτίθεται οτι ήταν «τυφλωμένη» δηλ. είχε διακοπεί η ροή της. Επίσης, στον χώρο βρίσκονταν δεκάδες εργαζόμενοι άλλων συνεργείων που εργάζονταν παράλληλα, χωρίς επίβλεψη. Ντάνες αδειών εκτέλεσης εργασίας υπογράφονταν εν ριπή οφθαλμού, χωρις να πορεί να εξεταστεί η μεταξύ τους αλληλεπίδραση.  Ουσιαστικά δηλαδή, αποκρύπτεται το γεγονός οτι λόγω πίεσης χρόνου και έντασης εργασίας, γίνονταν ταυτόχρονα δουλειές που σε καμμία περίπτωση δεν έπρεπε να γίνονται.

Αυτή συγκάλυψη είναι προφανέστατα εσκεμμένη, καθώς οι μονάδες παραγωγής είναι τελείως αλλού από τις δεξαμενές.

[3] Frederick Winslow Taylor: Θεωρείται ο πατέρας του project management. Εισήγαγε την αρχή της μεγιστοποίησης του κέρδους μέσω της “ορθολογικής”-βελτιστοποιημένης χρήσης των μέσων και των ατόμων.

[4] Impact cost: Το πραγματικό (οικονομικό) κόστος ενός ατυχήματος σε μία εταιρεία, θεωρητικά είναι τεράστιο. Πέραν της ενδεχόμενης διακοπής της παραγωγής, και του ενδεχόμενου καταβολής αποζημιώσεων, η δυσφήμηση της εταιρείας επηρεάζει την τιμή της μετοχής της, η οποία, για τις μεγάλες εταιρείες, είναι σημαντικότερη πηγή εσόδων από την ίδια την παραγωγική διαδικασία.

[5] Εδώ όταν μιλάω για την εταιρία, δεν αναφέρομαι στους κεφαλαιούχους, η κύρια πηγή εσόδων των οποίων, δεν είναι η παραγωγική διαδικασία, αλλά η διακύμανση της μετοχής. Αναφέρομαι στην εταιρεία σαν οργανισμό, στην οποία εμπεριέχονται και οι εργαζόμενοι. Η συνεχής απώλεια πάγιου εξοπλισμού, η φθορά των μέσων παραγωγής, επιβαρύνει κυρίως τους εργαζόμενους, καθόσον επιβαρύνει δραστικά την ποιότητα του εργασιακού τους χρόνου. Οποιοσδήποτε έχει εργαστεί σε εργοστάσιο, ξέρει ότι οι εργαζόμενοι “το πονάνε”, όχι μόνο γιατί αν κλείσει θα πεινάσουνε, αλλά κυρίως γιατί ζουν εκεί μεγάλο μέρος της ζωής τους, και κάθε βλάβη ενδεχομένως να έχει άμεση επίπτωση σ' αυτούς. Ένας εργαζόμενος σε ένα διυλιστήριο θα επισκευάσει μια σωλήνα με μεγαλύτερη προσοχή από οποιονδήποτε εργολάβο, πολύ απλά γιατί ο εργολάβος την επόμενη μέρα θα φύγει, ενώ αυτός θα περνάει από εκεί κάθε μέρα και ξέρει ότι αν η σωλήνα σκάσει δίπλα του, θα τον σκοτώσει.

Αύριο, Πέμπτη 16 Απρίλη, συμμετέχουμε στην πορεία αλληλεγγύης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική

   Αύριο, 16 Απρίλη, στις 6 μμ, στα Προπύλαια, θα πραγματοποιηθεί πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της ΒΑ Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Ως ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών και στα πλαίσια της αναρχικής καμπάνιας διεθνιστικής αλληλεγγύης των "Τριών Γεφυρών", συμμετέχουμε στην πορεία και καλούμε όλους να στηρίξουν έμπρακτα τον σημαντικό αυτόν αγώνα που γίνεται εδώ και δύο περίπου δεκαετίες από την τοπική κοινωνία 

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών