Ο μετριοπαθής τεχνοκράτης και (εμείς) οι ανεξημέρωτοι κανίβαλοι

Τρεις κουφάλες σ’ ένα δέντρο;

Το απλοϊκό σύνθημα του ιδιόρρυθμου ΑΚΕΠ ταιριάζει περίφημα στην πολιτική περίσταση. Οι ένθερμοι θιασώτες του Μνημονίου με επικεφαλής τον τραπεζίτη Παπαδήμο, ηγούνται από σήμερα του ελληνικού ‘’έθνους’’. Τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, ένθερμοι κι αυτοί της εθνικής συνεργατικής λύσης, είναι σαφώς τοποθετημένα στο να κατεβάσουμε το κεφάλι (επιτέλους!) και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας (αν έχουμε) και στα σπίτια μας (αν έχουμε να δώσουμε το νοίκι). Μαζί κι εμετικός Ψαριανός, με την Ντόρα Μπακογιάννη κι από κοντά με ελαφρά ερωτηματικά για τον νέο πολιτικό μας αντεροβγάλτη, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί. Η απαραίτητη λοιδορία στους πολιτικούς, τοποθετείται κι αυτή σ’ ένα πλαίσιο αποχαιρετισμού της όποιας αμφισβήτησης που αναμένεται μέρος της να καναλιζαριστεί εντέχνως από τα 2 αριστερά κοινοβουλευτικά κόμματα που όμως περιμένουν μαζί με τους νέους σχηματισμούς το μερίδιο από την πολιτική πίτα, για όσες προσδοκίες μοιράσουν. Ο νέος πρωθυπουργός με σημαντική θητεία σ’ αυτό που ονομάζουμε οικονομική διαχείριση σε μια σύγχρονη ‘’δημοκρατία’’ που κυριαρχεί η εμπιστοσύνη στους ειδικούς, η εμπιστοσύνη στην οικονομία ως κυρίαρχο κοινωνικό προσόν, και η εμπιστοσύνη στην τράπεζα ως συμβόλου της ευημερίας, είναι σχεδόν σίγουρο ότι εκφράζει, στο πλαίσιο μιας οικουμενικής λύσης που θα προωθεί την εφαρμογή όλο και πιο σκληρών μέτρων, την περεταίρω σκλήρυνση απέναντι σε όσους εκτός συστήματος και κομματικής «πλάτης» βρίσκονται απέναντι. Για αυτό ακόμα κι αν υπάρξει μια περίοδος κοινωνικής συναίνεσης στους δρόμους με τη σύμπραξη της κοινοβουλευτικής αριστεράς, πιο σκληρές κατευθύνσεις και λύσεις που κλίνουν προς τη μεριά του φασιστικού ΛΑ.Ο.Σ. θα παίρνονται. Για αυτό και νέες μάχες θα δοθούν τόσο στους δρόμους όσο και στις αυτόνομες δράσεις που θα ξεκαθαρίζουν ολοένα και περισσότερο το νυν και αεί ομιχλώδες τοπίο για το τι είναι πραγματικά, αγώνας για την ελευθερία, την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

ΓΚ

ΥΓ: Ο νέος μας πρωθυπουργός είναι «τεχνοκράτης». Να θυμηθούμε ότι η λύση «τεχνοκράτης» ξεκίνησε στην Ελλάδα μετά το θάνατο του Ανδρέα που σήμανε το τέλος των παλαιών, πουτανών-κάπατσων πολιτικών που δίνουν τη θέση τους σε ‘’ανέκφραστους’’, ‘’αμόλυντους’’, ‘’ανεπηρέαστους’’ και ‘’ουδέτερους’’ πολιτικούς που περισσότερο γνωρίζουν «τεχνικά» να επιλύουν χωρίς συναισθηματισμούς τα του οίκου, δηλαδή τα οικονομικά. Μια πρόβα είχε γίνει με την κυβέρνηση Ζολώτα, πρωθυπουργού στην οικουμενική κυβέρνηση το 89-90, που ως βραχύβια δεν πρόλαβε να αφήσει ένα σοβαρό απόηχο. Είτε ως τεχνοκρατικό είτε ως το περίφημο αμερικανοπρεπές περί «μετριοπάθειας», είναι αυτό που ντύνει σε κάθε περίπτωση την ίδια συνταγή. Αλλά και την είσπραξη των επιχείρων: π.χ. «την τράπεζά μου για ένα ελικόπτερο»;

Νοσταλγικές εικόνες. Όταν η πολιτική συναντά την επιστήμη...Αλλοτινές μου εποχές...

«Δουλεία», με ή χωρίς εισαγωγικά;

Στα πλαίσια στης «αποκρατικοποίησης» και της «αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας», είναι πλέον δεδομένο οτι θα παραχωρηθούν –έναντι ανταλλάγματος βέβαια...- κινητά, ακίνητα και επιχειρήσεις, του ευρύτερου δημόσιου τομέα σε ιδιώτες «επιχειρηματίες». Ανάμεσα σε αυτές και κάποιες από αυτές τις επιχειρήσεις που παλιά αποκαλούσαμε «κοινής ωφέλειας»: Η ΔΕΗ, η ΔΕΠΑ και άλλες.

Πλέον, το –ειρωνικό?- ερώτημα που είχαν θέσει οι τότε βουλευτές του ΠαΣοΚ το 2000 –ή κάπου εκεί κοντά- σε επερώτησή προς την κυβέρνηση του κόμματός τους λέγοντας «κατα πόσον οι ιδιωτικοποιήσεις συνάδουν με το σοσιαλισμό;» έχει απαντηθεί και με το παραπάνω: Δεν συνάδουν. Οπότε, ξεχάστε το σοσιαλισμό. Ακόμα και σαν θεωρητική αναφορά.

Όμως, το σημερινό βήμα αποκρατικοποιήσεων, θέτει και ένα τραγελαφικό ερώτημα.

Απαλλοτριώσεις υπέρ ιδιώτου έχουν γίνει στην Ελλάδα, και θα ξαναγίνουν (να΄ναι καλά ο «σοσιαλιστικός» αναπτυξιακός νόμος της Βάσως Παπανδρέου). Το καζίνο του Λουτρακίου, για παράδειγμα, έγινε με απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων, για λόγους «δημοσίου συμφέροντος».

Λίγοι ξέρουν όμως, οτι πολλές και μεγάλες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, βασίζονται στο δημόσιο σημφέρον για την άνευ αποζημίωσης, καταπάτηση και δέσμευση -και ενίοτε απαξίωση- καί ιδιωτικών εκτάσεων, χρησιμοποιώντας την υπέρ δημοσίου συμφέροντος δουλεία.

Το κλασικότερο τέτοιο παράδειγμα είναι

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ

Ένας διαδεδομένος πολιτικός μύθος είναι αυτός που συνδέει  άρρηκτα τον  νεοφιλελευθερισμό  με την αστική δημοκρατία. Ο μύθος αυτός θέλει το άνοιγμα των αγορών να συνεπάγεται ταυτόχρονα και το πολιτικό άνοιγμα του εκάστοτε καθεστώτος. Μια μανιέρα που καθιερώθηκε μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ και την μεγάλη έφοδο του κεφαλαίου αγκαζέ  με τους κοινοβουλευτικούς  θεσμούς. Ένα βασικό προπαγανδιστικό εργαλείο των ταλιμπάν της παγκοσμιοποίησης που επιχείρησαν και εν μέρει κατάφερα να πείσουν ολόκληρους πληθυσμούς ότι αγαθά όπως η ελευθερία του λόγου όχι μόνο εξαρτώνται από τον κοινοβουλευτισμό αλλά και  από την κανιβαλική ελευθερία των αγορών. Το θέμα δεν είναι να επιχειρηματολογήσουμε για το προφανές: Από την Λατινική Αμερική έως την Κίνα ή την Αφρική, με εξαίρεση κάποιες «αντιιμπεριαλιστικές» χούντες (κι αυτές για όσο διάστημα τις τάιζε η ΕΣΣΔ) ο απολυταρχισμός είναι ταυτισμένος με την οικονομία της αγοράς, με το ξεπούλημα ανθρώπων και πόρων σε ντόπια η διεθνή όρνια της οικονομίας.

Το αξιοπρόσεχτο σε αυτή την προπαγάνδα είναι ο τρόπος που διάφοροι εμβληματικοί της φορείς την κονιορτοποιούν μόλις το προσωπικό τους συμφέρον το απαιτήσει. Ο μεγάλος θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Μίλτος Φρίντμαν (παρέα με την υπόλοιπη σχολή του Σικάγου) δούλεψε για χρόνια για την κυβέρνηση του δικτάτορα Πινοσέτ. Τη ώρα που οι αντικαθεστωτικοί χτίζονταν στο τσιμέντο  ο Φρίντμαν εφάρμοζε εν λευκώ τις θεωρίες του στις πλάτες των άμοιρων Χιλιάνων φτάνοντας να πουλήσει ακόμα και μικρά ποτάμια σε ιδιώτες…  Όταν μετέπειτα ο Φρίντμαν δέχτηκε κριτική γιαυτή του τη συνεργασία ισχυρίστηκε ότι «η ελεύθερη οικονομία αποτελούσε το ισχυρότερο από τα εργαλεία για υπόσκαψη της χούντας και πως από την πρώτη στιγμή αυτό ήταν το μήνυμά του προς τους Χιλιανούς»…

Ας μην πάμε όμως μακρυά. Έχουμε και στην Ελλάδα τέτοιους θεωρητικούς. Αφήνοντας στην άκρη την εξωτική συσκευασία περί «νομιμοποίησης της φούντας» και «γάμου των ομοφυλοφίλων» του λιλιπούτιου κόμματος του Στέφανου Μάνου, θα βρούμε τον Παπαχελά και τους ομοίους του να απαιτούν την μπότα της αστυνομίας και των δικαστών σε κάθε σχεδόν αγώνα που δεν δίνει η ΓΣΕΕ, έχουμε τους ψίθυρους για «κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης»… Αλλά το καλύτερο παράδειγμα είναι ό άλλος νεοφιλελεύθερος αστέρας ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος. Μέγας θαυμαστής του Φρίντμαν ακολουθεί πιστά τα βήματά του. Έχοντας χωθεί σε μια σειρά «συμβουλευτικές» μπίζνες στη Ρωσία και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες (μέσα από διάφορα γεωστρατηγικά – λέγε με πετρέλαιο) ινστιτούτα βρέθηκε να είναι διεθνής παρατηρητής στις τελευταίες εκλογές του Καζαχστάν.

Και μετά είπε τη γνώμη του:

«Press Conference έδωσε στην Αστάνα του Καζακστάν, μετά το τέλος της ψηφοφορίας για τις προεδρικές εκλογές στην χώρα αυτή, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος. Σαν διεθνής παρατηρητής, σημείωσε πως η διαδικασία υπήρχε άψογη και η μοναδική αδυναμία ήταν η έλλειψη debate στην τηλεόραση ανάμεσα στους βασικούς υποψήφιους.

Οι εκπρόσωποι κομμάτων της αντιπολίτευσης με τους οποίους συναντήθηκε, σημείωσε ο κ. Ανδριανόπουλος, δεν παρατήρησαν παραβιάσεις της διαδικασίας ούτε και κάτι άλλο μεμπτό.

Ο κ. Ανδριανόπουλος επισήμανε πως είναι η σταθερότητα της χώρας που εντυπωσιάζει σε μια εποχή αναστατώσεων στην Μ. Ανατολή και σε πολλές χώρες της Κ Ασίας.»