ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ

Την περίπτωση του αγώνα στο Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου και πέριξ τη θυμόμαστε. Ήταν ένας από τους πρώτους αδέσμευτους, κοινοτικούς αγώνες της περιόδου (περιοδ. «Ευτοπία», τεύχος 15, Νοέ. 2007) που από τη μια διεκδικούσε βελτίωση των υπαρχουσών υποδομών υγείας κι από την άλλη υπερασπιζόταν  τους διωκόμενους γιατρούς, που οι ίδιοι είχαν στην κοινωνία ανοίξει το ζήτημα των υποδομών υγείας –κι όχι μόνο- μέσω συγκεντρώσεων κινητοποιήσεων και συνελεύσεων. Πηγές υπενθύμισης αυτού του αγώνα καθώς και όψεις του αγώνα και προσπαθειών που έγιναν για την ανάδειξή του μπορείτε να δείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. Το παρακάτω κείμενο είναι πρόσφατο και αφορά ανώνυμες καταγγελίες προς τους γιατρούς αυτούς, τις οποίες αξιοποίησε εισαγγελέας καθώς και τμήμα του ντόπιου κατεστημένου, με στόχο να απαλλαγούν από την ενεργή και θετική τους παρουσία στον τόπο. Αμ δε! Όπως και το 2006-07, φαίνεται ότι οι κάτοικοι Ζαγκλιβερίου και πέριξ που γνωρίζουν το τι σημαίνει αγάπη για τον άνθρωπο, ανιδιοτέλεια και αγώνας για το καλύτερο, δεν το βάζουν κάτω… ΓΚ

ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ

Προσπάθησαν ξανά πριν από μερικά χρόνια να τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί τους Γιατρούς μας αλλά δεν τα κατάφεραν. Τότε, επίδοξοι χαφιέδες που πίστεψαν ότι οι καταθέσεις τους δε θα γίνονταν γνωστές, ξέρασαν χολή στην επιθεωρήτρια του ΣΕΥΥΠ που εκτελούσε εντεταλμένη υπηρεσία. Δεν κατάφεραν παρά να φανεί σε όλη την Ελλάδα το δίκιο του αγώνα μας. Ξαναπροσπάθησαν με συκοφαντικές επιστολές σε υπουργούς και κατασκευασμένες συλλογές υπογραφών. Βρήκαν μπροστά τους οργισμένο κόσμο και υποχώρησαν.

Σήμερα νέοι χαφιέδες, πιο καλά προστατευμένοι αυτήν τη φορά, στέλνουν «ανώνυμη» επιστολή σε Εισαγγελέα (τον οποίο διάλεξαν προσεκτικά όπως οι ίδιοι λένε) ο οποίος  προσπαθεί κι αυτός να κανει την ίδια δουλειά,να τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί τους Γιατρούς μας. Μαζί τους αυτήν τη φορά και το φαρμακοποιό της Γερακαρούς καθώς και ακόμα τρία από τα άτομα που τα προβλήματα υγείας τους, τους έχουν οδηγήσει στο Ιατρείο.

Δεν διαφέρουν οι συκοφαντίες, το υβρεολόγιο και η κακοήθεια. Στις προηγούμενες κατηγορίες, που επαναλαμβάνονται, έρχονται βρώμικα να προστεθούν καινούργιες. Διαλέγουν αυτήν τη φορά τις κατηγορίες προσεκτικά, χτυπώντας εκεί που ακόμα και ο πιο ευσυνείδητος γιατρός μπορεί συκοφαντικά να κατηγορηθεί: στην περίθαλψη ατόμων με προβλήματα εξαρτήσεων. Εκεί ο νόμος, ο κοινωνικός στιγματισμός και η προκατάληψη στρώνουν το έδαφος για κάθε λογής συκοφαντία.

Όπως την πρώτη φορά, έτσι και τώρα, νομίζουν ότι μπορούν να επηρεάσουν τη γνώμη μας για όλους αυτούς τους ανθρώπους με αναφορές στις πολιτικές τους πεποιθήσεις, στο χαρακτήρα τους, στο έργο τους και τους αγώνες τους. Μα εδώ είναι που κάνουν λάθος. Αυτούς τους αγώνες τους δώσαμε και τους δίνουμε καθημερινά μαζί. Και δεν εννοούμε, μόνο, τους αγώνες ενάντια στις διώξεις και την προσπάθεια υποβάθμισης του Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου. Εννοούμε τον καθημερινό αγώνα για αξιοπρέπεια: τόσο στις καλές στιγμές όσο και στις δύσκολες στιγμές της ασθένειας… τόσο κατά την ομαλή λειτουργία του ιατρείου και την από κοινού προσπάθεια για εξοπλισμό με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα, όσο και στις δύσκολες στιγμές που προσπαθούν να το υποβαθμίσουν (καταργώντας τα ραντεβού κλπ)… στους αγώνες ενάντια στα κυκλώματα που θέλουν να αρπάζουν λεφτά άλλωτε από τα φάρμακα και άλλωτε από τους ΧΥΤΑ, στους αγωνες εναντια στα κυκλωματα φαρμάκων, στο πεντάευρω, στον χρηματισμό…

Δεν καταλαβαίνουν ότι σε αυτούς τους αγώνες είμαστε μαζί. Και δεν καταλαβαίνουν επίσης, (ίσως επειδή δεν αγωνίστηκαν ποτέ με αξιοπρέπεια) ότι όταν είσαι σε τέτοιους αγώνες χέρι - χέρι με τον άλλο και τον βλέπεις να θυσιάζει κομάτια του εαυτού του τον γνωρίζεις καλά. Όταν στήνεις μαζί με τον άλλο το «Σύλλογο φίλων του Π.Ι. Γερακαρούς» και ξέρεις ότι μόνο δείνει, δεν καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να σου πουν ότι το κάνει για τα λεφτά. Όταν τον βλέπεις ότι για πάνω από δέκα χρόνια, δεν  παίρνει τα λεφτά που του δίνουν χωρίς να τα ζητήσει, για «δώρο» (όπως πολλοί άλλοι θεωρούν τα λεφτά που δίνουν οι ασθενείς στους γιατρούς) ξέρεις ότι δε θα στήσει παραμάγαζο με «ναρκωτικά χάπια» για να τα κονομήσει. Όταν η επαγγελματική του επάρκεια και η εργασία του (που πολύ συχνά επεκτείνεται και εκτός ωραρίου) είναι αποδεκτή και από τους διώκτες του (διοικητές, διευθυντές, κλπ) τότε μόνο οι ανώνυμοι συκοφάντες μπορούν να  κατηγορήσουν για πλημμελή άσκηση.

Είπαμε όμως δεν είναι οι πρώτοι, που δεν καταλαβαίνουν. Θα αναλάβουμε λοιπόν να τους το εξηγήσουμε εμείς όπως και στους προηγούμενους. Όπως πέρυσι τέτοια εποχή κάναμε κατάληψη στα γραφεία της ΔΥΠΕ έτσι και φέτος θα βρεθούμε εκεί που χρειάζεται, όπως πάντα, όχι μόνο για να υπερασπιστούμε το δίκιο που μας πνίγει, όχι μόνο για να μην αφήσουμε να διαλύσετε τα ιατρεία μας, αλλά και για να ξεμπερδεύουμε όσο πιο πολύ γίνεται από τους «ανώνυμους» συκοφάντες που το μόνο που ξέρουν είναι να παρασιτούν.

Γνωστοί Άγνωστοι

Για την κρίση ... και τη δική μας απάντηση

Μετά από δεκαετίες “ανάπτυξης”, “κέρδους”, κατανάλωσης, “εθνικών στόχων”, δανείων και χρηματιστηριακών επενδύσεων, βρεθήκαμε ξαφνικά έρμαια κάποιων αόριστων “αγορών”, “spread”, “cds”. Κατέρρευσε “ξαφνικά” το νεοελληνικό “κλέος” των επιδοτήσεων, των αθλητικών υπερπαραγωγών, του “ελληνικού dna” και του “θεού της ελλάδας”, της μίζας, των προσδοκιών για γρήγορο πλουτισμό. Οι κυρίαρχες λέξεις είναι πλέον: κρίση, ΔΝΤ, μνημόνιο, χρεοκοπία ...

Αυτό που προβάλλεται μέσω των ΜΜΕ, κυρίως, είναι η ταύτιση της κρίσης με την οικονομική χρηματοπιστωτική κρίση, την κρίση δανεισμού, την κρίση χρέους κλπ. Όλοι δείχνουν να έχουν ξεχάσει ότι οι “κρίσεις” αποτελούν εγγενές χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και του συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Προσπαθούν να κρύψουν το ότι πρόκειται για μια παγκόσμια κρίση, απότοκο ενός παγκοσμιοποιημένου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

ένα κείμενο που μοιράστηκε πέρσι, προκειμένου να διαβαστεί φέτος

Συνέχεια «ηγέτες»... Ας προσπαθήσουμε μια φορά χωρίς αυτούς!

Μια χούφτα καθαρμάτων, που κυριαρχεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των τραπεζών, των χρηματιστηρίων και των οίκων οικονομικής αξιολόγησης, καθορίζει με τα παιχνίδια της τις ζωές μας. Αυτός είναι ο καπιταλισμός: αιμοβόρος και αδίστακτος. Ας αντικρύσουν πια το πραγματικό του πρόσωπο όσοι δεκαετίες τώρα πάλευαν να του φτιασιδώσουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο.
Η κρίση που διατρέχουμε δεν είναι απλά οικονομική. Είναι πολύ περισσότερο υπόθεση πολιτική και ουσιαστικά υπόθεση πολιτειακή. Τα υπάρχοντα κράτη είναι δομημένα κατά τέτοιον τρόπο ώστε να εφαρμόζουν μία πολιτική, η οποία βασικό στόχο έχει την επιβολή των επιταγών της καπιταλιστικής αγοράς στις κοινωνίες. Είναι όμως παράλληλα και μία κρίση ακόμα πιο βαθιά, μία κρίση πολιτισμική, αφού δεκαετίες τώρα το κράτος και τα πολιτικά κόμματα δούλευαν στο να διαλυθεί κάθε ουσιαστική αξία, όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια και η συνεργασία, και προωθούσαν τον ωχαδελφισμό, το «βόλεμα» και το εργατοπατεριλίκι. Έστησαν μέσα στις τελευταίες δεκατίες μία και μόνη λατρεία, αυτή του χρήματος, γεμίζοντας όλους τους δρόμους με υποκαταστήματα τραπεζών, πολυκαταστήματα και αλυσίδες super-market. Επιχείρησαν να εκκενώσουν την κοινωνία από κάθε έννοια αξιοπρέπειας προσπαθώντας τώρα να μας μετατρέψουν σε πληβείους του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος.
Όσοι ζούσαν μέσα στη ματαιοδοξία του υπερκαταναλωτισμού, των δανείων, του κομματικού μέσου και της «τακτοποιημένης» ζωής, μάς λοιδορούσαν όταν τους λέγαμε πως κάποια στιγμή
τα αφεντικά θα θελήσουν να τελειώνει αυτό το παραμύθι, θεωρώντας μας φαντασιόπληκτους και κινδυνολόγους. Δυστυχώς, η ώρα της κρίσης ήρθε πιο γρήγορα απ΄ ό,τι κι εμείς περιμέναμε...
Βλέπουμε όμως πως οι ιδέες και οι προτάσεις μας, αυτές που κάποτε ακούγονταν ουτοπικές, σήμερα αποτελούν μία ουσιαστική διέξοδο από το αδιέξοδο που μας έχουν φέρει ο καπιταλισμός και τα κράτη. Ή θα υποδουλοθούμε οικειοθελώς ή θα εξεγερθούμε προσπαθώντας να ανοίξουμε ένα ελπιδοφόρο παράθυρο προς το μέλλον. Εντείνουμε τον πόλεμο κατά του κράτους και του καπιταλισμού, που επιχειρούν να διαμορφώσουν
ένα αύριο οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.
> Ας πετάξουμε στην άκρη το αστικό σύνταγμα και ας συγκροτήσουμε μία συντακτική-καταστατική συνέλευση, όπως εκείνη που διαμόρφωσαν οι εξεγερμένοι της παρισινής Κομμούνας, η οποία θα εκφράζει τις αγωνιζόμενες δυνάμεις και θα αποφασίζει προς την κατεύθυνση του κοινού συμφέροντος.
> Ας πετάξουμε στην άκρη το σάπιο αστικό κράτος και ας συγκροτήσουμε τη ελλαδική-αιγαιακή Συνομοσπονδία των αυτόνομων Περιφερειών και Δήμων. Ας μην αφήσουμε το ευρωπαϊκό υπερκράτος να καταστήσει τους τόπους μας υποδουλωμένες στα σχέδιά του περιφέρειες (όπως επιχειρείται να προωθηθεί μέσα από τον «Καλλικράτη»).
> Ας τελειώνουμε επιτέλους με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, δανειζόμενοι εκείνο το αρχαίο στοιχείο της άμεσης δημοκρατίας και απογειώνοντάς το σήμερα σε μία κοινωνική
δημοκρατία, όπου μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και τον αιρετό και ανακλητό χαρακτήρα των εκπροσώπων σε θέσεις ευθύνης οι υποθέσεις της ζωής θα είναι υπόθεση όλων
και όχι κάποιων ψηφισθέντων «ειδημόνων».
> Ας τελειώνουμε με την κυριαρχία των τραπεζών στη ζωή μας, καταργώντας τες και διαμορφώνοντας εκτεταμένα δίκτυα αλληλοβοήθειας και ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ κοινοτικά ή εργατικά ελεγχόμενων παραγωγικών μονάδων.
> Ας διαλύσουμε την οικονομία της αγοράς, διαμορφώνοντας μία νέα οικονομία ζωής. Ως κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν μπορεί να εκλαμβάνεται εκείνη στην οποία
προτρέπει το ΚΚΕ και της οποίας την αποτρόπαια κατάληξη είδαμε και βλέπουμε στην ΕΣΣΔ, στις υπόλοιπες χώρες του ανατολικού μπλοκ και στην «κομμουνιστική» Κίνα. Κοινωνικοποίηση σημαίνει κοινοτικοποιημένη οικονομία, γέννηση και εξέλιξη οικονομικών δραστηριοτήτων που
υπόκεινται στον κοινοτικό έλεγχο (σε επίπεδο περιφέρειας, δήμου ή χωριού) και με άμεση
συμμετοχή στις αποφάσεις των εκάστοτε εργαζομένων.
> Ας διαλύσουμε την αστυνομοκρατία που επιχειρούν να επιβάλουν παντού, γνωρίζοντας πως μόνο η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων και η εκμηδένιση της ανεργίας και της φτώχειας
μπορούν να εξαλείψουν το μικροέγκλημα. Αντί για όλα αυτά τα παράσιτα που σήμερα αποτελούν τα όργανα της τάξης τους, οι λαϊκές πολιτοφυλακές από εκ περιτροπής πολίτες των αυτόνομων δήμων μπορούν να είναι πραγματικά αποτελεσματικές.
Αυτό όμως που άμεσα πρέπει να γίνει είναι η διαμόρφωση όλο και περισσότερων πυρήνων αυτόνομης αντίστασης, η γέννηση κοινωνικοεργατικών κέντρων σε κάθε δήμο, η συγκρότηση τοπικών σωματείων εργαζομένων/ανέργων και αυτοαπασχολούμενων, η ενίσχυση των πρωτοβάθμιων σωματείων με συνελευσιακή μορφή λήψης αποφάσεων, η παρουσία στο δρόμο. Άλλωστε, «όταν θα έρθουν εκείνες οι μέρες - και είναι στο χέρι σας να επισπεύσετε τον ερχομό τους – όταν μια ολόκληρη περιοχή, όταν μεγάλες πόλεις μαζί με τα προάστιά τους απαλλαχτούν απ΄ τους κυβερνήτες τους, το έργο μας θα είναι ξεκάθαρο: όλα τα μηχανήματα πρέπει να επιστραφούν στους αληθινούς ιδιοκτήτες τους, έτσι ώστε όλοι να έχουν το μερίδιό τους στην κατανάλωση, και η παραγωγή θα συνεχιστεί για καθετί που είναι αναγκαίο και χρήσιμο. Έτσι, η κοινωνική ζωή όχι μόνο δεν θα διακοπεί αλλά θα συνεχιστεί με τη μεγαλύτερη ενέργεια»
(Π.Κροπότκιν).
Από κανέναν πολιτικό δεν περιμένουμε να βάλει «κόκκινη γραμμή» στις ορέξεις των αφεντικών.
Ομάδα Ελευθεριακών Κομμουνιστών 
Άνοιξη 2010 
(αναδημοσίευση από τον γκ) 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Παρέμβαση στον ΟΑΕΔ απο την Συνέλευση Αναρχικών γιά τήν Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση.

Στις μέρες που ζούμε και η τελευταία λέξη που ξεστομίζεται από επίσημα χείλη (κρατικά, επιχειρηματικά, δημοσιογραφικά, κομματικά…) εξυπηρετεί τον κοινό σε όλους τους επικοινωνιακό σκοπό: αυτόν της υποταγής, μοιρολατρίας και διαίρεσης των εκμεταλλευόμενων ώστε οι καπιταλιστές να βαδίσουν ανενόχλητοι τον «ένδοξο» δρόμο της ανάπτυξης και όλοι εμείς αυτόν της μετατροπής μας σε εξαθλιωμένο και υπάκουο (ευέλικτο, κινητικό, ανταγωνιστικό, με όρεξη για σκληρή δουλειά…), εργατικό δυναμικό...

Μέσα στο χάος από μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα που αποτελεί τη συσκευασία της νέας επίθεσης της εξουσίας, υπάρχει η πραγματικότητα. Αυτή του κοψίματος των μισθών, του τέλους των συντάξεων, της εκποίησης σε ιδιώτες του κατειλημμένου από το κράτος δημόσιου, της καμουφλαρισμένης ή ευθείας καταστολής, του ρατσισμού… Η ανεργία αποτελεί έναν από αυτούς τρόμους, ίσως τον πιο σημαντικό κι αυτό γιατί συμπυκνώνει σχεδόν όλους του άλλους: συνώνυμο της φτώχειας, είναι δοκιμασμένο εργαλείο καταστολής, τροφοδοτεί την ξενοφοβία και τον κανιβαλισμό ανάμεσα στους καταπιεσμένους.

Ανταπόκριση από την παρέμβαση της Πέμπτης 27/1 σε σταθμούς Μετρό

Στα πλαίσια μίας ακόμα ημέρας συντονισμένων δράσεων (Πέμπτη 27/1) σε γειτονιές της Αθήνας για το ζήτημα των ΜΜΜ, πραγματοποιήθηκε από την Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Αγ. Δημητρίου και συναγωνιστές από γειτονικές περιοχές (Δάφνη, Νέα Σμύρνη, Ηλιούπολη, …) μια σειρά παρεμβάσεων σε σταθμούς Μετρό με παρεμπόδιση της λειτουργίας των ακυρωτικών μηχανημάτων, μοίρασμα κειμένων, ανάρτηση πανό μέσα στους σταθμούς και χαρτοπανό έξω από αυτούς. Η παρέμβαση ξεκίνησε στις 18.00 με ολιγόλεπτη παρέμβαση στο μετρό Συγγρού-Φιξ, όπου είχαμε τη χαρά να συναντηθούμε με την Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου, η οποία βρισκόταν εκεί για αντίστοιχη δράση. Η παρέμβαση συνεχίστηκε στο σταθμό του Νέου Κόσμου. Ο τρίτος μας σταθμός ήταν η Δάφνη, όπου μείναμε και λίγο παραπάνω. Με το πέρας της παρέμβασης ο κύριος όγκος μας κινήθηκε μαζικά προς τη Νομική σε αλληλεγγύη με τους μετανάστες που βρίσκονταν σε απεργία πείνας και υπό την καταστολή του κράτους.

(αναδημοσίευση από το http://katadimadim.blogspot.com/2011/01/271.html)

Δίωρη κατάληψη σε γραφεία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης

Τα συγκεκριμένα γραφεία του Οργανισμού βρίσκονται στα όρια των δήμων Αλίμου και Αγίου Δημητρίου. Η κατάληψη πραγματοποιήθηκε μεταξύ 8:30-10:30 π.μ. απο 25 περίπου συντρόφους με πανό, τρικάκια, κείμενα, αποστολή fax σε υπουργεία κλπ. Το κείμενο που ακολουθεί ήταν το κείμενο που μοιραζόταν μαζί με το κείμενο-ανακοίνωση έναρξης της απεργίας πείνας της συνέλευσης των μεταναστών απεργών πείνων.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ 

Σήμερα Παρασκευή 28/01/11 προχωρήσαμε σε συμβολική κατάληψη στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης ως ένδειξη αλληλεγγύης στο πλήρως πολιτικό αίτημα των εκατοντάδων μεταναστών απεργών πείνας, για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών με πλήρη και ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Μια κίνηση αξιοπρέπειας και αγώνα ενάντια στην οικονομική εκμετάλλευση, την κοινωνική απομόνωση και την εξαθλίωση στην οποία εξωθούνται αυτοί οι  άνθρωποι από τις διεθνείς επεμβάσεις λεηλασίας και «εκδημοκρατισμού» του ορυκτού πλούτου ή της γεωπολιτικής σημασίας των χωρών τους, την αδίστακτη γραφειοκρατία των χωρών υποδοχής, την βία των μαφιών εμπορίας ανθρώπων, τη «ζεστή φιλοξενία» από τους μπάτσους, τους μισθοφόρους συνοριοφύλακες (frontex) και τα κέντρα υποδοχής, μέχρι τους παραπλανημένους πατριώτες/νοσταλγούς του χίτλερ.. Η κίνηση μας αυτή φέρει έναν επιπλέον συμβολισμό λόγο της γειτνίασης του ΔΟΜ με έναν άλλο οργανισμό κομβικής σημασίας για τη διαχείρισή της αβεβαιότητας εργαζομένων – ανέργων(ΟΑΕΔ). 

Τα τείχη μας φτάνουν μέχρι τη Λέρο

Δυστυχώς στο νησί της Λέρου εφαρμόστηκε βίαια και με αναλγησία το πρόγραμμα επαναπροώθησης μεταναστών στην Τουρκία, με πρώτα θύματα μιας απάνθρωπης αντιμετώπισης, τους δηλωθέντες Παλαιστίνιους μετανάστες της Λέρου. Στις 10/1/2011, στις 19.30, δίχως προειδοποίηση, προετοιμασία και επιλογή επιβιβάστηκαν, με προορισμό την Τουρκία, σε ναυλωμένο για το σκοπό αυτό καράβι 40 μετανάστες, μεταξύ των οποίων υπήρχαν 20 βρέφη και παιδιά.
Στις 8/12/2010 είχαν συλληφθεί στη θάλασσα από το λιμενικό 68 συνολικά μετανάστες, οι οποίοι είχαν δηλώσει Παλαιστίνιοι, εκτός από δυο που είχαν δηλώσει Αφγανοί. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι μετανάστες χαρακτηρίστηκαν ως Σύριοι. Όλοι διέμεναν στο ξενοδοχείο Ara, το οποίο εκμισθώνεται από τη Νομαρχία Δωδεκανήσου, για τη φιλοξενία μεταναστών και προσφύγων. Η τοπική κοινωνία της Λέρου ,στην πλειοψηφία της, στέκεται αλληλέγγυη στο ζήτημα των μεταναστών, συνδράμοντας με όποιο τρόπο μπορεί και βοηθώντας στην αξιοπρεπή διαβίωσή τους, για όσο καιρό παραμένουν στο νησί. Κατά συνέπεια, ουδείς λόγος υπήρχε αυτής της βίαιης επαναπροώθησης, που ουσιαστικά έγινε δίχως επιλογή και δίχως να ληφθούν υπόψιν η ανάγκη προστασίας των ανήλικων παιδιών και η προστασία της οικογένειας, καθώς και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Αποτέλεσμα αυτής της εσπευσμένης κίνησης των αρχών ήταν να απομακρυνθούν από ένα ασφαλές περιβάλλον 20 βρέφη και παιδιά, εκ των οποίων ένα τετράχρονο κοριτσάκι τυφλό και δυο μωρά με παθολογικά προβλήματα, καθώς και να χωριστούν δύο οικογένειες. Μέσα στο αγιάζι του λιμανιού διαδραματίστηκαν τραγικές σκηνές. Οι μάνες προσπαθούσαν να προφυλάξουν τα μωρά τους και η πενηνταδιάχρονη Αμούνα, με έντονα συμπτώματα σοκ, θρηνούσε για το βίαιο αποχωρισμό της από τον άντρα της και τα τρία τους παιδιά, ενώ ο σύζυγος της που έχει μείνει πίσω βρίσκεται σε κατάσταση πανικού. Επίσης η δεκαοχτάχρονη Μαριάν σπάραζε στο λιμάνι φεύγοντας για την Τουρκία, ενώ ο σύζυγός της που έχει μείνει πίσω εισήχθη στο νοσοκομείο με έντονα ψυχολογικά προβλήματα.
Αφού λοιπόν ο κος Υπουργός ΥΠΠΟ δηλώνει ότι έχει ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αγωνία και την ελπίδα των μεταναστών για μια καλύτερη ζωή, πώς χρησιμοποιεί αυτές τις βάναυσες μεθόδους επαναπροώθησης; Γνωρίζει ο κος Υπουργός ότι εκδιώχθηκαν μωρά μόλις μερικών μηνών, παιδιά και γυναίκες δίχως τις οικογένειές τους;
Είναι σαφές ότι η κεντρική κυβερνητική επιλογή για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος είναι μόνο η προσπάθεια να σταματήσει η εισροή μεταναστών στην Ελλάδα και κατ' επέκταση στην Ευρώπη. Επιλέγονται έτσι αποτρόπαιες και απάνθρωπες πρακτικές, όπως ο φράχτης στον Έβρο, τα καράβια- φυλακές που θα πλέουν ανεξέλεγκτα στο Αιγαίο μεταφέροντας μετανάστες στην Τουρκία ή στα διεθνή ύδατα... και σε δίχως κριτήρια και δίχως σχεδιασμό επαναπροωθήσεις. Παράλληλα εκκρεμούν χιλιάδες αιτήσεις ασύλου και κατ' ουσίαν δεν προστατεύονται οι πρόσφυγες .
Ρωτάμε λοιπόν τον κύριο Υπουργό αν όλα τα παραπάνω συνάδουν με κοινωνική ευαισθησία, ανθρωπισμό, σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του κοινού περί δικαίου αισθήματος καθώς και με τον πολιτισμό μας ή συμπορεύονται με τα σχέδια των ρατσιστών που κραυγάζουν για τη εκδίωξη όλων των μεταναστών, χειροκροτούν για το φράχτη και απαιτούν ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα.
Εμείς από το νησί της Λέρου, που αρνούμαστε να μένουμε απαθείς στη βαρβαρότητα και να στοχοποιούμε τον "άλλο" για τα οποιαδήποτε προβλήματα μας, πιστεύουμε ότι με τέτοιες μεθόδους δε λύνεται το πρόβλημα της μετανάστευσης, η διαχείριση του οποίου απαιτεί μια ολοκληρωμένη, σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική. Άλλωστε όσο υπάρχουν πόλεμοι, σφαγές αμάχων, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, πείνα και κοινωνικός ρατσισμός οι άνθρωποι θα μεταναστεύουν με όνειρο μια καλύτερη ζωή.
                                       Ομάδα πολιτών Λέρου

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ! (κοντός ψαλμός αλληλούια)

Ιδού ένα δείγμα εξορθολογισμού των οικονομικών, από τη Δημοτική Αρχή Αγ.Δημητρίου:

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΔΗΜΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ                                                 Αγ. Δημητριος 15-01-10

                                                                                                                        αρ. πρ.: 07

                                                            ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

            Το Δ.Σ. του συλλόγου υπαλλήλων του Δήμου Αγ. Δημητρίου καλεί τα μέλη του να  σταθούν στο πλάι των συναδέλφων μας στη Δημοτική Επιχείρηση του Δήμου μας . Εβδομήντα δύο συνάδελφοί μας βρίσκονται στον αέρα και αφού επι ενάμιση χρόνο αντιμετώπιζαν καθυστερήσεις στη καταβολή των μισθών τους .Έτσι αφού παραμένουν απλήρωτοι επί έξι μήνες από τη προηγούμενη διοίκηση του  Δήμου τώρα αντιμετωπίζουν και το φάσμα της ανεργίας καθώς η Δημοτική επιχείρηση κλείνει αφού δεν εφαρμόστηκε καμία λύση και πετά στο δρόμο το προσωπικό της από την 31-12-10.  Η Δ.Ε. δραστηριοποιείται με ωφελούμενους πάνω απο 1500 μαθητέςκαι δημότες με το ωδείο, τις σχολές χορού, τα προγράμματα Βοήθεια στο σπίτι, κοινωνικής μέριμνας καθώς και το μοναδικό Βρεφονηπιακό σταθμό του Δήμου. Όλες αυτές οι δραστηριότητες  βρίσκονται στον αέρα και οι συνάδελφοί μας στο δρόμο της ανεργίας.

       Ο Σύλλογος μας επανειλημμένα έχε κάνει καθαρό ότι μόνο η ένταξη όλων των δραστηριοτήτων της Δημοτικής Επιχείρησης στις οργανωμένες υπηρεσίες του δήμου

με τη παράλληλη μεταφορά όλου του προσωπικού στο δήμο είναι η μοναδική εγγύηση για την απρόσκοπτη συνεχή προσφορά όλου του παρεχόμενου απο αυτή έργου προς τους Δημότες. Καλούμε όλα τα μέλη του συλλόγου μας να σταθούν στο πλάι των συναδέλφων μας  Θυμίζουμε οτι οι εργαζόμενοι της Δημοτικής Επιχείρησης συμβασιούχοι διαφόρων μορφών αλλά προσοχή και Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΑΣΕΠ) αποτελούν την νέα ποιοτική μορφή του προβλήματος, το μέλλον της ανεργίας δεν κάνει σε κανένα διακρίσεις. Όποιος έλεγε πριν λίγο καιρό ότι θα απολύονται Αορίστου Χρόνου εργαζόμενοι θα τον έλεγαν τρελό, όμως  αύριο ακολουθούν και οι μόνιμοι, όπως τα παπαγαλάκια του κ. Πάγκαλου, της κυβέρνησης και της τρόικας  λαλούν εδώ και καιρό  Συνάδελφοι πρέπει να σημάνει συναγερμός στις γραμμές μας, όλοι να σταθούμε στο πλευρό των συναδέλφων μας. Το πρόβλημά τους είναι και δικό μας. Να εξασφαλίσουμε ένα όσο πιο πλατύ κοινωνικό μέτωπο στη κοινωνία, όχι μόνο του Αγ. Δημητρίου αλλά και των όμορων Δήμων. Να έρθουμε σε επαφή με τους συναδέλφους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, την ΠΟΕ-ΟΤΑ, να κινητοποιήσουμε κάθε δυνατότητα ώστε σε αυτή τη μάχη να κερδίσουμε εμείς. Να μην χάσει τη δουλειά του κανένας συνάδελφος, να μη χάσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες κανένας Δημότης. Καλούμε τους Δημότες του Αγ. Δημητρίου να στηρίξουν των αγώνα μας για δημοτικές υπηρεσίες δημόσιου χαρακτήρα και όχι πεδίο κέρδους κάθε ιδιώτη που θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η Ε.Ε., και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με το νέο καθεστώς του Καλλικράτη,. Εν κρυπτό δίνουν τους ΧΥΤΑ και τα εργοστάσια διαλογής απορριμάτων στο μεγάλο κεφάλαιο. Πρέπει να αντιταχθούμε στη θεωρία τους <<έχεις λεφτά ζεις αλλιώς πεθαίνεις>>.

ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΟΝ Ο.Ε.Υ. ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΕ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 17-01-11 ΚΑΙ ΩΡΑ 18:30ΜΜ ΓΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

\

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΑΝΕΡΓΟΣ - ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Αλληλεγγύη στον αγώνα των Ελλήνων εργαζομένων!

αναδημοσίευση από το  http://www.anarkismo.net/

Η ελληνική εργατική τάξη είναι θυμωμένη και με καλό λόγο, με την προσπάθεια του να φορτωθεί η ευθύνη για την πτώχευση του ελληνικού κράτους στους ώμους της. Πιστεύουμε, αντίθετα, ότι είναι τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και η Ευρωπαϊκή Ένωση αυτοί οι οποίοι είναι υπεύθυνοι. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν βυθίσει τον κόσμο, και ειδικότερα την Ελλάδα, σε μια οικονομική και κοινωνική κρίση ιστορικής σημασίας, υποχρεώνοντας τις χώρες σε χρέη, και τώρα αυτά τα ίδια τα ιδρύματα παραπονούνται ότι ορισμένα κράτη-μέλη υπάρχει κίνδυνος να μην είναι σε θέση να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Καταγγέλλουμε την υποκρισία αυτή, λέγοντας επιπλέον ότι, ακόμη και εάν η Ελλάδα - και όλες οι άλλες χώρες – μπορέσει να εξοφλήσει το χρέος, δεν θα το πετύχει: πρέπει οι υπεύθυνοι για την κρίση - τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα - να πληρώνουν για τις ζημιές που προκαλούνται από αυτήν την κρίση. Οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν δίκιο να αρνούνται να εξοφλήσουν το χρέος της χώρας τους. Αρνούμαστε να πληρώσουμε για την κρίση τους!...
Αντί αυτού, ας μετατοπίσουμε τους καπιταλιστές στη γραμμή του πυρός: το ελληνικό κεφάλαιο παράγει μερικά από τα μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους στην Ευρώπη λόγω των επενδύσεών του στις φτωχότερες χώρες των Βαλκανίων, την απουσία κοινωνικής προστασίας, συλλογικών εγγυήσεων και ενός ελάχιστου μισθού για τους Έλληνες εργαζόμενους, για να μην αναφέρουμε τη γιγάντια μαύρη οικονομία της χώρας στις αγορές εργασίας καθώς και μια ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση του μεταναστευτικού εργατικού δυναμικού . Το ελληνικό κεφάλαιο φορολογείται, επίσης, πολύ ελαφριά λόγω της αδυναμίας του κράτους (σε σχέση με τους πλούσιους) και της μεγάλης διαφθοράς που επιτρέπει την απάτη και τη φοροδιαφυγή σε μαζική κλίμακα. Έτσι πρέπει εξίσου οι Έλληνες καπιταλιστές να πληρώσουν γι’ αυτή την κρίση.
Καταγγέλλουμε, επίσης, τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε. μάς παρουσιάστηκε ως μια υποτιθέμενη εγγύηση για την ειρήνη και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, αλλά τώρα είναι αυτή που δείχνει το αληθινό της πρόσωπο - ότι ενεργεί ως μια άνευ όρων σφήνα στο νεοφιλελευθερισμό, σε μια πλήρη άρνηση της έννοιας της δημοκρατίας. Από τη στιγμή που η οικονομία βαλτώνει σε ανυπέρβλητες δυσκολίες, κάθε προσποίηση για αλληλεγγύη εξατμίζεται. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα κατσαδιάζεται και κατηγορείται για χαλαρότητα, με την προσβλητική γλώσσα που συνοδεύει το ρατσισμό. Το σλόγκαν “Η Ευρώπη που μάς προστατεύει" - κάτι που οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες μάς λένε όλη την ώρα – ειδικά τη στιγμή της αναγκαστικής σκανδαλώδους έγκρισης της Συνθήκης της Λισαβόνας (ιδίως στη Γαλλία και την Ιρλανδία) - τώρα φαίνεται κάτι πολύ πολύ μακρινό.
Όσον αφορά την πραγματική προστασία εκ μέρους της, η Ε.Ε. και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έχουν συνδυάσει τις προσπάθειές τους για την πορεία της Ελλάδας κατευθείαν προς την αναγκαστική διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, μέσω των προγραμμάτων λιτότητας, μας θυμίζουν τα "Δομικά Σχέδια" Προσαρμογής” ("Stuctural Adjustment Plans") του Δ.Ν.Τ.: η μη αντικατάσταση του προσωπικού, το πάγωμα των μισθών, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι αυξήσεις του ΦΠΑ. Σήμερα, η Ε.Ε. επιζητά να μετατοπισθεί η ηλικία συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, απειλώντας επίσης με την κατάργηση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας. Με τον τρόπο αυτό ανοίγονται νέες αγορές για τους επενδυτές, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τα κεφάλαια των πλούσιων επενδυτών, σε βάρος των ουσιωδών συμφερόντων της εργατικής τάξης. Πρόκειται για μια Ευρώπη της άρχουσας τάξης, ενάντια στην οποία πρέπει όλοι μαζί να αντιταχθούμε.
Για το λόγο αυτό, ζητούμε τη συμμετοχή σε όλη την Ευρώπη σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στην ελληνική εργατική τάξη και τα μελλοντικά θύματα της επίθεσης των τραπεζών.
Ενάντια στις αξίες της απληστίας και της αρπακτικότητας στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, ας απαντήσουμε με την ταξική αλληλεγγύη! Η Ελλάδα είναι μια υπόθεση και ένα πεδίο πειραματισμού για την κοινωνική διάλυση που περιμένει όλους μας. Η πολιτική αυτή θεσπίζεται από όλα τα καθεστωτικά κόμματα, από κάθε αστό φιλελεύθερο και σοσιαλδημοκράτη, από κάθε κυβέρνηση και από όλα τα θεσμικά όργανα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να συγκρατήσουμε αυτή την πολιτική του βάρβαρου καπιταλισμού: η λαϊκή και εργατική άμεση δράση, η διεύρυνση του απεργιακού κινήματος και η ένταση των διαδηλώσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

 Αλληλεγγύη με τον αγώνα των Ελλήνων εργαζομένων! 

Alternative Libertaire (Γαλλία) Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)

Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)

Organisation Socialiste Libertaire (Ελβετία)

Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική) 

Unión Socialista Libertaria (Περού) 

Workers Solidarity Alliance (Η.Π.Α./Καναδάς) 

Common Action (Η.Π.Α.)

Union Communiste Libertaire (Καναδάς)

Revista Hombre y Sociedad (Χιλή)

Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)

Miami Autonomy & Solidarity (Η.Π.Α.)

Libertære Socialister (Δανία) 

Common Action (Η.Π.Α.)

15 Δεκέμβρη - όλοι στους δρόμους!

Η γενική απεργία της 15ης Δεκέμβρη οφείλει να αποτελέσει μία ισχυρή έκφραση αντίστασης απέναντι στα παρόντα αλλά και τα "μελλούμενα" που επιχειρούν να καταστήσουν ως "μονόδρομο" τα ντόπια και ξένα αφεντικά. Ένα στοιχείο επιπλέον μεταξύ των καλεσμάτων που υπάρχουν για το συγκεκριμένο ραντεβού στους δρόμους είναι εκείνο τριών τοπικών συνελεύσεων, οι οποίες καλούν σε προσυγκενρώσεις στις περιοχές τους. Εδώ αναδημοσιεύουμε ένα από τα σχετικά αυτά καλέσματα:

Ανακοίνωση-κάλεσμα προς όσους δεν αγνοούν την ύπαρξή τους

Αυτό που μέχρι και πριν από λίγο καιρό αποτελούσε άποψη μίας μικρής μειοψηφίας σήμερα δικαιώνεται από τους περισσότερους ως πραγματικότητα, δυστυχώς όχι πανηγυρικά αλλά κάθε μέρα και πιο τραγικά. Ο κόσμος που διαμορφώνουν τα κράτη, οι τράπεζες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες είναι ένας κόσμος που δε μας χωράει όλους και που αν δε θελήσει να μας εξοντώσει μέσα από έναν μεγάλο πόλεμο, σήμερα τουλάχιστον θέλει να μας στοιβάζει σαν φτηνό εργατικό δυναμικό σε πλήρως ελεγχόμενες μεγαλουπόλεις.

Νοιώθουμε πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το να αντισταθούμε σήμερα, όχι απλά για να μην έρθει αύριο το χειρότερο, αλλά για να επιδιώξουμε να έρθει το καλύτερο.

Όσο κι αν φαντάζει αδιανόητο, αυτά τα «μεγάλα» πράγματα που επιβάλλονται στη ζωή μας, μέσα από τη μνημονιακή πολιτική του κράτους, των κυρίαρχων πολιτικών μηχανισμών αλλά και της ουσιαστικής συνεργίας των «επιφανών» συνδικαλιστικών φορέων, μπορούν να χάσουν το έδαφος κάτω απ΄ τα πόδια τους. Αρκεί σ΄ αυτό το έδαφος εμείς να δημιουργούμε μορφές και κοινότητες αγώνα, που να μην επιτρέπουν την αεροστεγή εδαφοκάλυψη της κοινωνικής ζωής από την κυριαρχία τους.

Γι΄αυτό και στη γενική απεργία της 15^ης Δεκέμβρη θα είμαστε παρόντες όχι απλά ως εργαζόμενοι ή άνεργοι ή αυτοαπασχολούμενοι ή φοιτητές/μαθητές. Θα είμαστε παρόντες μέσα από την προσπάθεια της ανοιχτής λαϊκής συνέλευσης Αγίου Δημητρίου να αποτελούν οι τόποι που ζούμε έδαφος για το ρίζωμα μιας ζωής αξιοπρεπούς και ελεύθερης για όλους και όχι μιας ζωής μίζερης και υπόδουλης σε λίγους.

Καλούμε σε προσυγκέντρωση στις 15/12 στις 10.00πμ στη Δάφνη (πλατεία Καλογήρων - σταθμός μετρό Δάφνη) και ενώνουμε τις ορέξεις μας για αντίσταση στο δρόμο με τις συνελεύσεις της Αγίας Παρασκευής και των περιοχών Παγκρατίου-Καισαριανής-Βύρωνα.

Καλούμε όλους όσους δεν αγνοούν ότι η πράξη μπορεί να επιφέρει άμεσα και απτά αποτελέσματα στην ανατροπή αυτής της τάξης πραγμάτων να διαμορφώσουν πυρήνες σε κάθε περιοχή μέσα από διαρκείς αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και δράσεις, καθώς και ομάδες παρέμβασης και συνελεύσεις στους εργασιακούς χώρους.

Καλούμε όλους όσους κρίνουν θεμιτό με την παρουσία τους να στηρίξουν τα μπλοκ των αυτοοργανωνομένων τοπικών συνελεύσεων και των πρωτοβάθμιων σωματείων με συνελευσιακή βάση.

Τα δύσκολα είναι μπροστά, αλλά γι΄ αυτούς!

ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Αγίου Δημητρίου

Μπραχάμι, 8/12/2010

katadimadim.blogspot.com

Αντίσταση στη διάλυση των δημόσιων μεταφορών και την αύξηση των εισητηρίων τους

Αναδημοσιεύουμε εδώ ένα κείμενο της ανοιχτής λαϊκής συνέλευσης Αγίου Δημητρίου σχετικά με το ζήτημα των μέσων μαζικής μεταφοράς, το οποίο μοιράστηκε την Παρασκευή 10/12 σε τοπική παρέμβαση:

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ

Το νέο κεφάλαιο που άνοιξε αυτόν τον μήνα στα πλαίσια των μέτρων του μνημονίου είναι αυτό των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Ως αιχμές επιλέχθηκαν τα τρένα και τα μέσα αστικής συγκοινωνίας (μετρό, λεωφορεία, τρόλεϊ, ηλεκτρικός). Συγκεκριμένα σχεδιάζουν:

· ιλιγγιώδη αύξηση του εισιτηρίου (στο 1.3 με 1.5, δηλαδή 30-50% πάνω).

· Μείωση του χρόνου ισχύος του

· διακοπή δρομολογίων και αύξηση του χρόνου αναμονής μεταξύ τους (το ονομάζουν εκλογίκευση δρομολογίων)

· απολύσεις εργαζομένων, μείωση μισθών (το ονομάζουν αναδιάρθρωση των οργανισμών)

· ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων γραμμών ή ολόκληρων οργανισμών, κατά τα πρότυπα των ακτοπλοϊκών συνδέσεων

Η επίθεση στα ΜΜΜ είναι κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης που βιώνουμε άγρια μέσα στο 2010, με μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, περιστολή ισχύος των συλλογικών συμβάσεων και εν γένει των εργατικών δικαιωμάτων, με μείωση των προνοιακών παροχών (σχολεία, νοσοκομεία, κλπ). Η δικαιολόγηση αυτής της επίθεσης, από μεριάς του κράτους και των αφεντικών, βασίζεται σε μία σειρά από μύθους και πολιτικές επιλογές.

Μύθος: “...οι συγκοινωνίες έχουν δυσβάσταχτα οικονομικά χρέη σε τράπεζες..”. Κραυγάζει η τρόικα και η κυβέρνηση για το δυσθεώρητο ύψος του ελλείμματος. Μας κρύβουν επιμελώς όμως το πως έγινε αυτό. Κανονικά το κράτος θα πρέπει να δίνει κάθε χρόνο κάποια χρήματα στους οργανισμούς διαχείρισης των συγκοινωνιών. Δεν το έκανε όμως. Αντί για αυτό επέλεξε να οδηγήσει τους οργανισμούς στο δανεισμό από τις τράπεζες. Στην ουσία δηλαδή, σε μία ακόμη περίπτωση, καλούμαστε να πληρώσουμε τα κέρδη των τραπεζών και της διαφθοράς των κυβερνώντων.

Μύθος και πολιτική επιλογή: “...Οι συγκοινωνίες θα λειτουργούν καλύτερα κάτω από ιδιωτικοοικονομική οργάνωση ή ακόμα ως πλήρως ιδιωτικές εταιρίες...”. Δεν μας εξηγούν όμως πως θα βγάζει κέρδος ο ιδιώτης. Προφανώς στο μυαλό τους έχουν το μοντέλο των ακτοπλοϊκών και αεροπορικών συγκοινωνιών, όπου οι ιδιώτες πήραν τις κερδοφόρες γραμμές και το κράτος συνέχισε να επιδοτεί τις “άγονες” με μεγαλύτερο κόστος από την αρχή. Δηλαδή κέρδος πάλι για κάποιους λίγους ιδιοκτήτες μέσων μεταφοράς και τελικά μεγαλύτερη επιβάρυνση του δημοσίου και των τσεπών μας. Εκτός αν στοχεύουν στο να κόψουν τελείως τις συγκοινωνίες από τις γειτονιές που είναι μακριά από κεντρικές λεωφόρους.

Πολιτική επιλογή: Τα μέτρα που σχεδιάζουν να λάβουν βασίζονται στη λογική ότι οι μεταφορές είναι ένα απλό εμπόρευμα στα πλαίσια της οικονομίας και ως τέτοιο θα πρέπει να βγάζει κέρδη. Εμείς λέμε ότι οι μεταφορές είναι μία βασική ανάγκη και κοινωνικό αγαθό (σαν το νερό, το ηλεκτρικό, τη στέγαση, την τροφή, την υγεία, κοκ). Ως τέτοιο δεν μπαίνει στη λογική του κέρδους/ζημία. Πρέπει όλοι οι άνθρωποι να έχουν ισότιμη πρόσβαση σε αυτό. Υπό αυτήν την έννοια το ίδιο το σύστημα αναγκάστηκε να παραχωρήσει, μετά από δεκαετίες κοινωνικών αγώνων, την έννοια των συγκοινωνιών ως δημόσιο αγαθό προσβάσιμο σε όλους Και ως κατάκτησή μας θα πρέπει να την υπερασπιστούμε και να την επεκτείνουμε. Οι συγκοινωνίες για όλους εμάς που εργαζόμαστε, πάμε σχολείο, ζούμε και κινούμαστε στις γειτονιές της Αθήνας και των υπόλοιπων πόλεων της χώρας, είναι απαραίτητος όρος επιβίωσης. Χρειαζόμαστε τακτικές και γρήγορες συγκοινωνίες, με πυκνό δίκτυο δρομολογίων που να καλύπτουν όλο τον οικοδομικό ιστό της πόλης. Έτσι ώστε να μην χαλάμε ώρες επί ωρών στις στάσεις και στις αλλαγές μέσων. Το μετρό, ο ηλεκτρικός, τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ δεν είναι μια ακόμα παροχή για τους τουρίστες. Πάνω από όλα είναι αναγκαία προϋπόθεση για ένα υποφερτό επίπεδο διαβίωσης.

Μύθος: “...Το θέμα αφορά μόνο τους επιβάτες ή μόνο τους εργαζόμενους...”. Είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους. Εργαζόμενους και επιβάτες από κοινού, διότι κοινή είναι η επίθεση. Η κυβέρνηση θέλει να μας στρέψει τον έναν ενάντια στον άλλο. Δεν μας φταίνε οι εργαζόμενοι, δεν ήταν αυτοί που δημιούργησαν το χρέος. Οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες ήταν. Δεν είναι οι κακοί επιβάτες που δεν πληρώνουν το εισιτήριο ή θα πρέπει να πληρώσουν παραπάνω, ο λόγος που κόβονται μισθοί και γίνονται απολύσεις. Είναι οι διοικήσεις, το κράτος και οι τράπεζες που φταίνε. Οι αιτίες και το πρόβλημα είναι κοινό, άρα κοινός πρέπει να είναι ο αγώνας. Δεν είναι λύση η εθελοντική συμμετοχή σε σώματα ελεγκτών (θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ποσοστό των προστίμων στα λεωφορεία τουλάχιστον, πηγαίνει στις τσέπες των ελεγκτών αποτελώντας και το κίνητρό τους). Αντιθέτως θα πρέπει να διερευνήσουμε τρόπους συντονισμού πρωτοβουλιών και συνελεύσεων κατοίκων με πρωτοβουλίες και σωματεία εργαζομένων στα ΜΜΜ, σε αδιαμεσολάβητες, οριζόντιες διαδικασίες.

Ορισμένες άμεσες προτάσεις:

· Δίνουμε το εισιτήριό μας σε άλλους επιβάτες, όταν δεν το χρειαζόμαστε πια, ως δείγμα ελάχιστης κοινωνικής αλληλεγγύης.

· Δεν συνεργαζόμαστε με τους ελεγκτές. Δεν έχουν δικαίωμα στο να μας ζητάνε τα στοιχεία. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κλείνουν την πόρτα και να μας κρατάνε μέσα στο όχημα. Είναι παράνομο. Το μόνο που μπορούν είναι να ανοίξουν την πόρτα για να κατέβουμε.

Εν κατακλείδι και επειδή τα ίδια επιχειρήματα χρησιμοποιούν κόμματα και αφεντικά σε όλα τα μέτρα που λαμβάνουν τον τελευταίο καιρό, το θέμα είναι απλό: θα τους αφήσουμε να σταματήσουν κάθε παροχή, που έχει κατακτηθεί με χρόνια αγώνων και θυσίες; Θα τους αφήσουμε να μας αναγκάσουν να μην έχουμε πρόσβαση σε στοιχειώδεις αγαθά, ενώ τα αφεντικά θα αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους;

Αγωνιζόμαστε για:

· Δημόσιες δωρεάν συγκοινωνίες με οικονομικούς πόρους από τη φορολογία του κεφαλαίου, διότι ο πλούτος είμαστε εμείς. Δεν τους χρωστάμε, μας χρωστάνε

· Κοινούς αγώνες εργαζομένων και επιβατών για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ασφαλείς-πυκνές-γρήγορες συγκοινωνίες.

10/12/2010

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Αγ. Δημητρίου

http://katadimadim.blogspot.com/

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!

Αφίσα που κολλιέται στην Πάτρα από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” με αφορμή τις επικείμενες εκλογές. Τυπώθηκε στην τυπογραφική κολεκτίβα rotta στην Αθήνα.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
με την ολομέτωπη επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα, τις χιλιάδες απολύσεις, την ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας, μέχρι την ενδυνάμωση των υπαρχουσών δομών εξουσίας στα μεγάλα αστικά κέντρα με την αναβάθμιση της επιτήρησης, του ελέγχου και της καταστολής αλλά και σε περιφεραιακό επίπεδο με την συγκεντροποίηση της εξουσίας μέσω του Καλλικράτη
ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ,
με την ψήφο της παραίτησης, της αδράνειας και της παθητικότητας που ενισχύεται από την υπάρχουσα καπιταλιστική πραγματικότητα της εξατομίκευσης, της ρουφιανιάς της προσωπικής ανέλιξης και του κέρδους,
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ,
πλασάροντας τες ως υποχρέωση και καθήκον των πολιτών δημιουργώντας παράλληλα ψευδαισθήσεις με ψήγματα συμμετοχικότητας στη δημοκρατίας τους.
ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΕΝΟΣ ΓΗΡΑΣΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΣΑΠΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
ΕΣΥ ΠΟΙΟ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ;
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
και της συνεχούς προσπάθειας για τη δημιουργία μικρών ή μεγάλων ρηγμάτων στο κυρίαρχο οικοδόμημα που κινούνται προς μια απελευθερωτική προοπτική, μέσα από τη σαφή οριοθέτηση του εχθρού και την επιλογή του στρατοπέδου στα πεδία του κοινωνικού – ταξικού ανταγωνισμού.
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ,
της οριζόντιας εκείνης μορφής οργάνωσης που προαπαιτεί και παράλληλα ενεργοποιεί την συνεννόηση, την επικοινωνία και την κατανόηση της διαφορετικότητας και της πολυμορφίας των κομματιών που συμμετέχουν σε αυτή, εγκαθιδρύοντας έτσι ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ τους και φανερώνει τις δυναμικές που κρύβει ο καθένας εξελίσσοντας τες και μεγιστοποιώντας τες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Από τις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, τις κινήσεις επανοικειοποίησης των δημόσιων χώρων και τις προσπάθειες συλλογικής αντιμετώπισης των νέων προβλημάτων που θέτει η εξουσία (συνελεύσεις σε γειτονιές και σε χώρους εκπαίδευσης, συλλογικές κουζίνες, συλλογική αυτομόρφωση) μέχρι τις ομάδες στήριξης απεργών, τη δημιουργία μαχητικών πρωτοβάθμιων σωματείων και το ξεπέρασμα του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, τις απεργίες και τις μαζικές δυναμικές κινητοποιήσεις,
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ,
ως το κοινό σημείο αναφοράς αλλά και ουσιαστικής επικοινωνίας των απανταχού καταπιεσμένων, όχι σαν μια συνθήκη που εκδηλώνεται σε περιόδους κρίσης αλλά πολύ παραπάνω ως ένα τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας και του πλέγματος των κοινωνικών σχέσεων, σαν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για την εγκαθίδρυση σχέσεων αλληλοσεβασμού, αλληλοκατανόησης, ισοτιμίας και συνεργασίας μακριά από φυλετικούς, εθνικούς και άλλους επίπλαστους διαχωρισμούς.
ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Μιας αταξικής κοινωνίας όπου μόνη της θα διαχειρίζεται τα προβλήματα της βασιζόμενη στις ανάγκες που ορίζει η κάθε κοινότητα τόσο υλικά όσο και ηθικά. Όπου η εργασία δεν θα είναι συνθήκη εκμετάλλευσης από άνθρωπο σε άνθρωπο αλλά η προσφορά για τη διατήρηση και την εξέλιξη της κοινότητας μέσα από μια ελευθεριακή προοπτική.
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!
συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”
Πάτρα, Νοέμβρης 2010
http://ergaleioforos.squat.gr/2010/11/03/a%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%83-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CF%83/ 

Ανακοίνωση της IFA για τα γεγονότα στην Ελλάδα τον περασμένο Μάη

Παραθέτουμε την ανακοίνωση της IFA (Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών) σχετικά με τα οικονομικά μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης και τους εδώ ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες, η οποία εκδόθηκε τον περασμένο Μάη:

"Στην συνάντηση της CRIFA στο Βερολίνο, 9 Μαΐου 2010, παρουσία εκπροσώπων από την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Γερμανία και τη Βρετανία, της διεθνούς γραμματείας και της Σλοβενικής ομοσπονδίας ως παρατηρητού,
Οι ομοσπονδίες εκφράζουν την πλήρη αλληλεγγύη τους προς τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες ενάντια στην μαζική και βίαιη πολιτική και οικονομική επίθεση, ενορχηστρωμένη να διαιωνίσει τα κέρδη και τα προνόμια των κυρίαρχων τάξεων.
Υποστηρίζουμε την ανάγκη για ενότητα μεταξύ όλων των προλετάριων της χώρας, οι οποίοι επηρεάζονται από την τρέχουσα κρίση, στον κοινό και αδελφικό αγώνα.
Οι ομοσπονδίες εκφράζουν την πλήρη αλληλεγγύη τους προς τις οικογένειες και τους φίλους των θυμάτων της τραγωδίας που συνέβη στην Αθήνα· εντούτοις απορρίπτουμε κάθε εκμετάλλευση του γεγονότος από την Ελληνική κυβέρνηση και τους διεθνείς οργανισμούς που την στηρίζουν, οι οποίοι αναζητούν να αποδώσουν ευθύνες για τα βίαια και καταστροφικά αποτελέσματα των καταστροφικών πολιτικών τους στο ανταγωνιστικό κίνημα.
Ακολουθώντας τα γεγονότα στην Ελλάδα, καλούμε σε μέγιστη επαγρύπνηση και κινητοποίηση ενάντια σε κάθε καταπιεστικό και εξουσιαστικό ελιγμό που στόχο έχει να καταπνίξει τις φιλοδοξίες για αυτοοργάνωση και αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία._"

τοπική αυτοδιοίκηση ή ελευθεριακή δημοτική αυτοδιεύθυνση;

Την ίδια στιγμή που το κράτος, μέσα από την κυβερνητική πολιτική, αποτελεί ξεκάθαρα τον πολιορκητικό κριό για την άλωση κάθε εργασιακού κεκτημένου για χάρη της παχηλής αύξησης των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου, ήρθε και το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Για άλλη μια φορά, έρχονται να χρησιμοποιήσουν την αρχαία ιστορία προκειμένου να βαφτίσουν εύηχα τα σύγχρονα εκτρώματά τους. Ο «Καλλικράτης» αποτελεί, σύμφωνα με την κυβέρνηση, τη «νέα αρχιτεκτονική» του κράτους. Έτσι, ο αρχαίος αρχιτέκτονας Καλλικράτης δίνει το όνομά του στη νέα κρατική δομή, στο «κάλλος» του κράτους που ετοιμάζουν.
Ο «Καλλικράτης» αποτελεί το τέλος του μύθου της τοπικής αυτο-διοίκησης. Η τοπική αυτο-διοίκηση αποτελεί πλέον ξεκάθαρο τμήμα της δομής του κράτους. Από τη στιγμή κιόλας που μεταφέρονται επιπλέον αρμοδιότητες στο συγκεκριμένο επίπεδο κρατικής διοίκησης, η «τοπική αυτοδιοίκηση» των μεγάλων δήμων και των αιρετών περιφερειαρχών δεν έχει στην ουσία καμία απολύτως διαφορά από το σχήμα του κοινοβουλίου. Αν αναλογιστούμε μάλιστα πως ελάχιστα έργα γίνονται με εθνική χρηματοδότηση και η συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελεί το υποσύνολο των «τυχερών» που κατάφεραν να χρηματοδοτηθούν από την Ευραπαϊκή Ένωση, η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση όχι απλά δεν είναι σε τίποτα διαφοροποιημένη από την ελληνική κρατική διοίκηση, αλλά είναι και απόλυτα εξαρτημένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πολύ γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο «Καλλικράτης» θα οδηγήσει σε:
-περαιτέρω συγκεντρωτισμό της εξουσίας σε εθνικό επίπεδο: έτσι οι άνθρωποι και οι τοπικές κοινωνίες θα απομακρυνθούν ακόμα περισσότερο από τα κέντρα των αποφάσεων.
-απόλυτη πλέον κυριαρχία των κομματικά προτεινόμενων υποψηφίων.
-εξάλειψη οποιασδήποτε τοπικής ιδιαιτερότητας ή συνθήκης που θα μπορούσαν να επηρρεάσουν τον τοπικό χαρακτήρα της «τοπικής αυτοδιοίκησης».
-διαμόρφωση των περιφερειών με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι, με την πάροδο των χρόνων, όλο και πιο προσδεδεμένες οι τύχες τους στο ευρωπαϊκό υπερκράτος που επιχειρούν να στήσουν, προκειμένου να αποκτήσουν ένα μερίδιο της παγκόσμιας κυριαρχίας.
-τεράστια επίθεση στον εργασιακό τομέα με μείωση των θέσεων εργασίας, έχοντας σαν πρόσχημα την κακοδιαχείρηση για την οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι.
-μείωση των κοινωνικών υπηρεσιών, κατ΄ επέκταση της μείωσης των σχετικών θέσεων εργασίας, και διάλυση της όποιας κοινωνικής πολιτικής του κράτους. Δεν είναι τυχαίο πως οι απολύσεις εργαζομένων και οι συγχωνεύσεις δημοτικών επιχειρήσεων αφορούν πρωτίστως τις λεγόμενες κοινωνικές υπηρεσίες.
-πρόωθηση κατασταλτικών μηχανισμών σε επίπεδο περιφέρειας και μεγάλων δήμων: οι θέσεις των δημοτόμπατσων όχι μόνο δε θα μειωθούν αλλά είναι σίγουρα πως θα αυξηθούν και η ιδέα των τοπικών συμβουλίων πρόληψης εγκληματικότητας θα έρθει και πάλι στο προσκήνιο για γενικευμένη εφαρμογή.
Αυτό το πέρασμα λοιπόν από την «τοπική αυτοδιοίκηση» στην «αποκεντρωμένη διοίκηση» κάθε άλλο παρά ασήμαντο είναι. Με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» , το κράτος έρχεται λοιπόν να κλειδώσει ακόμα περισσότερο τις τοπικές κοινωνίες στον ζυγό της απρόσωπης κρατικής και ευρωπαϊκής διοίκησης. Αυτός είναι τουλάχιστον ο στόχος και ελπίζει να τον θέσει σε άμεση εφαρμογή αρχής γενομένης με τις επόμενες περιφερειακές-δημοτικές εκλογές.
Δεν ήταν ασφαλώς τυχαία η επιλογή της κυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση και εφαρμογή το πρόγραμμα «Καλλικράτης» αυτήν την περίοδο. Αυτό συνέβη γιατί στα πλαίσια της διάλυσης κάθε έννοιας ή και υπόνοιας ακόμα του «κοινωνικού κράτους», το πέρασμα σοβαρών αρμοδιοτήτων των κοινωνικών τομέων (παιδεία, υγεία, πολιτισμός, κλπ) στις περιφέρειες και τους δήμους ή σε ενδιάμεσους οργανισμούς θα σημάνει και την τελική αποδιοργάνωσή τους, με τελικό αποτέλεσμα την απόλυτη κυριαρχία της ιδιωτικής καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας.
Η αντίθεσή μας στον «Καλλικράτη» ασφαλώς και δε σημαίνει την προάσπιση αυτής της σάπιας κατάστασης που έχει επιβληθεί με την εφαρμογή του «προγόνου» του «Καποδίστρια».
Θεωρούμε πως οφείλουμε να αναδείξουμε έναν άλλον δρόμο που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την απόλυτη υποταγή των τοπικών κοινωνιών στην κρατική διοίκηση. Πιστεύουμε πως η ιδέα του ελευθεριακού κοινοτισμού έχει να προσδώσει πάρα πολλά προς αυτήν την κατεύθυνση, ιδιαίτερα σήμερα που το οικονομικό μοντέλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης δείχνει το πιο άγριο πρόσωπό του των τελευταίων δεκαετιών.
Οφείλουμε να αναδείξουμε λοιπόν μία ριζοσπαστική κινηματική πολεμική απέναντι στα σχέδια αναδιάρθρωσης του κράτους μέσα από το πρόγραμμα «Καλλικράτης» κρατώντας σαφέστατες αποστάσεις από τις ενδοεξουσιαστικές διενέξεις που ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται σε διάφορες τοπικές κοινωνίες, βλέποντας το κράτος να αναδιαμορφώνει την πίτα ανάμεσα σε διάφορες κλίκες.
Η τοπική κοινωνία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάδειξη ενός κινήματος για την τοπική αυτοδιεύθυνση. Μπορεί να αποτελέσει το γόνιμο έδαφος για μία άλλη μορφή οικονομικής ζωής, κοινοτικοποιημένης και κοινοτικά ελεγχόμενης. Μπορεί να αποτελέσει το πεδίο άσκησης της αμεσοδημοκρατικής συνεύρεσης των ανθρώπων, της κοινοτικής διαχείρησης των άμεσων αναγκών, γιατί όχι δυνητικά και μία ωρολογιακή βόμβα για την ανατροπή της υπάρχουσας κρατικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας.

ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη, ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών
Ιούνης 2010

Συνέχεια «ηγέτες»... Ας προσπαθήσουμε μια φορά χωρίς αυτούς!

Μια χούφτα καθαρμάτων, που κυριαρχεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των τραπεζών, των
χρηματιστηρίων και των οίκων οικονομικής αξιολόγησης, καθορίζει με τα παιχνίδια της τις ζωές
μας. Αυτός είναι ο καπιταλισμός: αιμοβόρος και αδίστακτος. Ας αντικρύσουν πια το πραγματικό
του πρόσωπο όσοι δεκαετίες τώρα πάλευαν να του φτιασιδώσουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο.
Η κρίση που διατρέχουμε δεν είναι απλά οικονομική. Είναι πολύ περισσότερο υπόθεση πολιτική
και ουσιαστικά υπόθεση πολιτειακή. Τα υπάρχοντα κράτη είναι δομημένα κατά τέτοιον τρόπο
ώστε να εφαρμόζουν μία πολιτική, η οποία βασικό στόχο έχει την επιβολή των επιταγών της
καπιταλιστικής αγοράς στις κοινωνίες. Είναι όμως παράλληλα και μία κρίση ακόμα πιο βαθιά,
μία κρίση πολιτισμική, αφού δεκαετίες τώρα το κράτος και τα πολιτικά κόμματα δούλευαν στο
να διαλυθεί κάθε ουσιαστική αξία, όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια και η συνεργασία, και
προωθούσαν τον ωχαδελφισμό, το «βόλεμα» και το εργατοπατεριλίκι. Έστησαν μέσα στις
τελευταίες δεκατίες μία και μόνη λατρεία, αυτή του χρήματος, γεμίζοντας όλους τους δρόμους
με υποκαταστήματα τραπεζών, πολυκαταστήματα και αλυσίδες super-market. Επιχείρησαν
να εκκενώσουν την κοινωνία από κάθε έννοια αξιοπρέπειας προσπαθώντας τώρα να μας
μετατρέψουν σε πληβείους του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος.
Όσοι ζούσαν μέσα στη ματαιοδοξία του υπερκαταναλωτισμού, των δανείων, του κομματικού
μέσου και της «τακτοποιημένης» ζωής, μάς λοιδορούσαν όταν τους λέγαμε πως κάποια στιγμή
τα αφεντικά θα θελήσουν να τελειώνει αυτό το παραμύθι, θεωρώντας μας φαντασιόπληκτους και
κινδυνολόγους. Δυστυχώς, η ώρα της κρίσης ήρθε πιο γρήγορα απ΄ ό,τι κι εμείς περιμέναμε...
Βλέπουμε όμως πως οι ιδέες και οι προτάσεις μας, αυτές που κάποτε ακούγονταν ουτοπικές,
σήμερα αποτελούν μία ουσιαστική διέξοδο από το αδιέξοδο που μας έχουν φέρει ο καπιταλισμός
και τα κράτη. Ή θα υποδουλοθούμε οικειοθελώς ή θα εξεγερθούμε προσπαθώντας να ανοίξουμε
ένα ελπιδοφόρο παράθυρο προς το μέλλον.
Εντείνουμε τον πόλεμο κατά του κράτους και του καπιταλισμού, που επιχειρούν να διαμορφώσουν
ένα αύριο οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.
> Ας πετάξουμε στην άκρη το αστικό σύνταγμα και ας συγκροτήσουμε μία συντακτική-καταστατική
συνέλευση, όπως εκείνη που διαμόρφωσαν οι εξεγερμένοι της παρισινής Κομμούνας, η οποία
θα εκφράζει τις αγωνιζόμενες δυνάμεις και θα αποφασίζει προς την κατεύθυνση του κοινού
συμφέροντος.
> Ας πετάξουμε στην άκρη το σάπιο αστικό κράτος και ας συγκροτήσουμε τη ελλαδική-αιγαιακή
Συνομοσπονδία των αυτόνομων Περιφερειών και Δήμων. Ας μην αφήσουμε το ευρωπαϊκό
υπερκράτος να καταστήσει τους τόπους μας υποδουλωμένες στα σχέδιά του περιφέρειες
(όπως επιχειρείται να προωθηθεί μέσα από τον «Καλλικράτη»).
> Ας τελειώνουμε επιτέλους με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, δανειζόμενοι εκείνο
το αρχαίο στοιχείο της άμεσης δημοκρατίας και απογειώνοντάς το σήμερα σε μία κοινωνική
δημοκρατία, όπου μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και τον αιρετό και ανακλητό
χαρακτήρα των εκπροσώπων σε θέσεις ευθύνης οι υποθέσεις της ζωής θα είναι υπόθεση όλων
και όχι κάποιων ψηφισθέντων «ειδημόνων».
> Ας τελειώνουμε με την κυριαρχία των τραπεζών στη ζωή μας, καταργώντας τες και
διαμορφώνοντας εκτεταμένα δίκτυα αλληλοβοήθειας και ανταλλαγής προϊόντων και
υπηρεσιών μεταξύ κοινοτικά ή εργατικά ελεγχόμενων παραγωγικών μονάδων.
> Ας διαλύσουμε την οικονομία της αγοράς, διαμορφώνοντας μία νέα οικονομία ζωής. Ως
κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν μπορεί να εκλαμβάνεται εκείνη στην οποία
προτρέπει το ΚΚΕ και της οποίας την αποτρόπαια κατάληξη είδαμε και βλέπουμε στην ΕΣΣΔ,
στις υπόλοιπες χώρες του ανατολικού μπλοκ και στην «κομμουνιστική» Κίνα. Κοινωνικοποίηση
σημαίνει κοινοτικοποιημένη οικονομία, γέννηση και εξέλιξη οικονομικών δραστηριοτήτων που
υπόκεινται στον κοινοτικό έλεγχο (σε επίπεδο περιφέρειας, δήμου ή χωριού) και με άμεση
συμμετοχή στις αποφάσεις των εκάστοτε εργαζομένων.
> Ας διαλύσουμε την αστυνομοκρατία που επιχειρούν να επιβάλουν παντού, γνωρίζοντας πως
μόνο η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων και η εκμηδένιση της ανεργίας και της φτώχειας
μπορούν να εξαλείψουν το μικροέγκλημα. Αντί για όλα αυτά τα παράσιτα που σήμερα αποτελούν
τα όργανα της τάξης τους, οι λαϊκές πολιτοφυλακές από εκ περιτροπής πολίτες των αυτόνομων
δήμων μπορούν να είναι πραγματικά αποτελεσματικές.
Αυτό όμως που άμεσα πρέπει να γίνει είναι η διαμόρφωση όλο και περισσότερων
πυρήνων αυτόνομης αντίστασης, η γέννηση κοινωνικοεργατικών κέντρων σε κάθε δήμο,
η συγκρότηση τοπικών σωματείων εργαζομένων/ανέργων και αυτοαπασχολούμενων, η
ενίσχυση των πρωτοβάθμιων σωματείων με συνελευσιακή μορφή λήψης αποφάσεων, η
παρουσία στο δρόμο.
Άλλωστε, «όταν θα έρθουν εκείνες οι μέρες - και είναι στο χέρι σας να επισπεύσετε τον ερχομό
τους – όταν μια ολόκληρη περιοχή, όταν μεγάλες πόλεις μαζί με τα προάστιά τους απαλλαχτούν
απ΄ τους κυβερνήτες τους, το έργο μας θα είναι ξεκάθαρο: όλα τα μηχανήματα πρέπει να
επιστραφούν στους αληθινούς ιδιοκτήτες τους, έτσι ώστε όλοι να έχουν το μερίδιό τους στην
κατανάλωση, και η παραγωγή θα συνεχιστεί για καθετί που είναι αναγκαίο και χρήσιμο. Έτσι,
η κοινωνική ζωή όχι μόνο δεν θα διακοπεί αλλά θα συνεχιστεί με τη μεγαλύτερη ενέργεια»
(Π.Κροπότκιν).
Από κανέναν πολιτικό δεν περιμένουμε να βάλει «κόκκινη γραμμή» στις ορέξεις των αφεντικών.


Γι΄αυτό,
βάζουμε μαυροκόκκινη γραμμή
με την άμεση και αυτοοργανωμένη δράση μας


ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών
Μάης 2010
libcommu@yahoo.com