Έχουμε να φτιάξουμε ελεύθερα σχολεία, η εκπαίδευση είναι η βάση του αγώνα μας

"Έχουμε να φτιάξουμε ελεύθερα σχολεία, η εκπαίδευση είναι η βάση του αγώνα μας"

Matilde Felix Carrasquer

H παρακάτω προσπάθεια προέκυψε μετά από επίσκεψη συντρόφων από τη συλλογικότητα F.A.R.M.A και την κατάληψη κτήματος Πραποπούλου, για 3 ημέρες στο ελευθεριακό σχολείο Παιδεία στη Μέριδα της Ισπανίας το Πάσχα του 2008.

Τα κείμενα είναι μεταφράσεις από τα ισπανικά βιβλία:
Paideia:25 anos de educacion libertaria
Paideia:Escuela Libre.

Ιστοσελίδα του σχολείου: www.paideiaescuelalibre.org

Ευχαριστούμε τους συντρόφους, τις συντρόφισσες, τις φίλες και τους φίλους για την πολύτιμη βοήθεια τους στη μετάφραση, στη πραγματοποίηση των εκδηλώσεων και στη γραφιστική επιμέλεια..
F.A.R.M.Α: farmazapatista.blogspot.com
Κατάληψη κτήματος Πραποπούλου: protovouliaxalandriou.blogspot.com
Επικοινωνία: klapeto@riseup.net,

Άλλη μια μέρα στο σχολείο…

Ξυπνήσαμε γρήγορα, ήπιαμε ένα καφέ και κατεβήκαμε τρέχοντας στο δρόμο για να προλάβουμε το σχολικό. Οι αναμνήσεις από τα σχολικά μας χρονιά ήταν ήδη εκεί… Περιμέναμε λίγο, παρέα με τους γονείς, τα παιδάκια και τα χαμόγελά τους. Στο σχολικό γνωρίσαμε ένα σύντροφο από την Μαδρίτη που ήταν στο σχολείο για ένα μήνα κάνοντας μια εργασία. Σπούδαζε παιδαγωγική ή κάτι σχετικό. Ένα ένα τα παιδιά άρχισαν να μας ρωτάνε «Από πού είστε;» και «Τι κάνετε εδώ;». Αρχίσαμε την κουβέντα και πλησιάζοντας αργά προς το σχολείο, οι αναμνήσεις μας έφευγαν και ανοίγονταν μπροστά μας κάτι άλλο, ανθρώπινο, συντροφικό και ελεύθερο.

Φτάνοντας στο σχολείο κατεβήκαμε από το λεωφορείο και όλα τα μεγαλύτερα παιδιά πήραν από το χέρι τα μικρά (δυο μέχρι τεσσάρων χρονών) και σιγά σιγά περπάτησαν προς το χώρο που περνάγανε την μέρα τους τα μικρά. Περιμένοντας και εμείς έξω από το λεωφορείο, μας πήραν και εμάς από το χέρι τα μικρά, νομίζοντας από συνήθεια πως θα τα οδηγούσαμε κάπου αλλά στην ουσία, αυτά μας οδηγούσαν με τα απλά τους λόγια και βήματα στο εσωτερικό του σχολείου. Μπαίνοντας στις αίθουσες και βλέποντας τα να κατεβάζουν τις καρέκλες, που είχαν σχεδόν το ίδιο μέγεθος με αυτά, από τα τραπέζια που και αυτά ήταν στο ύψους του κεφαλιού τους, αρχίσαμε να μπαίνουνε στο κλίμα.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Από τα σχολειά στα πανεπιστήμια και σε όλη την κοινωνία

Διαδίδοντας τον αγώνα αναποδογυρίζοντας τα πάντα

Η 14^η  Δεκεμβρίου στην ρώμη είναι μια μεγάλη μέρα εξέγερσης και πλήρους συνειδητοποίησης και είναι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που κάθονται στην πλατεία. Πολλοί είναι οι νέοι καθώς σε όλους επίδρασαν οι εικόνες από τις κοινωνικές διαμαρτυρίες/διαδηλώσεις σε Ελλάδα Αγγλία Γάλλια Ισπανία και Ρουμάνια κλπ..

Οι πορείες  είναι διάφορες. Όλες, η σχεδόν όλες, ενώνονται στην αρχή  στο δρόμο Fori και στο ύψος της πλατείας Venezia όπου υπάρχει ήδη κάποιο πλήθος ανθρώπων αποφασισμένο να κάνει αισθητή την παρουσία του ενώ στο κοινοβούλιο η κυβέρνηση έπρεπε να έχει την εμπιστοσύνη της αντιπολίτευσης προκειμένου να αποφύγει την αποτυχία το νομοσχέδιο σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια. Όταν η πορεία περνούσε από τα περίχωρα του Παλατιού οι διαδηλωτές πετούσαν τα σκουπίδια από τους κάδους και κροτίδες :οι φωνές των διαδηλωτών που βρίσκονταν στην πορεία ακούστηκαν.

Στο δρόμο υπάρχουν διαφορετικές εμπειρίες συντονισμένες σε ένα αγώνα που θέλει να είναι ριζοσπαστικός.

Η κεφαλή της πορείας κρατά μεγάλα βιβλία σαν ασπίδες. Μερικοί τίτλοι που δεν πέρασαν απαρατήρητοι: «Σε κάθε περίπτωση κανένας έλεγχος» του Cacucci και «Η επανάσταση» του μεγάλου Pisacane τα οποία τα είδαμε στο τέλος της πορείας ξεσκισμένα στη γη από έναν μπάτσο. Κατά τη διάρκειά της και ενώ η πορεία αντίκριζε τις κατασταλτικές δυνάμεις από μια απόσταση υποβοηθούμενες από μερικούς φασίστες φτάνει η είδηση: ο Berlusconi είναι εκεί, σύμβολο ενός βάρβαρου συστήματος και διεφθαρμένου που έχει εξαγοράσει βουλευτές. Εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει αμηχανία παρα μόνο οργή συσσωρευμένη εδώ και χρόνια η οποία οδηγεί στο σπάσιμο καμερών, βιτρινών τραπεζών και πολυτελών αυτοκινήτων.

Άμεσα οι μπάτσοι αλλάζουν στάση ανταπαντώντας και προσπαθώντας να προστατέψουν τον εαυτό τους. Υπάρχει έντονη προσπάθεια η πορεία να κινηθεί προς το κοινοβούλιο κι εκεί είναι που ξεκινάν οι μάχες σώμα με σώμα με τις κατασταλτικές δυνάμεις.

Πως ήταν αυτή η φράση γραμμένη στον τοίχο κοντά στο σπίτi; Σήμερα στην Ελλάδα αύριο στην Ιταλία. Εδώ είμαστε λοιπόν. Έφτασε. Η πορεία έφτασε στην πλατεία Popolo και κινείται μέσα από την οδό Corso  και εκεί θα υπάρχει μια ανάπαυλα.

Εκεί οι μπάτσοι επιτέθηκαν στην πορεία με μεγάλη βιαιότητα επανηλλειμένα.

Εικόνες που έχουμε δει και στο παρελθόν μόνο που αυτή τη φορά οι διαδηλωτές απάντησαν στις επιθέσεις όχι μια αλλά τρεις φορές. Φωνές και χειροκροτήματα αποδοχής των αντεπιθέσεων χάνονταν μέσα στις κραυγές οργής, στις εκρήξεις χαράς , στη ρίψη πετρών πάνω στις ασπίδες και στο άρπαγμα φωτιάς μερικών μπάτσων. Είναι μια απελευθέρωση. Ο αγώνας συνεχίζεται δεν είναι ανταρτοπόλεμος όπως έγραψαν, είναι μια μικρή αντίσταση σε μια πρώιμη σύγκρουση του κινήματος. Στην πλατεία πόπολο ο κόσμος αντιστέκονταν στις επιθέσεις των μπάτσων με αξιοπρέπεια και καθοριστικότητα μα οι μπάτσοι έκαναν γρήγορα έφοδο με τα τζιπ.

Επειδή στο τέλος αυτοί ήταν οι χαμένοι άρχισαν τις βιαιοπραγίες. Γκλοπ ,κλωτσιές, φτύσιμο σε κόσμο ανυπεράσπιστο  άγριες σκηνές που έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, λένε οι κρατούμενοι , και μετά τα μικρά και μεγάλα βασανιστήρια στο αστυνομικό τμήμα: προσβολές ,βράδια στο κρύο δίχως φαγητό και νερό και πάντα υπό τον εκφοβισμό των όπλων. Αυτή είναι η δημοκρατία, μια μεταμορφωμένη δικτατορία με υπουργεία και γκλοπ.

Τώρα που μάλλον τα νερά άρχισαν πάλι να ανακατεύονται πρέπει όλοι να πάρουμε θέση για να μην ακολουθήσει μια εποχή ,όπως αυτή μετά τη Γένοβα το 2001, με την αύξηση ποινικοποίησης και μια οπισθοδρόμηση πολλών ετών . Αυτός ο αγώνας είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους αγώνες στο χώρο εργασίας ,του αντιφασισμού και με τους αγώνες εκείνους που έρχονται σε ρήξη με κάθε είδους τοπικές επιτροπές .Είναι ανάγκη να καρπωθούν μέσα μας ριζοσπαστικές πρακτικές που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από αυτή τη μιζέρια κόντρα σε αυτό που μας παρουσιάζουν σήμερα ως καθημερινότητα. Είναι  αναγκαία υποχρέωση: δεν είναι δεκτό να συνεχίσουμε να ζούμε στις υπηρεσίες του κεφαλαίου που έχει ολοένα λιγότερους ηθικούς ενδοιασμούς ,να πληρώνουμε χιλιάδες ευρώ δίδακτρα για να σπουδάσουμε 3+2 χρόνια και μετά να κάνουμε κι ένα μεταπτυχιακό για να δουλέψουμε στη συνέχεια δωρεάν σε μια σκατένια επιχείρηση ( με τα περίφημα stage) ή σαν αποθηκάριοι ή σ ένα τηλεφωνικό κέντρο για 5-6 ευρώ την ώρα. Ε, φτάνει! Δεν είναι μόνο ένας νόμος που θέλουμε να μπλοκάρουμε είναι μια ολόκληρη κοινωνία που θέλουμε να ανατρέψουμε και να ξαναχτίσουμε με ζήλο και νόηση: το δίκαιο το έχουμε εμείς.

Ποιοι είμαστε?

Τηρούμε τις υποσχέσεις

Είμαστε φοιτητές και φοιτήτριες, υπάλληλοι μαγαζιών, ερευνητές και φυσικά αναπληρωτές καθηγητές και καθηγήτριες.

Χτυπούν τους πάντες-χωρίς προσχήματα

Συνέντευξη ανάπηρου φοιτητή που χτυπήθηκε στις τελευταίες διαδηλώσεις στην Αγγλία. Προσοχή στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου του ''έγκριτου'' BBC.

Jody McIntyre BBC interview greek subs
Ανέβηκε από denyal1983. - Βρείτε περισσότερα οικογενειακά βίντεο.

Ανταπόκριση από τους φοιτητικούς αγώνες στην Αγγλία

(κείμενο -σε ελεύθερη απόδοση- της αγγλικής αναρχικής ομοσπονδίας σχετικά με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις)


Πολεμώντας τα αυξημένα δίδακτρα, ή αγωνιζόμενοι για δωρεάν παιδεία;

Οι Βρετανοί φοιτητές συνεχίζουν να αποδεικνύουν ότι δεν είναι όσο απαθείς έχουν κατά καιρούς θεωρηθεί. Είναι αλήθεια ότι όταν η προηγούμενη κυβέρνηση, του κόμματος των εργατικών, εισήγαγε τα πρόσθετα δίδακτρα (‘top-up fees’), με σκοπό ο κάθε φοιτητής να πληρώνει δίδακτρα της τάξης των 3.000 αγγλικών λιρών, κανείς δεν αντιστάθηκε και οι πολιτικοί πέτυχαν το στόχο τους.   

Σήμερα προσπαθούν να επιβάλλουν στους φοιτητές να πληρώνουν ετήσια δίδακτρα 9.000 λιρών, σύμφωνα με το νέο νόμο που έχει προτείνει η κυβέρνηση των κομμάτων των φιλελεύθερων δημοκρατών και της συμμαχίας των συντηρητικών. Οι φοιτητές αγωνίζονται όχι μόνο ενάντια στην αύξηση των διδάκτρων, αλλά και για δωρεάν παιδεία για όλους.

Πλησιάζοντας στην 9^η Δεκέμβρη, την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδίου, οι φοιτητές πραγματοποίησαν καταλήψεις και διαδηλώσεις. Οι φοιτητές δεν αντιτάχθηκαν μόνο στα αυξημένα δίδακτρα αλλά και σε ολόκληρο το σύστημα. Η αντίληψη ότι τα πανεπιστήμια θα έπρεπε να κερδοφορούν εις βάρος των φοιτητών μας εξόργισε. Έτσι φοιτητές και εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια συνέρευσαν κατά χιλιάδες για να σταματήσουν την ιδιωτικοποίηση και τη εμπορευματοποίηση της παιδείας. Στις δράσεις συμμετείχαν και μαθητές της ανώτερης εκπαίδευσης , οι οποίοι θα πρέπει να πληρώνουν τα αυξημένα δίδακτρα από το 2012.

Μέχρι το απόγευμα της 9^ης Δεκεμβρίου ο νόμος είχε περάσει, η πλατεία μπροστά από το κοινοβούλιο φλεγόταν, το εθνικό θησαυροφυλάκιο είχε δεχτεί επίθεση, ακόμα και οι μέλλοντες μονάρχες τρομοκρατήθηκαν από τους υπηκόους τους. Αποτύχαμε να σταματήσουμε το νόμο αλλά καταστρέψαμε την αξιοπιστία των κυβερνητικών κομμάτων. Πάνω από όλα, νιώσαμε δυνατοί και ενωμένοι. Νιώσαμε τα συναισθήματα του ξεκινήματος μιας κοινωνικής επανάστασης.

Τι μας έχει εξοργίσει;

Ο φόβος τους τους κάνει να δαγκώνουν...

Στο σημερινό φοιτητικό συλλαλητήριο, η αστυνομία δεν αρκέστηκε απλά να απωθήσει τους διαδηλωτές φοιτητές. "Φρόντισε" να χτυπήσει άσχημα, να τους πνίξει -για άλλη μια φορά- με δακρυγόνα και μερικούς από αυτούς -τουλάχιστον- να τους προσαγάγει. Η "ελεγχόμενη" σύγκρουση με καδρόνια μπροστά από τη βουλή από την πλευρά των φοιτητών έλαβε μία ιδιαίτερα βίαιη απάντηση από τις δυνάμεις καταστολής του κράτους, ώστε το κατασταλτικό μήνυμα να δοθεί με ιδιαίτερη σαφήνεια: όποιος αντιστέκεται, ξυλοφορτώνεται και συλλαμβάνεται. Γι΄ αυτό κιόλας πληρώνονται τόσα παράσιτα με στολές να γεμίζουν τους δρόμους, ενώ παράλληλα κάθε πραγματικά κοινωνικός τομέας (μεταφορές, καθαριότητα, υγεία, παιδεία, πολιτισμός, κλπ) απογυμνώνεται με απολύσεις εργαζομένων. Μπροστά τους ήδη υπάρχουν ορισμένα κρίσιμα ραντεβού, όπως αυτά της 6ης και της 15ης Δεκέμβρη. Αυτοί δεν είναι απλά έτοιμοι για πόλεμο. Μας κάνουν πόλεμο. Σ΄ αυτήν την συνθήκη, ή κάθεσαι και πολεμάς ή σκύβεις το κεφάλι και γίνεσαι ακόμα χειρότερα ραγιάς (εννοείται, και των ντόπιων αφεντικών...).