Μετά από την εικονική σύγκρουση εντός του πολιτικού συστήματος, μεταξύ της προσωπικής επιλογής Παπανδρέου να θέσει την Ελλάδα στο επίκεντρο του κόσμου (αυτή τη φορά ως εκείνος που επιδιώκει απ’ ευθείας από το λαό κάτι το αδιευκρίνιστο) και της βασικής επιλογής του πολιτικού συστήματος για την προκήρυξη εκλογών, η κατάσταση παραμένει σε ένα επίπεδο αναζήτησης λύσεων που θα δημιουργήσουν μια σταθερότητα. Η εσωτερική αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ διψασμένη για περισσότερη εξουσία και οφέλη ευελπιστεί στη συγκυρία να πετάξει στην άκρη τον πρωθυπουργό και με κατάλληλες συμμαχίες να αναλάβει την ηγεσία της χώρας. Ο Σαμαράς από την πλευρά του επιδιώκει με κάθε τρόπο να μη φανεί ως ψηφοφόρος αυτών των μέτρων που μέλλεται να προωθήσει ως επίδοξος αυριανός πρωθυπουργός. Ο Κουβέλης θέτει το ενδεχόμενο για μια κυβέρνηση συνεργασίας αλλά και πάλι δεν είναι σίγουρος. Η κοινοβουλευτική αριστερά από τη δική της την πλευρά με τις κινήσεις στο δρόμο προσπαθεί, ματαίως, να φανεί ως ο ρυθμιστής της κατάστασης από την πλευρά του κινήματος και αναλογιζόμενη πόσοι ψήφοι θα πέσουν υπέρ της, στις εκλογές. Τέλος το φασιστικό ΛΑΟΣ, πετάει την ταμπακέρα στα δυο μεγάλα κόμματα προκειμένου να καταφέρει να μπει στο παιχνίδι της εξουσίας, είτε να εκμεταλλευτεί τα ρημάδια τους. Κόσμος άσχημος, ανήθικος…
Η απογοήτευση όσων απλών ανθρώπων περιμένουν μια καλή και έντιμη λύση, θα συρθεί στις εκλογές μιας και η βούληση αυτή πάντα εναποθέτει με βαριά καρδιά τις δυνατότητές της στην υπηρεσία μιας ηγεσίας. Από την άλλη έχει δυναμώσει ένα ρεύμα αγανάκτησης ως ανάκτησης πολιτικού εδάφους, που θέτει στο δημόσιο χώρο το κοινωνικό ζήτημα της αλλαγής του κόσμου. Η δικαιοσύνη, η ισότητα, η δημοκρατία, έχουν πιο υψηλή θέση πια, σε κάθε περίπτωση στο δρόμο, στην κατάληψη, στη συνέλευση. Τα καθημερινά, η πολιτική συγκυρία, η τρέχουσα πραγματικότητα, αρχίζει και «δένει» περισσότερο με λύσεις που είναι ενάντια στον αυταρχισμό, στη ιεραρχία και στην Αγορά που έχουν επιβληθεί ως αναγκαιότητες και εναντίον των ιδεολογημάτων της ανάπτυξης και μιας επιστημονικής λειτουργίας της πολιτικής. Όλο και πιο έντονα αποκαλύπτεται στην Ελλάδα που είναι στο επίκεντρο των εξελίξεων, το αληθινό πρόσωπο κι η αγωνία τους να φάνε να πιουν και να καταστείλουν ό,τι συναντούν ως εμπόδιο στο δρόμο. Κι ο δρόμος γράφει «ελευθερία». γκ
