μνήμες 1974

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Παρέμβαση στον ΟΑΕΔ απο την Συνέλευση Αναρχικών γιά τήν Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση.

Στις μέρες που ζούμε και η τελευταία λέξη που ξεστομίζεται από επίσημα χείλη (κρατικά, επιχειρηματικά, δημοσιογραφικά, κομματικά…) εξυπηρετεί τον κοινό σε όλους τους επικοινωνιακό σκοπό: αυτόν της υποταγής, μοιρολατρίας και διαίρεσης των εκμεταλλευόμενων ώστε οι καπιταλιστές να βαδίσουν ανενόχλητοι τον «ένδοξο» δρόμο της ανάπτυξης και όλοι εμείς αυτόν της μετατροπής μας σε εξαθλιωμένο και υπάκουο (ευέλικτο, κινητικό, ανταγωνιστικό, με όρεξη για σκληρή δουλειά…), εργατικό δυναμικό...

Μέσα στο χάος από μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα που αποτελεί τη συσκευασία της νέας επίθεσης της εξουσίας, υπάρχει η πραγματικότητα. Αυτή του κοψίματος των μισθών, του τέλους των συντάξεων, της εκποίησης σε ιδιώτες του κατειλημμένου από το κράτος δημόσιου, της καμουφλαρισμένης ή ευθείας καταστολής, του ρατσισμού… Η ανεργία αποτελεί έναν από αυτούς τρόμους, ίσως τον πιο σημαντικό κι αυτό γιατί συμπυκνώνει σχεδόν όλους του άλλους: συνώνυμο της φτώχειας, είναι δοκιμασμένο εργαλείο καταστολής, τροφοδοτεί την ξενοφοβία και τον κανιβαλισμό ανάμεσα στους καταπιεσμένους.

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ! (κοντός ψαλμός αλληλούια)

Ιδού ένα δείγμα εξορθολογισμού των οικονομικών, από τη Δημοτική Αρχή Αγ.Δημητρίου:

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΔΗΜΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ                                                 Αγ. Δημητριος 15-01-10

                                                                                                                        αρ. πρ.: 07

                                                            ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

            Το Δ.Σ. του συλλόγου υπαλλήλων του Δήμου Αγ. Δημητρίου καλεί τα μέλη του να  σταθούν στο πλάι των συναδέλφων μας στη Δημοτική Επιχείρηση του Δήμου μας . Εβδομήντα δύο συνάδελφοί μας βρίσκονται στον αέρα και αφού επι ενάμιση χρόνο αντιμετώπιζαν καθυστερήσεις στη καταβολή των μισθών τους .Έτσι αφού παραμένουν απλήρωτοι επί έξι μήνες από τη προηγούμενη διοίκηση του  Δήμου τώρα αντιμετωπίζουν και το φάσμα της ανεργίας καθώς η Δημοτική επιχείρηση κλείνει αφού δεν εφαρμόστηκε καμία λύση και πετά στο δρόμο το προσωπικό της από την 31-12-10.  Η Δ.Ε. δραστηριοποιείται με ωφελούμενους πάνω απο 1500 μαθητέςκαι δημότες με το ωδείο, τις σχολές χορού, τα προγράμματα Βοήθεια στο σπίτι, κοινωνικής μέριμνας καθώς και το μοναδικό Βρεφονηπιακό σταθμό του Δήμου. Όλες αυτές οι δραστηριότητες  βρίσκονται στον αέρα και οι συνάδελφοί μας στο δρόμο της ανεργίας.

       Ο Σύλλογος μας επανειλημμένα έχε κάνει καθαρό ότι μόνο η ένταξη όλων των δραστηριοτήτων της Δημοτικής Επιχείρησης στις οργανωμένες υπηρεσίες του δήμου

με τη παράλληλη μεταφορά όλου του προσωπικού στο δήμο είναι η μοναδική εγγύηση για την απρόσκοπτη συνεχή προσφορά όλου του παρεχόμενου απο αυτή έργου προς τους Δημότες. Καλούμε όλα τα μέλη του συλλόγου μας να σταθούν στο πλάι των συναδέλφων μας  Θυμίζουμε οτι οι εργαζόμενοι της Δημοτικής Επιχείρησης συμβασιούχοι διαφόρων μορφών αλλά προσοχή και Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΑΣΕΠ) αποτελούν την νέα ποιοτική μορφή του προβλήματος, το μέλλον της ανεργίας δεν κάνει σε κανένα διακρίσεις. Όποιος έλεγε πριν λίγο καιρό ότι θα απολύονται Αορίστου Χρόνου εργαζόμενοι θα τον έλεγαν τρελό, όμως  αύριο ακολουθούν και οι μόνιμοι, όπως τα παπαγαλάκια του κ. Πάγκαλου, της κυβέρνησης και της τρόικας  λαλούν εδώ και καιρό  Συνάδελφοι πρέπει να σημάνει συναγερμός στις γραμμές μας, όλοι να σταθούμε στο πλευρό των συναδέλφων μας. Το πρόβλημά τους είναι και δικό μας. Να εξασφαλίσουμε ένα όσο πιο πλατύ κοινωνικό μέτωπο στη κοινωνία, όχι μόνο του Αγ. Δημητρίου αλλά και των όμορων Δήμων. Να έρθουμε σε επαφή με τους συναδέλφους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, την ΠΟΕ-ΟΤΑ, να κινητοποιήσουμε κάθε δυνατότητα ώστε σε αυτή τη μάχη να κερδίσουμε εμείς. Να μην χάσει τη δουλειά του κανένας συνάδελφος, να μη χάσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες κανένας Δημότης. Καλούμε τους Δημότες του Αγ. Δημητρίου να στηρίξουν των αγώνα μας για δημοτικές υπηρεσίες δημόσιου χαρακτήρα και όχι πεδίο κέρδους κάθε ιδιώτη που θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η Ε.Ε., και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με το νέο καθεστώς του Καλλικράτη,. Εν κρυπτό δίνουν τους ΧΥΤΑ και τα εργοστάσια διαλογής απορριμάτων στο μεγάλο κεφάλαιο. Πρέπει να αντιταχθούμε στη θεωρία τους <<έχεις λεφτά ζεις αλλιώς πεθαίνεις>>.

ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΟΝ Ο.Ε.Υ. ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΕ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 17-01-11 ΚΑΙ ΩΡΑ 18:30ΜΜ ΓΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

\

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΝΕΡΓΟΣ - ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Κοινοτικός-Έλεγχος, Εργατικός Έλεγχος και η Συνεταιριστική Κοινοπολιτεία

αναδημοσίευση απότη σελίδα "Ελευθεριακός Κόσμος" http://eleftheriakos.blogspot.com/2011/01/blog-post_03.html

 Του Howard Hawkins**

Εισαγωγή

Οι αρχές του Αριστερού Πράσινου Δικτύου αναφέρονται σε μια δημοκρατική, συ­νεταιριστική και οικολογική οικονομία κοινωνικής ιδιοκτησίας, που οραματιζόμαστε σαν μια "Συνεταιριστική Κοινοπολιτεία". Είναι αυτονόητο ότι όλοι οι αριστεροί πράσινοι¹ πι­στεύουν πως ο λαός θα πρέπει να έχει τον έλεγχο των καθημερινών λειτουργιών στον τό­πο δουλειάς. Τι γίνεται όμως με τις ευρύτερες κοινωνικές αποφάσεις που αφορούν την οικονομία -τη δομή της ζήτησης, το συντονισμό των δικτύων διανομής, τη διάθεση του πλεονάσματος μεταξύ επένδυσης, δημόσιων αγαθών και ιδιωτικής κατανάλωσης, την επι­λογή τεχνολογίας, την κλίμακα των παραγωγικών μονάδων και των δικτύων διανομής, την εναρμόνιση της οικονομίας με το περιβάλλον; Πρέπει οι αποφάσεις αυτές να λαμβά­νονται από τους εργάτες ή απ' όλους τους πολίτες; Συνοπτικά το ερώτημα τίθεται ως εξής: στην αντίληψη και το όραμα μας για μια Συνεταιριστική Κοινοπολιτεία ποια θα πρέπει να είναι η σχέση μεταξύ εργατικού ελέγχου και κοινοτικού ελέγχου; ...

Κεφάλαια : 

Δημοκρατία,  Το Επαναστατικό Υποκείμενο, Φυλή και Επαναστατικό Υποκείμενο, Ισχύς, Μεταβατική στρατηγική

Μπορούμε συνοπτικώς να απορρίψουμε δυο αριστερά μοντέλα τα οποία ισχυρίζονται ότι είναι δημοκρατικά και οικολογικά κι ότι βασίζονται στην κοινωνική ιδιοκτησία και τη συνεργασία. Το ένα μοντέλο, ο σοσιαλισμός της αγοράς, που βασίζεται σε συνεταιρι­σμούς παραγωγών και καταναλωτών, αναπαράγει τα κακά των αγορών: τη ληστρική ηθι­κή του ανταγωνισμού και της απληστίας, τη σπάνη των δημόσιων αγαθών, τον κόρο οικο­λογικών και κοινωνικών "εξωτερικοτήτων", την επεκτατική λογική της αγοράς και της απεριόριστης οικονομικής μεγέθυνσης που καταβροχθίζει τη βιόσφαιρα. Το άλλο μοντέ­λο, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, που βασίζεται στον κεντρικό σχεδιασμό από εκλεγμέ­νους κρατικούς φορείς, εμπεδώνει μια νέα τάξη τεχνοκρατών σε προνομιούχες θέσεις και δεν υπερβαίνει την ανορθολογικότητα που δημιουργεί ο κεντρικός σχεδιασμός, είτε στην περίπτωση που η τάξη των σχεδιαστών εκλέγεται είτε στην περίπτωση που αυτο-διο- ρίζεται.

Ο τυχαίος(;) θάνατος ενός καθαριστή

«Οι οδηγίες που έχουν δοθεί από την Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης για εντατικοποίηση των ελέγχων στους κλάδους των συνεργείων καθαρισμού και της ασφάλειας-φύλαξης εναρμονίζονται πλήρως με τις προτεραιότητες που είχε θέσει το ίδιο το Σώμα στην Ετήσια Έκθεση Πεπραγμένων του για το έτος 2009, όπου έχουν συμπεριληφθεί στον προγραμματισμό των στοχευμένων ελέγχων του τρέχοντος έτους οι συγκεκριμένοι κλάδοι επιχειρήσεων και μάλιστα με ειδική αναφορά σε συνεργεία που δραστηριοποιούνται σε δημόσιες υπηρεσίες».

Τραγικά συμβολικός ο θάνατος του Ερνάντ Αζίζ, που σκοτώθηκε καθαρίζοντας τα τζάμια σε κτίριο του Υπουργείου Μαύρης Εργασίας. Εργαζόταν αδήλωτος και ανασφάλιστος σε εργολάβο-δουλέμπορο που έχει αναλάβει τον καθαρισμό κτιρίων του υπουργείου. Η μάνα του; Ο πατέρας του; Τα αδέρφια του; Η γυναίκα του; Τα παιδιά του; Τον περιμένουν στην Αίγυπτο…

Κι οι μνήμες είναι πάλι στο Δεκέμβρη που ανέδειξε την υπόθεση της Κούνεβα και του δουλεμπορίου, των σκληρών ιδιοκτητών συνεργείων που πληρώνονται από εμάς (μέσω του κράτους) για να πλουτίζουν, των μίσθαρνων οργάνων τους που αναλαμβάνουν να εκτελέσουν τα συμβόλαια θανάτου, των φίλων-συνδικαλιστών που δεν λένε τίποτε.

Και το ζήτημα του δουλεμπορίου, μετά από τόσες εξαιρετικές προσπάθειες έφυγε μαζί με την επικαιρότητα.

Να ΄ναι άραγε τυχαίος ο θάνατός του;
http://pekop.wordpress.com/2010/12/28/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CF%85%CF%80/

Ευλογία, η μετανάστευση;

Χαράς ευαγγέλια για τους ‘’αντιρατσιστές’’ όλου του κόσμου! «Σημαντικά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες αποφέρουν οι μετανάστες διαπιστώνει ο ΟΗΕ, ενώ εκτιμά ότι έως το 2050 θα υπάρχουν περίπου 405 εκατομμύρια μετανάστες σε όλο τον κόσμο αν η μετανάστευση συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό όπως τα τελευταία 20 χρόνια». Ευλογία η μετανάστευση, λένε τα παπαγαλάκια των διεθνών οργανισμών αφού οι δείκτες πάνε καλά. Δηλαδή 37 δις δολάρια ετησίως κερδίζουν οι αμερικανοί από την εισαγωγή ή εισροή μεταναστών. Και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης λέει χαρακτηριστικά: «πολλές από αυτές τις αντιδράσεις βασίζονται σε μύθους και συναισθήματα και όχι στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα». Γνωρίζει προφανώς ο ΔΟΜ, ότι τα καλά αφεντικά που μπορούν να γδέρνουν τους εργάτες δεν κάνουν διάκριση στο δέρμα που γδέρνουν. Το μάθανε καλά εδώ και 2 αιώνες που ο φυλετικός ρατσισμός έχει ηττηθεί. Όποιος είναι πιο καλός στη δουλειά επιβιώνει. Ποιος μιλάει όμως για το ρατσισμό της Αγοράς; Για το ρατσισμό του ποιος θα επιβιώσει; Για το ρατσισμό της αριθμητικής κλίμακας στην εργασιακή απόδοση που πετά χωρίς διάκριση δέρματος όσους δεν του κάνουν;

Φχαριστούμε για τους αγώνες σας ‘’αντιρατσιστές’’ της Αγοράς. Το μάθαμε το πολυπολιτισμικό σας μάθημα. Όλοι είμαστε χρήσιμοι στον τρόπο να ανταγωνιζόμαστε για το ποιος θα επιβιώσει σε ένα σύστημα που μαθαίνει από τα λάθη του. Φχαριστούμε για τις κουζίνες, για τα χρώματα τις μουσικές και το φολκλόρ. Και για τον μαύρο πλανητάρχη! ΓΚ

Σχετικά με την απεργιακή διαδήλωση στην Αθήνα

Ιδιαίτερα μαζική και συγκρουσιακή ήταν η σημερινή απεργιακή διαδήλωση στην Αθήνα. Η συμμετοχή του κόσμου απείχε αρκετά από τα νούμερα εκείνης της απεργίας της 5ης Μάη, ωστόσο ήταν μία πραγματικά μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση, λαμβάνοντας επίσης και τις όχι και τόσο ευνοϊκές καιρικές συνθήκες.
Οι συγκρούσεις, από την πλατεία Συντάγματος και μετά, υπήρξαν διαρκείς και, αν εξαιρέσουμε τα μπλοκ που απαρτίζονταν από τις δυνάμεις του καθεστωτικού συνδικαλισμού, ο υπόλοιπος κόσμος έκανε ό,τι μπορούσε για να μη διαλυθεί από τις συνεχείς επιθέσεις που δεχόταν από την αστυνομία και να ανταπαντήσει. Τα μπλοκ μάλιστα των τοπικών συνελεύσεων χτυπήθηκαν άγρια μπροστά στο Σύνταγμα αλλά οι περιφρουρήσεις τους και σ΄αυτό το σημείο ανταπάντησαν με τον όποιο δυνατό τρόπο.
Αν και η απεργιακή αυτή κινητοποίηση έγινε μία μέρα μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου που κυρήσσει έναν λυσαλέο πόλεμο στα εργασιακά δικαιώματα από την πλευρά των αφεντικών, καταδείχτηκε για ακόμα μία φορά πως στην Ελλάδα υπάρχει ένα ιδιαίτερα διευρυμένο ρεύμα κοινωνικής ανυπακοής που συγκρούεται με σαφή τρόπο και δεν έχει καμία διάθεση να απεμπολίσει την αξιοπρέπειά του. Ίσως η σημερινή απεργιακή διαδήλωση να μην είχε, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, "τον κόσμο που θα έπρεπε να έχει", όπως συνηθίζουμε να λέμε, όμως αποτέλεσε άλλη μία πολύ σοβαρή γι΄ αυτούς απάντηση στην επίθεση που εξαπολύουν.
Ο περισσότερος δρόμος βρίσκεται μπροστά και εκεί βρίσκεται και το "στοίχημα" του ανταγωνιστικού κινήματος να μπορέσει να διευρύνει πρακτικές και να συγκροτήσει ακόμα πιο δυναμικές και αποτελεσματικές κοινότητες αγώνα. Το ραντεβού απέναντι στην επίθεση των αφεντικών και του κράτους οφείλει πλέον ξεκάθαρα να είναι καθημερινό μην περιμένοντας σήμερα ή αύριο μέσα από μία διαδήλωση να έρθει η "πτώση των χειμερινών ανακτόρων" αλλά συγκροτώντας μία ουσιαστική επαναστατική προοπτική που είναι πια και ο μόνος εφικτός τρόπος για να ανατραπεί αυτό το πανευρωπαϊκό βιολί των αφεντικών.

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ...

Όλη η Αθήνα αποπνέει μία περίεργη ένταση. Είναι ένα αίσθημα που απορρέει από πολλούς και που διαμορφώνει ένα σκηνικό παράξενο. Σαν κάτι να πρόκειται να συμβεί, σαν κάτι όλοι να περιμένουν αλλά να μην ξέρουν τι. Δεν έχει να κάνει με μία συγκεκριμένη κινητοποίηση, ούτε με ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο που η κυβερνητική κοινοβουλετική πλειοψηφία θα περάσει στη βουλή. Έχει να κάνει με το ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να ισχύει για πολλά αύριο, αλλά και με το ότι το επόμενο αύριο είναι τελείως άγνωστο.

Η κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του ΟΣΕ σήμερα (φωτό: eleftheriakoi.blogspot.com)     

Η Αττική -και σίγουρα όχι μόνο-βγάζει έναν βρασμό ψυχής. Σήμερα, μία πορεία εργαζομένων, καθώς ανέβαινε την οδό Πειραιώς κατευθυνόμενη προς το Σύνταγμα, φώναζε όλη μαζί "να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή". Ποιος θα το πίστευε πως αυτό το "παραδοσιακό" αναρχικό σύνθημα θα φωναζόταν σήμερα με τόσο πάθος και από τόσον κόσμο... Πιο κάτω, κόντα στην πλατεία Μεταξουργείου, τα κεντρικά γραφεία του ΟΣΕ παραμένουν κατειλημμένα από εκατοντάδες εργαζόμενους που κάνουν συνέλευση. Ακόμα και οι τριήμερες συγκρούσεις στην Κερατέα ενάντια στην κατασκευή του νέου ΧΥΤΑ είναι σημεία των καιρών.
Η αστική τους δημοκρατία έχει σοβαρό πρόβλημα και το μέλλον είναι τελείως αβέβαιο για όλους και όλα. 
Η συγκροτημένη και μαζική παρουσία στην απεργία της 15ης Δεκέμβρη αποτελεί μία από τις μεγάλες απαντήσεις που οφείλουμε να δώσουμε στους δρόμους. Οι συνθήκες δεν απαιτούν από κανέναν να παίξει τον ρόλο του πυροκροτητή και επιτάσσεται η ανακοπή οποιουδήποτε επιδιώκει να υιοθετήσει τον ρόλο του πυροσβέστη. Ωστόσο,  η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα είναι στοιχεία που οφείλουν να δείξουν όλοι οι αγωνιζόμενοι ώστε να υπάρξει δίοδος από το τέλμα που μας έχει επιβάλει το σύστημά τους.

15 Δεκέμβρη - όλοι στους δρόμους!

Η γενική απεργία της 15ης Δεκέμβρη οφείλει να αποτελέσει μία ισχυρή έκφραση αντίστασης απέναντι στα παρόντα αλλά και τα "μελλούμενα" που επιχειρούν να καταστήσουν ως "μονόδρομο" τα ντόπια και ξένα αφεντικά. Ένα στοιχείο επιπλέον μεταξύ των καλεσμάτων που υπάρχουν για το συγκεκριμένο ραντεβού στους δρόμους είναι εκείνο τριών τοπικών συνελεύσεων, οι οποίες καλούν σε προσυγκενρώσεις στις περιοχές τους. Εδώ αναδημοσιεύουμε ένα από τα σχετικά αυτά καλέσματα:

Ανακοίνωση-κάλεσμα προς όσους δεν αγνοούν την ύπαρξή τους

Αυτό που μέχρι και πριν από λίγο καιρό αποτελούσε άποψη μίας μικρής μειοψηφίας σήμερα δικαιώνεται από τους περισσότερους ως πραγματικότητα, δυστυχώς όχι πανηγυρικά αλλά κάθε μέρα και πιο τραγικά. Ο κόσμος που διαμορφώνουν τα κράτη, οι τράπεζες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες είναι ένας κόσμος που δε μας χωράει όλους και που αν δε θελήσει να μας εξοντώσει μέσα από έναν μεγάλο πόλεμο, σήμερα τουλάχιστον θέλει να μας στοιβάζει σαν φτηνό εργατικό δυναμικό σε πλήρως ελεγχόμενες μεγαλουπόλεις.

Νοιώθουμε πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το να αντισταθούμε σήμερα, όχι απλά για να μην έρθει αύριο το χειρότερο, αλλά για να επιδιώξουμε να έρθει το καλύτερο.

Όσο κι αν φαντάζει αδιανόητο, αυτά τα «μεγάλα» πράγματα που επιβάλλονται στη ζωή μας, μέσα από τη μνημονιακή πολιτική του κράτους, των κυρίαρχων πολιτικών μηχανισμών αλλά και της ουσιαστικής συνεργίας των «επιφανών» συνδικαλιστικών φορέων, μπορούν να χάσουν το έδαφος κάτω απ΄ τα πόδια τους. Αρκεί σ΄ αυτό το έδαφος εμείς να δημιουργούμε μορφές και κοινότητες αγώνα, που να μην επιτρέπουν την αεροστεγή εδαφοκάλυψη της κοινωνικής ζωής από την κυριαρχία τους.

Γι΄αυτό και στη γενική απεργία της 15^ης Δεκέμβρη θα είμαστε παρόντες όχι απλά ως εργαζόμενοι ή άνεργοι ή αυτοαπασχολούμενοι ή φοιτητές/μαθητές. Θα είμαστε παρόντες μέσα από την προσπάθεια της ανοιχτής λαϊκής συνέλευσης Αγίου Δημητρίου να αποτελούν οι τόποι που ζούμε έδαφος για το ρίζωμα μιας ζωής αξιοπρεπούς και ελεύθερης για όλους και όχι μιας ζωής μίζερης και υπόδουλης σε λίγους.

Καλούμε σε προσυγκέντρωση στις 15/12 στις 10.00πμ στη Δάφνη (πλατεία Καλογήρων - σταθμός μετρό Δάφνη) και ενώνουμε τις ορέξεις μας για αντίσταση στο δρόμο με τις συνελεύσεις της Αγίας Παρασκευής και των περιοχών Παγκρατίου-Καισαριανής-Βύρωνα.

Καλούμε όλους όσους δεν αγνοούν ότι η πράξη μπορεί να επιφέρει άμεσα και απτά αποτελέσματα στην ανατροπή αυτής της τάξης πραγμάτων να διαμορφώσουν πυρήνες σε κάθε περιοχή μέσα από διαρκείς αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και δράσεις, καθώς και ομάδες παρέμβασης και συνελεύσεις στους εργασιακούς χώρους.

Καλούμε όλους όσους κρίνουν θεμιτό με την παρουσία τους να στηρίξουν τα μπλοκ των αυτοοργανωνομένων τοπικών συνελεύσεων και των πρωτοβάθμιων σωματείων με συνελευσιακή βάση.

Τα δύσκολα είναι μπροστά, αλλά γι΄ αυτούς!

ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Αγίου Δημητρίου

Μπραχάμι, 8/12/2010

katadimadim.blogspot.com

Ένα κεφάλαιο από το βιβλίο "Η κατάκτηση του ψωμιού" του Π.Κροπότκιν

Το κεφάλαιο "η διατροφή" από το βιβλίο του Π.Κροπότκιν έχει να πει πάρα πολλά πράγματα και στο σήμερα σε σχέση με το ζήτημα μίας εξεγεγερσιακής έκρηξης και μίας επαναστατικής προοπτικής. Τα ερωτήματα που τίθονται είναι καίρια και οι απαντήσεις που δίνονται έχουν μεγάλη αξία για να τις έχει κάποιος στο κεφάλι του. Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύεται από το http://pasamontanias.blogspot.com/ (ολόκληρο το βιβλίο κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή από τις εκδ.Ελεύθερος Τύπος).

Κεφάλαιο 5: Διατροφή

Ι
Εάν η Επανάσταση που έρχεται είναι κοινωνική, θα διακρίνεται από τις προηγούμενες όχι μόνο ως προς το σκοπό της αλλά και ως προς τις μεθόδους της. Οποιοσδήποτε καινούργιος σκοπός απαιτεί και καινούργιες μεθόδους.
Τα τρία μεγάλα λαϊκά κινήματα, που είδαμε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα, διαφέρουν σε πολλά μεταξύ τους. Έχουν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό.
Ο λαός μάχεται για ανατρέψει το παλιό καθεστώς, χύνει το αίμα του και, αφού σπάσει τη θηλιά από το λαιμό του, αποσύρεται από τις εξελίξεις. Σχηματίζεται μια κυβέρνηση, απαρτιζόμενη από ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο έντιμους, και αναλαμβάνει να οργανώσει τη δημοκρατία, το 1793, την εργασία, το 1848, και την ελεύθερη Κομμούνα, το 1871.
Αυτή η κυβέρνηση, διαποτισμένη από τις ιδέες των Ιακωβίνων, ασχολείται πάνω απ' όλα με πολιτικά ζητήματα: την αναδιοργάνωση της κρατικής μηχανής, την κάθαρση των δημόσιων υπηρεσιών, τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, τα πολιτικά δικαιώματα και ούτω καθεξής.
Τα εργατικά σωματεία επιτηρούν τη νέα κυβέρνηση και συχνά επιβάλλουν τις απόψεις τους. Όμως, ακόμα και μέσα σε αυτά τα σωματεία, όπου οι εκπρόσωποι είναι όχι μόνο αστοί αλλά και εργάτες, πάντα επικρατεί η αστική άποψη. Τα πολιτικά ζητήματα συζητούνται ευρέως, αλλά το ζήτημα του ψωμιού ξεχνιέται.
Μεγάλες ιδέες εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή, ιδέες που αναστάτωσαν τον κόσμο. Εκφωνήθηκαν λόγοι που ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα μετά, ραγίζουν τις καρδιές μας.
Αλλά το ψωμί έλειπε από τις φτωχογειτονιές.

Από τα συνδικάτα των κλάδων στο συνδικάτο της ζωής

Η πολυήμερη απεργία της πανελλήνιας Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας στης οποίας την επίσημη ιστοσελίδα φιγουράρει η Δωρεά Λάτση (http://www.pno.gr/frameset.htm) είναι μια απεργία η οποία, προς το παρόν, έχει μια οικουμενική κάλυψη μέχρι τώρα από το σύνολο των παρατάξεων που την αποτελούν. Αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση στον κλάδο της "Ναυτικής Οικογένειας" όπως συνηθίζουν να την αποκαλούν επαγγελματίες συνδικαλιστές και εφοπληστές είναι τραγική. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι δεν είναι ίδιο πράγμα να είσαι πλοίαρχος με το να είσαι λαδάς ή καμαρότος, η κατάσταση θυμίζει δουλεία. Αν ξεναγηθεί κανείς από τον Άγιο Σπυρίδωνα του Πειραιά  και μέχρι την παλιά Τρούμπα, αν κανείς και μιλήσει με όλους τους άνεργους που συχνάζουν στην Ακτή Μιαούλη, αν μιλήσει μ’ αυτούς που σέρνονται από βουλευτικά σε βουλευτικά γραφεία με μια υπόσχεση στον κρόταφο και μ’ αυτούς που σέρνονται με τα πόδια από τις συνοικίες του Πειραιά στα σωματεία τους για να βρουν μια δουλειά «ό,τι να ναι», θα καταλάβει. Φτηνά κακοπληρωμένα πληρώματα, έτοιμα για όλα, κυρίως από την Ασία, στην «ποντοπόρο ναυτιλία μας» είναι αυτά που κατά την παλιότερη επίσημη διάλεκτο της ΠΝΟ την «αφελληνίζουν». Και πράγματι η ανεργία χτυπάει "κόκκινο" στον κλάδο αυτό, ενώ με διάφορες εφαρμογές ευρωπαϊκών οδηγιών (άρσεις σχετικών προστατευτικών νόμων για την εισαγωγή νέων εταιριών, αλλαγές σε ζητήματα που αφορούν τις συνθέσεις των πληρωμάτων) πάει προς το χειρότερο. Από την άλλη στις ήδη υπάρχουσες συνθήκες (παράνομα αλλά ποιος μιλάει;) παραβιάζεται όσο μπορεί η οργανικότητα των πληρωμάτων με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν από το λιγοστό προσωπικό τόσο τα πληρώματα όσο και οι επιβάτες στα επιβατηγά πλοία. Η παραβίαση του ωραρίου, το πρεσάρισμα στην ακτοπλοΐα ειδικά τους θερινούς μήνες κάνουν αβίωτη τη ζωή του ναυτεργάτη. Τέλος εκκρεμεί η νέα συλλογική σύμβαση εργασίας, ενώ η ναυτική εκπαίδευση είναι πανθομολογούμενα στην πιο άθλια ώρα της. Ποιο είναι το όπλο; Ο αποκλεισμός των λιμανιών.
Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, απεργούν, αντίστοιχα κι αυτοί, κάποιες μέρες κι αυτοί με όπλο (κυρίως) την μη αποκομιδή των απορριμμάτων. Κι αυτή η "οικογένεια" με πολύ σοβαρά προβλήματα που κι εκεί πρέπει να ξεχωρίσει κανείς διάφορους εργοδηγούς και υπευθύνους και προϊσταμένους που λειτουργούν ως εργοδότες, τις μαφίες από το τεχνικό προσωπικό που κάνουν τις ιδιωτικές δουλειές τους με τις δημοτικές υποδομές, τις μαφίες των νεκροταφείων κλπ. Και οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, δεν είναι όλοι το ίδιο. Και το χειρότερο, πριν και μετά την εφαρμογή του Καλλικράτη, απολύονται χιλιάδες συμβασιούχοι που μέχρι τώρα στήριζαν την εργασία τους στην απειλή της προσφυγής για τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Χθες οι λιμενεργάτες, προχθές οι δάσκαλοι, αντιπροχθές η Ζώνη και πάει λέγοντας. Κι αύριο άλλοι που θα τους τσακίσει μόνους τους το κράτος και η αδηφάγος αγορά. Χωρίς στήριξη ο κάθε κλάδος παλεύει με τις συνταγές των καθοδηγητών κομμάτων και παρατάξεων, μόνος του.
Έτσι, δυο απεργίες, τρεις απεργίες, χίλιες δεκατρείς απεργίες, έρχονται σε όσους πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να αλλάζει, ως μια αισιόδοξη νότα στην στεγνή έρημο του "δεν γίνεται τίποτε". Τα πράγματα όμως, όπως και σε κάθε απεργία δεν είναι καθόλου έτσι. Κι αυτό γιατί το ξεχωριστό επαγγελματικό συμφέρον που έχουν προωθήσει κυρίως οι κομματικοί μηχανισμοί και τα φερέφωνά τους, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις και που επιγραμματικά –εν τέλει- εφαρμόζει ο Ν.1268, έχει διαλύσει κάθε έννοια κοινού καλού και σκοπού. Οι ναυτεργάτες ενάντια στους αγρότες και στους επαγγελματίες, αυτοί ενάντια στους νταλικέρηδες, οι τελευταίοι ενάντια στους επαγγελματίες και στους καταναλωτές ή στους οδηγούς. Οι εργαζόμενοι στους Δήμους ενάντια στην κοινωνία ολόκληρη και παντού ξεχωρίζει ο επαγγελματίας, σύμβολο της ελληνικής οικονομίας που διαρκώς χάνει την αίγλη του ως ο κοινός θιγόμενος. Οι γιατροί ενάντια στο κοινό καλό με τις απεργίες και τις επισχέσεις (ακόμα χειρότερα), οι δάσκαλοι ενάντια στην κοινωνία που δεν έχει αφήσει τα παιδιά της. Ένα τοπίο κοινωνικής αποσύνθεσης που δεν φαίνεται να τελειώνει κάπου. Κι εδώ παντού και πάντα, οι κομματικές γραμμές που ενώνουν τεχνητά όλη αυτή την αποσύνθεση, καθώς και τα ΜΜΕ που εφευρίσκουν ένα κοινό εχθρό κάθε φορά συνεχίζεται ασταμάτητα και τέλος η κυβέρνηση που ως σύμβολο κοινωνικής ενότητας και σταθερότητας εκμεταλλεύεται αυτήν την ασυνεννοησία και τσακίζει κάθε δίκαιο αγώνα. Έτσι, το αποτέλεσμα της απεργίας παύει –ραγδαία- να αναδεικνύει τα προβλήματα των απεργών και τους υποδεικνύει ως κοινωνικό πρόβλημα.

Απέναντι σ’ αυτό, φωνές της υπέρβασης του ξεχωριστού κλαδικού συμφέροντος που όλο και πιο συχνά ακούμε από μικρές εργασιακές πρωτοβουλίες, από ελάχιστα πρωτοβάθμια σωματεία από μερικές προσπάθειες και απόπειρες τοπικών συνελεύσεων, οφείλουν να βρίσκονται δίπλα και να δίνουν μια άλλη διάσταση στον αγώνα. Αντισυντεχνιακός-με κοινωνικές αναφορές, δημοκρατικός-με συμμετοχή από τη βάση. Όλα αυτά που τους αφήσαμε να κομματιάσουν μαζί με τις ζωές μας να ξαναβρούμε και να τα ενώσουμε.

ΓΚ
ΥΓ: Θα μπορούσε κανείς να πει ότι σε μια καλή κατεύθυνση ήταν η κινητοποίηση της ΕΙΝΑΠ την προηγούμενη εβδομάδα. Ο στόχος της ακύρωσης των ταμείων για την είσπραξη των 3 ευρώ επισκεψης σε γιατρό, είναι μια καλή αρχή (σε αντίθεση με τις επισχέσεις που ο ασθενής "πληρώνει το μάρμαρο") όσο κι αν -λόγω κυρίαρχης απεργιακής κουλτούρας- δεν παλεύτηκε ιδιαίτερα. Πάντως σύμφωνα με πληροφορίες στο Κρατικό της Νίκαιας, υπήρξε επιτυχία αυτής της προσπάθειας. Και εις άλλα με υγεία κι αγώνες...