Χαλκιδική: ένας αγώνας που διαρκώς επεκτείνεται

Ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού παίρνει όλο και πιο μεγάλη διάσταση βρίσκοντας απέναντί του την κρατική καταστολή και τους πληρωμένους υπηρέτες των εταιρειών. Τον τελευταίο χρόνο, ο αγώνας αυτός έχει κορυφωθεί με συνεχείς συγκεντρώσεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ.
Εδώ αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο από το περιοδικό Ευτοπία, σχετικό με τον αγώνα στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής (τεύχος 15, Νοέμβρης 2007)(πηγή: http://www.eutopia.gr/el/issues):


Ολυμπιάδα Χαλκιδικής 1987-2003

«Κάθε προηγούµενη κυριαρχία ωχριά μπροστά στο σήµερα. Οι διεθνικές φίρµες, η χρηµατιστηριακή κερδοσκοπία και οι µαφίες κουρσεύουν τον πλανήτη, οδηγούµενες αποκλειστικά από την βραχυπρόθεσµη θέα των κερδών τους».


Κορνήλιος Καστοριάδης


Στη σύγχρονη μεταλλευτική ιστορία της Ελλάδας, η πρώτη προσπάθεια για τη δηµιουργία μεταλλουργίας χρυσού παρουσιάζεται το 1987, όταν η εταιρεία ΜΕΤΒΑ επιχειρεί την δηµιουργία ενός εργοστασίου επεξεργασίας των χρυσοφόρων κοιτασµάτων της Ολυµπιάδας Χαλκιδικής.

Σήμερα -20 χρόνια μετά- δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε αυτή, ούτε καμιά από τις πολλές προγραμματιζόμενες επενδύσεις μεταλλουργίας χρυσού στα όρια του ελληνικού κράτους. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί, πως το γεγονός αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αποφασιστική αντίσταση της κοινότητας Ολυμπιάδας και άλλων κοντινών της κοινοτήτων, ενάντια στην εξόφθαλμη καταστρεπτικότητα και τον παραλογισμό της μεταλλουργίας χρυσού. Πρόκειται για ένα παράδειγμα τοπικού αγώνα με εκπληκτικά χαρακτηριστικά, με πρώτο και καλύτερο το γεγονός του ότι επιβεβαίωσε την προκλητική, τεράστια επιγραφή πάνω από το φυλάκιο της Ολυμπιάδας που από το 1996 μέχρι και σήμερα γράφει: “ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ”.

Όντως, η δυναμικότητα και η αποφασιστικότητα των γυναικών και των ανδρών που για χρόνια αγωνίστηκαν για την υπεράσπιση του τόπου τους δικαιώθηκε. Η εναντίωση στην μεταλλουργία χρυσού παραμένει όμως μια συνεχής πρόκληση για την περιοχή της βόρειας Χαλκιδικής. Τώρα είναι η εταιρεία “Ελληνικός Χρυσός” που προγραμματίζει την δημιουργία ενός επιφανειακού μεταλλείου πρωτοφανών διαστάσεων και ανάλογο εργοστάσιο μεταλλουργίας χρυσού στην τοποθεσία Σκουριές, πολύ κοντά στην κοινότητα Μεγάλης Παναγιάς. Ευτυχώς η αντίδραση, από την πλευρά μελών της κοινότητας, ήταν άμεση και σήμερα η συλλογικότητα “Πρωτοβουλία ενάντια στις βλαπτικότητες” που δημιουργήθηκε στο χωριό, παρακολουθεί ενεργά το θέμα και οι κινήσεις της εταιρείας φαίνεται να έχουν προσωρινά παγώσει.

Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσω να συνοψίσω τα γεγονότα του αγώνα ενάντια στην μεταλλουργία χρυσού στην περιοχή της βόρειας Χαλκιδικής και να σχολιάσω μια σειρά από σχετικά πολιτικά ζητήματα, που ο ίδιος ο αγώνας ανακίνησε, έθεσε και συνεχίζει να θέτει. 1

Δυο αμερικάνοι στο Μπραχάμι

Τι ζητούσαν κυριακάτικα, βραδιάτικα, δυο αμερικάνοι στο Μπραχάμι;

Για να κυριολεκτούμε, ο ένας ήταν έλληνας εξ Αμερικής κι αυτά που μας είπαν στο φιλόξενο χώρο του Ελευθεριακού στεκιού, σε μια σεμνή και ποιοτική εκδήλωση, ήταν εξόχως ενημερωτικά για το τι συμβαίνει στην άλλη όχθη του Ατλαντικού αλλά και γονιμοποιά για τη σκέψη μας.

Εστιάζοντας στην σχεδόν πάντα ξεχασμένη αλλαγή της συνείδησης όπως και στην ανατροπή της ιεραρχίας στις ανθρώπινες σχέσεις, οι άνθρωποι του κινήματος στην Αμερική συνεχίζουν όσο μπορούν τις συνελεύσεις και τις κινήσεις αλληλεγγύης μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού. Βαθιές ρωγμές σε μια κοινωνία που καταναλώνει ότι της δίνουν στα σκουπίδια των ΜΜΕ και στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Βαθιές ρωγμές σε μια κοινωνία που για αυτήν ο μπάτσος είναι ο «φίλος μας», ο «κύριος αστυνόμος» και για πρώτη φορά τον βλέπει να χτυπά αναίτια.  Μέλος μιας αστυνομίας που ειδικά στη Νέα Υόρκη αποτελεί τον 6^ο στρατό του κόσμου. Μέλος μιας αστυνομίας που βιάζει, κυριολεκτικά, στα περιστατικά που την καλούν καθημερινοί άνθρωποι που την εμπιστεύονται. Μέλος μιας αστυνομίας που μπορεί να συλλάβει με την βαριά κατηγορία περί λιντσαρίσματος στην περίπτωση που διαδηλωτές κινηθούν να αποσπάσουν από την «προστασία της αστυνομίας» τον σύντροφό τους συλληφθέντα. Μέλος μιας αστυνομίας που μπορεί να δολοφονεί, εντελώς χωρίς συνέπειες, εφόσον το νομικό καθεστώς τον καλύπτει να πυροβολεί όταν «αισθανθεί» κίνδυνο. Μέλος μιας αστυνομίας που εκατομμύρια άνθρωποι ποτέ δεν την είχαν δει να προβαίνει σε ακατανόητες ενέργειες κατά μερικών δεκάδων σκηνιτών ενώ δίπλα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άστεγοι σκηνίτες στα πάρκα ή σε αναίτιο ψεκασμό με πιπέρι σε διαδηλώτριες που απλά διαδήλωναν, σε απίστευτο ξυλοκόπημα ανθρώπων που διαδήλωναν στο κέντρο του καπιταλισμού χωρίς την παραμικρή και αυτονόητη πρόκληση επεισοδίων.

Υπερβαίνοντας τους σκοπέλους και υφάλους του νον βάιολενς και του πασιφισμού, μας εξήγησαν ότι εκείνο που οφείλουμε να μετρούμε στις αναλύσεις μας, είναι η αποτελεσματικότητα κάθε πρακτικής, δηλαδή, αν δίνεται στο κίνημα μέσω αυτής η δυνατότητα να παρεμβαίνει θετικά δίνοντας προοπτική για την κοινωνική απελευθέρωση. Οι διαδοχικές περιφράξεις που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχοι ανατρέπονται με τη σειρά που τους συναντά κανείς κι όχι ξεκινώντας από κει που ξεκίνησαν. Έτσι άνθρωποι κάθε ηλικίας κοινωνικής ιδιότητας, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, μαύροι, άσπροι, συναντώνται στα πάρκα των Πολιτειών της Αμερικής σε μια προσπάθεια να ξαναβρούν την ανθρωπιά τους, την αλληλεγγύη κι ό,τι άλλο η αυτοκρατορία του λιγότερο κακού έχει εξορίσει από τη ζωή ως αντιπαραγωγικό και εμπόδιο για να αναπτυχθεί ο κόσμος του εμπορεύματος.

Εξ άλλου ούτε για τις ιδέες μας πρέπει να ανησυχούμε. Πάντοτε μας επιστρέφουν ως αντιδάνεια. Αλλά, αυτό δεν είναι η πραγματικότητα;

Τέλος πάντων δεν χάλασε κι ο κόσμος με τους δυο αμερικάνους στο Μπραχάμι. Έγινε σίγουρα καλύτερος.

ΓΚ

ΥΓ: πάρε λίγη μυρουδιά από πιπέρι:

εκκενωση έδρας της USI της Τοσκάνης.

Το πρωί της προηγούμενης Πέμπτης, οι δυνάμεις της αστυνομίας εκκένωσαν το κτίριο στο οποίο βρίσκόταν η έδρα της USI της Τοσκάνης, και του Circolo Anarchico Fiorentino (Αναρχικός Σύνδεσμος Φλωρεντίας). Την τελευταία περίδο το συνδικάτο ήταν ενεργό στον τομέα της υγείας.
Υπογραμμίζεται οτι στο ίδιο κτίριο, παραδίπλα, ήταν η έδρα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, η οποία όμως μέσα στην νύχτα την εγκατέλειψε στη ζούλα, και όταν τους στρίμωξαν οι σύντροφοι δήλωσαν οτι ο δήμαρχος τους έχει παραχωρήσει μια καινούργια έδρα σε άλλο χώρο. Και στην ιταλία,, οι καθωσπρέπει "κομμουνιστές" είναι άξιοι της ίδιας εμπιστοσύνης που είναι οι σύντροφοί τους στην ελλάδα.
Το κτίριο βρίσκεται σε μια ιστορική περιοχή της Φλωρεντίας και είαι αντικείμενο κερδοσκοπικών επιθέσεων (η "ανάπλαση" που λέμε και εδώ). Η κατάληψη είχε ιστορία τριάντα χρόνων.

Οποιαδήποτε κίνηση αλληλεγγύης είναι καλοδεχούμενη από τους συντρόφους
σχετικά λίνκ:
στα αγγλικά: http: http://collettivoprezzemolo.blogspot.com/2012/01/conciatori-eviction-crackdown-on.html
στα ιταλικά:
http://progettoconciatori.noblogs.org/
http://usipr.noblogs.org/post/2012/01/19/sgomberata-la-sede-usi-di-firenze-solidarieta/

ακολουθεί η ανακοίνωση (με σχόλια δικά μας) της USI Φλωρεντίας:

Ανακοίνωση USI-AIT Φλωρεντίας για την εκκένωση στην Via dei Conciatori

Μετά από 31 χρόνια και έξι ώρες αντίστασης γεμάτες, την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012, η Via Conciatori εκκενώθηκε βίαια με τη χρήση μιας συμπαγούς δύναμης της αστυνομίας, που κατέλαβε στρατιωτικά όλη την περιοχή, κάτω από τις εντολές και υπό τον έλεγχο του Δήμαρχου Renzi[i], τον δήμαρχό «μας» που «ζηλεύει η δεξιά», και  παρέδωσε  το συγκρότημα στους κερδοσκόπους.

Με την εκκένωση του συγκροτήματος στην Via Conciatori εκκενώθηκε η έδρα του αναρχικού συνδέσμου της Φλωρεντίας και της Unione Sindacale Italiana (USI) όπως και το σύνολο των υπολοίπων κατηλειμμένων χώρων που υπήρχαν εδώ και καιρό στο συγκρότημα. Από τις 5:30 το πρωί όλος ο δρόμος περικυκλώθηκε και οι είσοδοι των παρακείμενων οδών μπλοκαρίστηκαν σε όλη τη συνοικία. Κάποιοι σύντροφοι που ανέβηκαν στη σκεπή με την πρόθεση να αντισταθούν κράτησαν τη θέση τους μέχρι το μεσημέρι. Η αστυνομία επιτέθηκε και κατάφερε να διασπάσει τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των αλληλέγγυων που υπερασπίζονταν τον χώρο, καταφέρνοντας με αυτό τον οικτρό τρόπο να φτάσει μέχρι την είσοδο του κτιρίου, την οποία και παραβίασαν στη συνέχεια. Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με μια πορεία στους δρόμους της συνοικίας. Με την εκκένωση της Via Conciatori στη Φλωρεντία διακόπηκε για την ώρα μια εμπειρία αυτοδιαχείρισης που γέννησε  σημαντικές πολιτιστικές πρωτοβουλίες  και μια μοναδική πολιτική και συνδικαλιστική πρόταση όσον αφορά την προάσπιση των κοινωνικών χώρων και του ελεύθερου χώρου. Ο Δήμος ποτέ δεν δέχτηκε να ακούσει καμμία πρόταση αυτοαξιοποίησης του συγκροτήματος εκ μέρους του εγχειρήματος  “Progetto Conciatori” αλλά υποχώρησε στις διαθέσεις των κερδοσκόπων όπως άλλωστε ήταν στις προθέσεις του από την πρώτη στιγμή της εκλογής το Renzi και των συμβούλων του. Ποια είναι η στρατηγική τους, είναι πλέον γνωστό τοις πάσει: Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ξεκινώντας από την ATAF [ii], εώς το ξεπούλημα των ακινήτων[iii],  χωρίς να έχουν το θάρρος να κοιτάξουν στα μάτια όσους ασκούν κοινωνική δραστηριότητα σε αυτά  εδώ και  χρόνια.

Η  U.S.I.  μαζί με τον Αναρχικό Σύνδεσμο Φλωρεντίας και άλλες κοινωνικές πραγματικότητες του Progetto Conciatori καταδικάζει ως εξαιρετικά σημαντικό γεγονός την αστυνομική επίθεση απέναντι σε ένα συνδικάτο εργαζομένων και σε μια πολιτική πραγματικότητα. Καταγγέλει το επίπεδο καταστολής που επέφερε αυτή η εκκένωση. Ακόμα μια φορά πρέπει να καταγγείλουμε ότι ως U.S.I.  και ως Αναρχικοί είμαστε και πάλι στόχος της κερδοσκοπίας που επιτίθεται εναντιων των χώρων μας[iv]  ακριβώς όπως έγινε το 1925 όταν το φασιστικό καθεστώς κατάσχεσε όλες τις έδρες της Usi, τις οποίες το δημοκρατικό κράτος ποτέ δεν σκέφτηκε να επιστρέψει. Σήμερα, το ίδιο έγινε στη Φλωρεντία από μια Δημοτική Αρχή που αποτελείται από Φαντομάδες-Παλιατζήδες της κεντροδεξιάς.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥς ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΠΟΥ ΕΠΕΔΕΙΞΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΤΙΜΗ ΕΚΚΕΝΩΣΗ

Unione Sindacale Italiana ( AIT ),  Τμήμα Φλωρεντίας

---

[i] Σ.τ.Μ.: Κεντροαριστερός –φυσικά- δήμαρχος

[ii] Σ.τ.Μ.: πρόκειται για την εταιρεία δημόσιων συγκοινωνιών της Φλωρεντίας, ή οποία ιδωτικοποιείται

[iii] Σ.τ.Μ.: Χαρακτηριστικό είναι ότι το ακίνητο της Via Conciatori πουλήθηκε με τιμή 1.150€/τ.μ. τη στιγμή που στην περιοχή η ελάχιστη αξία αγοράς μεμονωμένου διαμερίσματος είναι πάνω από 5.000€/τ.μ.

[iv] Σ.τ.Μ.:Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι αυτή είναι η Τρίτη κατά σειρά επίθεση σε χώρους της USI/αναρχικών  μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα,, καθώς έχουν προηγηθεί η εκκένωση του κοινωνικού κέντρου  "Libera" στην Μόντενα, για τη δημιουργία μιας νέας πίστας δοκιμών Φόρμουλα ένα (κερδοσκοπία η οποία επεκτείνεται επιπλέον και σε αγρούς και δάση, υπό την «αιγίδα¨ επίσης αριστερού δήμαρχου, και μετά  στο Μιλάνο με την εκκένωση και κατεδάφιση ενός συγκροτήματος στο οποίο υπήρχε ο χώρος πολιτιστικών δρατηριοτήτων (και το θέατρο) της USI, και στο οποίο, εκτός της USI βρισκόταν και η έδρα του ιστορικού συνδέσμου φιλάθλων της Μίλαν “Fossa dei Leoni” (λάκκος των λεόντων) από την κεντροδεξιά (πρώην) Δημοτική αρχή, ως υλική υποστήριξη της πρυτανείας του πανεπιστημίου Bocconi ( από το οποίο προέρχεται η νεοφιλελεύθερη ελίτ τεχνοκρατών της ιταλίας και στην οποία ανήκουν τα μισά μέλη της σημερινής κυβέρνησης)

Καπνός, που δεν σημαίνει πάντα φωτιά

Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα από τα γρανάζια της υπαρκτής οικονομίας συνελήφθη, απαραίτητο προπέτασμα καπνού στην εποχή μας που καλύπτει τον αυθεντικό της χαρακτήρα. Ανώτατοι υπάλληλοι του κράτους, συνδικαλιστής, αστυνομικοί, γνωστός «πατριώτης» της Βορείου Ελλάδος, άνθρωποι της νύχτας μαζί με ένα τσούρμο υπαλλήλων τους βρίσκονται υπό δίωξη από την επίσημη δικαιοσύνη. Ίσως είναι η πιο τρανταχτή περίπτωση από το καλοκαίρι του Μνημονίου που ξεκίνησε η κυρίαρχη ηγεμονική ομάδα να καταλογίζει σε ομάδες και πρόσωπα τον τίτλο της διαφθοράς. Ο στόχος ήταν και είναι προφανής. Η κάμψη κάθε δυνατότητας κριτικής μπροστά σε έναν «εχθρό», που γίνεται κοινός. Ο αγανακτισμένος με τις αποφάσεις της Κυβέρνησης και της Τρόικας, αγανακτεί με ένα τμήμα της διαφθοράς. Του προσφέρονται πρόσωπα για το Γουδί (από ένα προσφιλές σύνθημα αγανακτισμένων του καλοκαιριού που μας πέρασε), αλλάζοντας και τη σειρά προτεραιότητας των υπό εκτέλεση προδοτών. Οι κυβερνώντες μας και οι των πέριξ, μπορούν να  περιμένουν στις τελευταίες σειρές μέχρι τις εκλογές που θα πάρουν χάρη.

Όσο για τα καθάρματα  που συνελήφθησαν από τις εντολές αυτών που στέλνουν μερικά πρόβατα μπροστά στο ναρκοπέδιο, να ανατιναχτούν, για να γλιτώσουν τα υπόλοιπα, ξέρουμε περίπου το μέλλον τους. Το Γουδί θα το γλιτώσουν οι περισσότεροι, ενώ οι άλλοι που θα κρεμαστούν θα σώσουν με τη θυσία τους ότι πιο ύπουλο και υποκριτικό έχει επινοήσει η ανθρώπινη κοινωνία μέσα στην αδυναμία της: Την εξ’ επαγγέλματος διαμεσολάβηση. Το κράτος, έναν αποφορτισμένο ιδεολογικά, μηχανισμό, που ως διαιτητής μπορεί να νομιμοποιείται ως θετικός στόχος και αξεπέραστο τέχνημα.

Διότι το κράτος μπορεί να γίνει καλό, όπως το χρήμα, όπως ο πόλεμος, όπως η ανισότητα, όπως η αδικία.
Γ. Γουδής

ΥΓ: να μην χαθεί το γέλιο απ' τα χείλη μας

Για την αραβική άνοιξη και τον πρώτο νεκρό της

Της Ρούλα Χαλάφ
αναδημοσίευση από τον ελευθεριακό κόσμο

 H πιο εντυπωσιακή πλευρά της ζωής του Μοχάμεντ Μπουαζίζι [φωτο] είναι πόσο κανονική ήταν. Ήταν ένας τυπικός 26άρης Άραβας που προσπαθούσε να ζήσει σε μια ξεχασμένη κωμόπολη της Τυνησίας, ένας μανάβης που η φιλοδοξία του ήταν να μαζέψει αρκετά χρήματα για να αγοράσει αμάξι.

Τα πενιχρά κέρδη της ημέρας ξοδεύονταν για να στηρίξει την οικογένειά του. Κανείς βέβαια δεν γνωρίζει τι πέρασε από το μυαλό του όταν αγόρασε ένα μπουκάλι πετρέλαιο και αυτοπυρπολήθηκε. Αλλά το πρωί της 17ης Δεκέμβρη 2010 που αυτοκτόνησε δοκίμασε μια εμπειρία τύπου Κάφκα να ξαναπάρει το κάρο του που το είχε κατασχέσει η αστυνομία. 

Τον έστελναν από το ένα κυβερνητικό γραφείο στο άλλο. Ήταν στα σκαλιά της εισόδου στο γραφείο του νομάρχη όταν η απελπισία του τελικά έγινε έκρηξη,  αφήνοντας ανεξέλεγκτη την αγωνιώδη προσωπική του διαμαρτυρία.

Ενώ πέθανε μετά δύο βδομάδες από τα εγκαύματα, πάντα θα μένει στη μνήμη ως ο σπινθήρας της αραβικής άνοιξης. Με μια πράξη τραγωδίας, αφύπνισε μια ολόκληρη γενιά αραβικής νεολαίας από ένα μακρόχρονο, ανήσυχο ύπνο και άλλαξε την αραβική ιστορία.

Η φλόγα που άναψε στην άγνωστη σχεδόν κωμόπολη Σίντι Μπουζίντ οδήγησε στην ανατροπή του δικτάτορα της χώρας και γρήγορα επεκτάθηκε στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη, το Μπαχρέιν και τη Συρία, καθώς νεολαιίστικοι ξεσηκωμοί – μερικοί ακόμη συνεχίζονται με μανία – κατακερμάτισε μια αυταρχική τάξη δεκαετιών. Σε αυτή την πορεία ο Μπουαζίζι θρυμμάτισε πολύχρονες απόψεις στις οποίες οι μεγάλες δυνάμεις βάσιζαν την πολιτική τους στην περιοχή και οι οικονομικές αγορές στήριζαν την ανάλυσή τους – συγκεκριμένα ότι  η απολυταρχία αποτελεί κλειδί για τη σταθερότητα.

Μια χαρά δουλεύει η ΕΥΠ (όπως μια χαρά δουλεύουν τα ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ)

Σε μια κρίση συνείδησης (;) πάλι, ο κάποτε σοσιαλιστής αγωνιστής της ΕΦΕΕ, Παπουτσής, προϊστάμενος των μπάτσων, βγήκε να δηλώσει ότι η ΕΥΠ είναι ανέλεγκτη. Όπως και στο άμεσο παρελθόν έκανε γαργάρα την εκφρασμένη -δημοσίως- πρόθεσή του να χτυπήσει τις δομές των ένστολων τραμπούκων και δολοφόνων του, έτσι  και τώρα: Κάποιος μεγαλοπράκτορας θα του τραβήξει το αυτάκι και θα του θυμίσει ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη βρωμοδουλειά που κάνουν. 

-Δε φτάνει ρε μάστορα που «χαφιέδες» μας ανεβάζουν, «σκευωρούς» μας κατεβάζουν, κι αντί να λες κι «ευχαριστώ», μας τη λες κι από πάνω.

Έτοιμος για μια νέα γαργάρα;

ΓΚ

ΥΓ: Ενδιαφέρον έχουν μερικοί αριθμοί: «Σημειώνεται πως ο Χρ. Παπουτσής ενημέρωσε για τα κονδύλια που διατίθενται για τη μισθοδοσία του προσωπικού της ΕΥΠ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είπε συγκεκριμένα πως: το 2007 διατέθηκαν 9,2 εκατ. ευρώ για το εσωτερικό και 3 εκατ. ευρώ για το εξωτερικό, το 2008 4,7 εκατ. ευρώ για το εσωτερικό και 7,7 εκατ. ευρώ για το εξωτερικό, το 2009 7,2 εκατ. ευρώ για το εσωτερικό και 2,7 για το εξωτερικό, το 2010 8,6 εκατ. ευρώ για το εσωτερικό και 2,7 για το εξωτερικό, ενώ για το 2011 3,3 εκατ. ευρώ για το εσωτερικό και 2,7 για το εξωτερικό».

Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι

Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.
Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!
Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.
Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.
Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.
Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.
Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!
Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!
Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.
Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.
Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.
Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.
Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.
Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.
Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.
Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.
Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.
Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.
Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας
Ασπρόπυργος 30/11/2011

γκ

Διεθνής Ελευθεριακή Ανακοίνωση Αλληλεγγύης στον αιγυπτιακό λαϊκό αγώνα

Το Σαββατοκύριακο 19-20 Νοέμβρη ξέσπασε ένα νέο κύμα μαζικών διαμαρτυριών σε όλη την Αίγυπτο εξαιτίας της συστηματικής βίας του Ανώτατου Συμβουλίου Ενόπλων Δυνάμεων (SCAF), κατά των αιγυπτιακών μαζών. Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από τη δικτατορική συμπεριφορά του Συμβουλίου, τη χρήση ακραίας βίας εναντίον διαδηλωτών, τις στρατιωτικές δίκες με τις οποίες μέσα σε 10 μήνες 12.000 σύντροφοί μας έχουν καταλήξει και σαπίζουν στη φυλακή, τη λογοκρισία τους, τα βασανιστήριά τους, τις απαγωγές και τις επιλεκτικές δολοφονίες ακτιβιστών. Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από το Στρατιωτικό Συμβούλιο που έχει σφετερισθεί τα λάβαρα της επανάστασής μας και συνεχίζει την ίδια παλιά δικτατορία με άλλα μέσα. Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από το σεχταρισμό που προωθούν για να μας αποσπάσουν από τον πραγματικό μας αγώνα για δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία.

Ο ιμπεριαλισμός έχει υπαγορεύσει μια «ομαλή μετάβαση» στη δημοκρατία στην Αίγυπτο. Οι στρατιωτικοί έχουν αποδειχθεί υπάκουοι στην επιχείρηση εφαρμογής αυτού του σχεδίου. Ο λαός της Αιγύπτου απαιτεί τον τερματισμό της δικτατορίας και τον ξεριζωμό κάθε υπολείμματος του μισητού καθεστώτος Μουμπάρακ. Οι άνθρωποι στην Αίγυπτο θέλουν να αισθάνονται, επιτέλους, ότι έχουν μια χώρα η οποία λειτουργεί από τους ίδιους και για τον εαυτό τους.

Οι αναρχικοί στην Αίγυπτο, και το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης με τους ελευθεριακούς επαναστάτες, υποστηρίζουν ολόψυχα το δίκαιο αγώνα του αιγυπτιακού λαού να συνεχίσει την επανάστασή του και εκφράζουν τη λύπη τους για τη σφαγή των διαδηλωτών που δείχνει ότι η SCAF δεν διαφέρει από το καθεστώς Μουμπάρακ.

Σε αντίθεση με άλλους χώρους που διατηρούν αυταπάτες για την αστική δημοκρατία, πιστεύουμε ότι δημοκρατία και κράτος είναι ασυμβίβαστα. Η πραγματική δημοκρατία τέθηκε σε εφαρμογή από τον αιγυπτιακό λαό, όταν σχηματίστηκαν λαϊκές επιτροπές και οι άνθρωποι λειτούργησαν από μόνοι τους τις δικές τους κοινότητες, τις πόλεις τους, τις υποθέσεις τους από τα κάτω προς τα πάνω. Καλούμε στην ενίσχυση αυτών των λαϊκών επιτροπών, καλούμε στην αποκέντρωση της χώρας, στο να γίνει κάθε πολιτική θέση ανακλητή από τις επιτροπές, εάν αποτύχουν να εφαρμόσουν τη λαϊκή εντολή.

Πιστεύουμε, επίσης, ότι η λαχτάρα για τη δημοκρατία δεν είναι συμβατή με το καπιταλιστικό σύστημα, με βάση τον έλεγχο της ελίτ στην οικονομία και τα μέσα της καθημερινής ζωής, καταδικάζοντας 25.000 ανθρώπους κάθε μέρα στον κόσμο να πεθαίνουν από την πείνα. Η πραγματική δημοκρατία είναι δυνατή μόνο όταν το σύνολο της κοινωνίας λειτουργεί δημοκρατικά την οικονομία και τη βιομηχανία ενός έθνους. Αυτό απαιτεί τη συλλογική ιδιοκτησία της γης και των επιχειρήσεων και την αυτο-διαχείριση από τους ίδιους τους εργάτες και τους αγρότες. Αν οι λίγοι ελέγχουν τον πλούτο του κόσμου, αυτοί οι λίγοι θα διατηρήσουν την εξουσία τους σε βάρος της πλειοψηφίας. Η ελεύθερη αγορά είναι μια πιο λεπτή μορφή δικτατορίας.

Ως εκ τούτου, καλούμε τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στο σημερινό αγώνα, να καταλάβουν τους χώρους εργασίας τους, να τους μετατρέψουν σε κοοπερατίβες των εργαζομένων και να προετοιμαστούν για την πλήρη αυτοδιαχείριση της αιγυπτιακής οικονομίας.

Η κρίση της Αιγύπτου δεν θα λυθεί με μισόκαρδες λύσεις. Χρειαζόμαστε τη δέσμευση της νεολαίας, των γυναικών, της εργατικής τάξης, για να ξεριζωθούν οι πηγές της τυραννίας και της βίας στη χώρα μας – που είναι το καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος. Ας ενωθούμε όλοι κάτω από τη σημαία του αγώνα ενάντια στο στρατιωτικό νόμο, αλλά ας υπερασπιστούμε μια επαναστατικό, ελευθεριακή εναλλακτική λύση για τις αιγυπτιακές μάζες.

Libertarian Socialist Movement (Αίγυπτος)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Organisation Socialiste Libertaire (Ελβετία)
Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)
Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)
Workers Solidarity Alliance (ΗΠΑ)
Confederación Sindical Solidaridad Obrera (Ισπανία)
Grupo Libertario Vía Libre (Κολομβία)
Centro de Investigación Libertaria y Educación Popular (Κολομβία)
Instituto de Ciencias Económicas y de la Autogestión (Ισπανία)
Federación Comunista Libertaria (Χιλή)
Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)

* Η ανακοίνωση αυτή γράφτηκε αρχικά από τους Αιγύπτιους συντρόφους και μέσω του http://www.anarkismo.net τέθηκε υπόψη και υπογράφτηκε από τις αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις που ακολουθούν. Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 25 Νοέμβρη 2011

Related Link: http://www.anarkismo.net
γκ

Ταχρίρ

Μετά το ξέσπασμα στην Αίγυπτο, πολλοί ξέχασαν κιόλας ό,τι συνέβη το καλοκαίρι που μας πέρασε στη Βόρεια Αφρική. Ειδικά από το χώρο της αριστεράς αφού είπαν πολλές φορές τη λέξη «Ταχρίρ» την περίοδο που η σπέκουλα πήγαινε σύννεφο στην πλατεία Συντάγματος, την έθαψαν μαζί με τόσες και τόσες μεγαλοστομίες.

Και να λοιπόν. Κανείς δεν πίστεψε για το μεσολαβητικό ρόλο του στρατού και την επαναφορά της δημοκρατίας. 38 αιγύπτιοι που δεν πίστεψαν ότι ο στρατός θα φέρει την ευημερία τιμωρήθηκαν με τη ζωή τους. Η στρατιωτική χούντα μάλιστα τοποθετεί συνεργάτη του Μουμπάρακ ύστερα από το μακελειό. Σήμερα που ο Ομπάμα συμβουλεύει  τους μακελάρηδες να φορέσουν πολιτικά ρούχα ξεκινάει και η απειλή για το μέλλον στην Αίγυπτο: ατέρμονος πόλεμος για τις επενδύσεις, τα πετρέλαια, την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης  και την εισαγωγή της ‘’δημοκρατίας’’. 

στη φωτογραφία βλέπουμε το στρατό που ζητάει συγγνώμη για τους 38 νεκρούς
ΓΚ

Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων...

Απέναντι στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εναντίωσης στους «ανθέλληνες» όπως και στην εισβολή της ακροδεξιάς, εθνικόφρονος γλώσσας που ετοιμάζει το ανεπεξέργαστο έδαφος εναντίωσης στα αποτελέσματα -κι όχι στις αιτίες- της κρίσης, με σαφή στόχο μια «πατριωτική» λύση που ενώνει τάξεις, αντιθέσεις και πολιτικές διαφορές, ο λόγος του Τσάρλι Τσάπλιν προκαλεί την τύχη του στο σήμερα, που πληθαίνουν (και) οι φωνές για ένα «καλό Παπαδόπουλο» ή για έναν «ηγέτη μ’ αρχίδια»:

«Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες πεθαίνουν! Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Όσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ!

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς στο 17ο κεφάλαιο γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Όχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.

Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!

 ...

Χάννα, με ακούς; Όπου κι αν είσαι σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα. Τα σύννεφα διαλύονται, ο ήλιος διαπερνά! Βγαίνουμε από το σκοτάδι μέσα στο φως! Μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, έναν καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα ανυψωθούν πάνω από το μίσος, την πλεονεξία και την αγριότητά τους. Σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα! Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και μαθαίνει επιτέλους να ανυψώνεται! Πετάει προς το ουράνιο τόξο, προς την ελπίδα, προς το μέλλον. Το λαμπρό, το ένδοξο μέλλον, που ανήκει σε εσένα, σε εμένα, σε όλους μας!

Σήκωσε τα μάτια, Χάννα! Κοίτα ψηλά»!

Ο Μεγάλος δικτάτωρ by tvxorissinora
ΓΚ

μέλη του ΠΑΜΕ επιχειρούν να δολοφονήσουν διαδηλωτές

Απόπειρα δολοφονίας διαδηλωτών από μέλη του ΠΑΜΕ τα οποία περιφρουρούσαν τη Βουλή την ημέρα ψήφισης του Πολυνομοσχεδίου.

Ετοιμάζονται να πετάξουν από ύψος 3-4 μέτρων διαδηλωτή. Ο νεαρός με τα γυαλιά βρίσκεται σε απόγνωση και σαν να τους λέει: "Τι κάνετε"; Πατήστε δίπλα και  >>>> δείτε το κεντρικό δελτίο του ALPHA της Παρασκευής 21-10 στο διάστημα μεταξύ 12' και 36'' - 12' και 55''. Ο εκφωνητής λέει τα εξής παραπλανητικά:

«…Άγριο ξύλο. Οι ταραξίες χτυπούν με μανία και τελικά ρίχνουν από τη λεωφόρο Αμαλίας  στην πλατεία Συντάγματος έναν κουκουλοφόρο…». Διακρίνονται τα ίδια τα μέλη του ΠΑΜΕ τα οποία στη φωτογραφία προσπαθούν να πετάξουν τον διαδηλωτή στο κενό, να χτυπούν και να πετούν μαζί με άλλους, διαδηλωτή (άλλον ή τον ίδιον;).

ΚΚΕ: μνήμες Πολυτεχνείου 73 (Πανσπουδαστική τεύχος 8)

...Σαν Υπεύθυνη Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα του Πολυτεχνείου καταγγέλλουμε σε όλο το σπουδαστικό κόσμο τη νεολαία και το λαό τις αφηνιασμένες προσπάθειες της χουντικής ΚΥΠ και των πληρωμένων πραχτόρων της να διαστρέψουν, από την αρχή της μεγαλειώδης εκδήλωσης μας του Πολυτεχνείου, τη πορεία και το περιεχόμενο της. Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου τη Τετάρτη 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλλη Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικής CIA με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι να απομονώσουν το κίνημά μας και την εκδήλωση μας του Πολυτεχνείου απ το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα της μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να ξαναχρησιμοποιήσουν το χιλιοτριμμένο πρόσχημα του «επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος» για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι Αμερικάνοι, η CIA και η χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλλουν, ύστερα από την παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζινικής προσπάθειας καθήλωσης και εκτόνωσης της λαϊκής πάλης και τη φοβερά επικίνδυνη για τη τύχη της εξουσίας τους ανάπτυξη των πιο σύνθετων αντιδικτατορικών αγώνων του λαού ενάντια στη πρωτοφανή καθίζηση καθίζηση του βιοτικού του επιπέδου και τη φασιστική σκλαβιά. Απόφαση που ενισχυόταν σημαντικά και από την άσκημη τροπή που πήρε το Μεσανατολικό πρόβλημα για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, και ειδικότερα του αμερικάνικου κάτω από τα πλήγματα του αγώνα των αραβικών λαών, καθώς και από την όξυνση των αμερικανοευρωπαϊκών αντιθέσεων στον οικονομικό αλλά και πολιτικοστρατιωτικό τομέα από αφορμή το Μεσανατολικό και από το βάθεμα της οικονομικής κρίσης.

Το σχέδιο όμως των Ρουφογάλλη, Καραγιαννόπουλου, Παπαδόπουλου, CIA απέτυχε παταγωδώς. Το οργανωμένο φοιτητικό μας κίνημα δίνοντας την πιο αποφασιστική μάχη του απομόνωσε και συνέτριψε τους προβοκάτορες. Η επίθεση του συρφετού των χαφιέδων και των ψευδοεπαναστατών που σαν κοράκια πολιορκούν χρόνια τώρα να διαβρώσουν τις αντιδικτατορικές, φοιτητικές ιδιαίτερα δυνάμεις (όχι χωρίς επιτυχία πρέπει να ομολογήσουμε εκεί όπου η απειρία, ο ανυπόμονος υπερενθουσιασμός και ο κάλπικος υπερεπαναστατισμός τους ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες) βρήκε αντιμέτωπο το σπουδαστικό κόσμο που κράτησε σταθερά τη συνεπή χαραγμένη πορεία του.

Έτσι τα συνθήματά μας: Ψωμί Παιδεία; Ελευθερία, 20% για τη παιδεία. Κάτω η χούντα. Έξω οι Αμερικάνοι. Εργάτες, Αγρότες και Φοιτητές, Όλοι Ενωμένοι, Λαϊκή κυριαρχία, Εθνική Ανεξαρτησία έπνιξαν τις ψευτοεπαναστατικές κραυγές της ΚΥΠ και των χαφιέδων της που αιφνιδιαστικά είχαν προβάλει με πανό και με τη τραμπούκικη κατάληψη δυο μεγαφώνων, συνθήματα όπως: Κάτω το Κράτος, Κάτω η εξουσία, Μάης του 68 και είχαν πρωτοστατήσει σε κάποιες ανεδαφικές εκκλήσεις για άμεση λαϊκή επανάσταση και άμεση γενική απεργία...`

ΚΚΕ: μνήμες Ν.815 (κατάληψη Χημείου)

ΚΚΕ: μνήμες 1998

Οι αγωνιστές της Δημόσιας Τάξης      

"Πάντα τέτοια! Για πρώτη φορά δεν υπάρχουν ζημιές στην πορεία!"        ("Τα Νέα" 18/11/98) 

Επιτέλους, τάξη βασιλεύει στην Αθήνα. Τα θριαμβευτικά πολεμικά ανακοινωθέντα των τηλεοπτικών δελτίων δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας: όπως πασιχαρής εξήγησε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, "η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου υπήρξε μια επέτειος ανάλογη της σημασίας της, χωρίς να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα". Τα ΜΜΕ έσπευσαν να συμμεριστούν την ικανοποίησή τους, θεωρώντας την "προληπτική" σύλληψη και απρόκλητη κακοποίηση 150 άοπλων παιδιών σαν ένα γεγονός ανάξιο λόγου (αν όχι άξιο κάθε επιδοκιμασίας). "Χωρίς επεισόδια ο χώρος έξω από την αμερικανική πρεσβεία, σε τίποτα δεν θύμιζε τα έκτροπα προηγούμενων χρόνων", πανηγύριζε η δημοσιογράφος της ΝΕΤ, εξηγώντας μας ότι "η περιφρούρηση από τους ίδιους τους φοιτητές απέδωσε, προσδίδοντας στην επέτειο το χαρακτήρα που της αρμόζει". "Αυτή τη φορά, τα συνήθη επεισόδια από τους γνωστούς-αγνώστους ταραχοποιούς τέλειωσαν πριν ακόμη αρχίσουν", θριαμβολογούσε από την πλευρά του ο ρεπόρτερ του ΑΝΤ-1. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι περισσότερες εφημερίδες, ενθουσιασμένες που τα ΜΑΤ "διαφύλαξαν την ειρήνη με προληπτικές συλλήψεις" ("Νέα") και "οι αναρχικοί σκόνταψαν σε οικοδόμους" ("Ελ.Τύπος"), πρόθυμες πάντα να εξηγήσουν ότι "πρωταγωνιστές των επεισοδίων ήταν νεαροί 14-18 ετών", των οποίων "σκοπός ήταν να βρούν καταφύγιο μέσα στις τάξεις των οικοδόμων, ώστε από εκεί να αρχίσουν τις εκτοξεύσεις μολότοφ και άλλων αντικειμένων σε δημόσια κτίρια και άλλες επιχειρήσεις" ("Εξουσία"). Τι κι αν στο σαρωτικό παιδομάζωμα που ακολούθησε δεν βρέθηκε ούτε μια μολότοφ, τι κι αν τα μόνα παλούκια που ανεβοκατέβαιναν στα κεφάλια των υποτιθέμενων "ταραχοποιών" ήταν αυτά που κράδαιναν οι αυτόκλητοι (;) προασπιστές της τάξης (και, ταυτόχρονα, του "σωστού" νοήματος της επετείου); Αν το 1995 τα ΜΜΕ είχαν αναλάβει να μετατρέψουν σε υπερθέαμα τα συνήθη μικροεπεισόδια γύρω από το ΕΜΠ, φέτος ζήσαμε σε όλο της το μεγαλείο μια καθαρά οργουελιανή αντιστροφή της πραγματικότητας - με το λόγο του σπίκερ να ακυρώνει την (υποτιθέμενη) δύναμη της ζωντανής εικόνας. Καθολικός ο πανηγυρισμός που "η πορεία εξελίχθηκε χωρίς έκτροπα" - λές και δεν είναι "έκτροπο" η σκηνή μιας εκατοστής παιδιών που, άοπλα και απροστάτευτα, έχουν σωριαστεί στο οδόστρωμα και δέχονται επί ώρα βροχή στα κεφάλια τους γκλόμπς και καδρόνια. Εξίσου γενική η επιδοκιμασία για την "αναίμακτη" έκβαση της επετείου, λές και τα σωρηδόν ανοιγμένα κεφάλια των συλληφθέντων συνιστούσαν οφθαλμαπάτη: στο θαυμαστό καινούριο κόσμο των ΜΜΕ, είναι προφανές πως αιμορραγούν πια μονάχα οι σπασμένες βιτρίνες...
Αφήσαμε για το τέλος τη σημαντικότερη -και πιο ανατριχιαστική- καινοτομία του φετινού "εορτασμού": την πρωτοφανή, στρατιωτικού τύπου, συνεργασία ανάμεσα στις ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ και τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Παρόλη την παράδοση του συγκεκριμένου χώρου στη δυναμική καταστολή των κάθε λογής αντιφρονούντων (εντός της αριστεράς), οι σκηνές της περασμένης Τρίτης - όταν οι κρανοφόροι ΚΝίτες και τα ΜΑΤ είχαν περικυκλώσει και ξυλοκοπούσαν από κοινού τους υποτιθέμενους "ταραχοποιούς" που υπέπεσαν στο αδίκημα να φωνάζουν συνθήματα μη αρεστά τόσο στους μεν όσο και στους δε- δεν έχουν συμβεί ποτέ ξανά στο παρελθόν. Και αποτελεί οπωσδήποτε ειρωνεία της τύχης το γεγονός ότι η τρέχουσα γραμμή του ΚΚΕ ("πέντε κόμματα, δυο πολιτικές") έμελλε να συμπυκνωθεί σε μία και ενιαία πολιτική στο πεδίο του πιο σκληρού πυρήνα της κρατικής δραστηριότητας -αυτού της Δημόσιας Τάξης- με την ανάθεση στην κομματική περιφρούρηση καθηκόντων κανονικού παρακρατικού σχηματισμού, προορισμένου να δίνει ένα χεράκι (ή μάλλον ένα καδρόνι...) στα ΜΑΤ και να αποσπά το χειροκρότημα των πιο αυθεντικών εκφραστών του νεοφιλελεύθερου "μονόδρομου" και της Νέας Τάξης. Προς δόξα και τιμή των κατασταλτικών εκείνων μηχανισμών που, εδώ και χρόνια, προσπαθούν με κάθε τρόπο να "υποδείξουν" στην απείθαρχη νεολαία ότι μόνος δρόμος για την έκφραση της οργής της απομένει η τυφλή βία και τα αδιέξοδα "γκαζάκια"...
αναδημοσίευση από τη δημοσιογραφική ομάδα "Ο ΙΟΣ" 
ΓΚ

Συνομιλίες επιπέδου, για την κρίση και το πολυνομοσχέδιο

-Γιώργο;

-Αντώνη; Θυμάσαι τη Βοστόνη; 

-Κύριε πρωθυπουργέ δεν το καταλάβατε ότι «το καπιταλιστικό σύστημα σαπίζει; Ό,τι έδωσε, έδωσε…»

-Αλέκα τι λέτε; Με κάνετε και κοκκινίζω.

-Κύριε πρωθυπουργέ. «Μιλάει ο λαός, στους δρόμους δίνει νέα λαϊκή εντολή».

-Αλέξη, λογοδοτώ στην ιστορία, αυτή τη στιγμή. Και νομίζω ότι στο κυλικείο της Βουλής, όταν πρόσφατα πίναμε τον καφέ μας, σου είπα, ότι «περνάμε πατριωτικές και ιστορικές στιγμές».

 

-Κύριε πρωθυπουργέ. Εσείς οι απόφοιτοι της Βοστόνης δεν μπορείτε να πάρετε τα ηνία στα χέρια σας; Δεν έχουμε τεχνογνωσία; Δεν έχουμε στρατό;

-Γιώργο. Στο έχω ξαναπεί , ότι κάθε εκτροπή μου είναι αδιανόητη. Δεν θα χρησιμοποιήσουμε στρατό. Έχουμε τους φίλους δημοσιογράφους, τα ΜΑΤ, τη ΔΙΑΣ, τη ΔΕΛΤΑ. Η δημοκρατία μας δεν έχει να φοβηθεί κανένα. Εξ' άλλου, μόνο ο ευρωστρατός ταιριάζει στο προφίλ μιας σύγχρονης δημοκρατίας, όπως η ελληνική. 

ΓΚ

Ο Καμίνης εν καμίνω και η ΑΔΕΔΥ για χάρη του αγώνα

«Το μόνο που απομένει για την αποκομιδή είναι να συμμετάσχει ο στρατός». Ταύτα εδήλωσεν ο δημοκρατικότατος Καμίνης, γνωστός για τους αγώνες του για τη δημοκρατία και σημερινός δήμαρχος Αθηναίων. «Το μόνο που απομένει για την αποκομιδή είναι να συμμετάσχει ο στρατός» και δεν ντρέπεται που το δηλώνει, γιατί αγωνίζεται για την πόλη της Αθήνας. Η ΑΔΕΔΥ, παρακαλεί τους σκουπιδιαρέους να μαζέψουν τα σκουπίδια εν όψει απεργιακών κινητοποιήσεων, για να μην τυχόν τα εκμεταλλευτούν διάφοροι πυρόκαβλοι μπαχαλάκηδες και βάλουν τις συνηθισμένες φωτιές στους δρόμους. Και δεν ντρέπονται να το ζητούν, γιατί αγωνίζονται κι αυτοί από άλλο μετερίζι με τον Καμίνη.
ΓΚ

Σχολή διαδηλωτών: «Ο καλός διαδηλωτής»-παραδίδονται διεθνή μαθήματα διαδηλώσεων και συγκρούσεων με την αστυνομία

Μόνο αυτή η ταμπέλα λείπει στο φροντιστήριο για να δηλώσουμε, πλέον και με βιβλιάριο στο ΤΕΒΕ, για τα διεθνή μαθήματα συγκρούσεων στο δρόμο,που παραδίδουμε,ακόμα και κατ' οίκον. Η συνέντευξη αποκαλυπτικότατη. Με λεπτομέρειες για το σχέδιο συγκρούσεων στη Ρώμη, ο ιταλός σύντροφος διαφήμισε το φροντιστήριό μας, για την αποτελεσματικότητά του, στο δρόμο του αγώνα. Ένα σύντροφος συνειδητός, που δεν μιλά πολιτικά με τους δημοσιογράφους και αναφέρεται στο σχέδιο των συγκρούσεων. Είδατε τι πετύχαμε; Ανοίγουμε και παράρτημα του φροντιστηρίου μας «ο καλός διαδηλωτής» και στη Ρώμη. Σπεύσατε!

ΥΓ: Επειδή δεν είναι όλα για πλάκα στη ζωή κι επειδή η ηλιθιότητα δεν είναι ανίκητη, τόσο η La Repubblica που δημοσίευσε τη συνέντευξη δεν είναι τόσο η «τι κρίμα μια έγκριτη εφημερίδα»-η καημένη! Ούτε βεβαίως, απλά ζωντόβολο, ο ΣΚούλογλου που την αναπαράγει άνευ δημοσιογραφικού σχολίου.
γκ

είμαστε τρομοκράτες...

...όσοι παραπλανούμε ή προσκαλούμε "άλλο πρόσωπο να συμμετάσχει σε διάπραξη τρομοκρατικού αδικήματος ή να προσχωρήσει σε οργανωμένη ομάδα". Έτσι θα λέει ο 4ος νόμος για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, της συμμετοχικής μας δημοκρατίας και με μια διασταλτική ερμηνεία περί παραπλάνησης και πρόσκλησης ή περί του τι είναι τρομοκρατικό αδίκημα, θα μπορεί να περιποιείται καταλλήλως κάθε προτροπή, γραπτή, σε κείμενο ή σε αφίσα. Λέξεις, όπως εξέγερση, αντίσταση, επανάσταση, κλπ. οφείλουν να απαγορευτούν, να εξαφανιστούν, λέει ο τρομονόμος. 
Μετά τις απίστευτα, σκληρές ποινές στα μέλη της ΣΠΦ, τις δηλώσεις των μπάτσων για περεταίρω σκλήρυνση της καταστολής (θέλουν νεκρούς;), ετοιμάζονται να θερίσουν τις επόμενες θύελες, για τις επιλογές τους να σπέρνουν ανέμους. Να μην μας τρομοκρατήσουν. Κάθε πλατεία να γίνει έδαφος ελευθερίας.
ΓΚ

Οι αναρχικοί του Λονδίνου απαντούν στην "εξέγερση"

 αναδημοσίευση από τον ελευθεριακό κόσμο

 ΓΚ

Οι αναρχικοι του Λονδινου απαντουν στην "εξεγερση"

Με τα μμε να κατηγορουν την “αναρχια” για την εξελισσομενη βια στο Λονδινο και σε ολη την Αγγλια, η Ομοσπονδια Αλληλεγγυης του Βορειου Λονδινου δημοσιευσε την δηλωση που ακολουθει ως απαντηση απο μια ενεργη στην πρωτευουσα αναρχικη οργανωση.

Τις περασμενες ημερες οι συγκρουσεις εχουν προκαλεσει σημαντικες ζημιες σε μερη του Λονδινου, βιτρινες καταστηματων, σπιτια και αυτοκινητα. Απο την αριστερα, ακουμε την παντα παρουσα οιμωγη οτι ειναι η φτωχεια που τα εχει προκαλεσει αυτα. Απο την δεξια, οτι εγκληματιες και αντικοινωνικα στοιχεια εκμεταλλευονται την τραγωδια. Αληθευουν καιτα δυο. Οι λεηλασιες και οι συγκρουσεις των τελευταιων ημερων αποτελουν πολυσυνθετο φαινομενο και περιλαμβανει πολλα ρευματα.

Δεν ειναι ατυχημα οτι οι συγκρουσεις συμβαινουν τωρα, καθως τα δικτυα υποστηριξης των περιθωριοποιημενων της Βρετανιας καταργουνται και οι ανθρωποι εγκαταλειπονται στην πτωση τους στην αβυσσο, χτυπημενοι καθως πεφτουν απο τα γκλοπ της μητροπολιτικης αστυνομιας. Αλλα δεν πρεπει να υπαρχουν δικαιολογιες για το καψιμο σπιτιων, την τρομοκρατηση εργαζομενων ανθρωπων. Οποιος τα εκανε αυτα δεν εχει λογο υποστηριξης.

Ηοργη των συνοικιων ειναι αυτη που ειναι, ασχημη και ανεξελεγκτη. Οχι ομως και απροβλεπτη. Η Βρετανια εχει αποκρυψει τα κοινωνικα της προβληματα για δεκαετιες, περιφρουρωντας τα με μια βιαιη αγελη ενοπλων ανδρων. Το να μεγαλωνει κανεις στις εργατικες συνοικες συχνα σημαινει και το να μην φευγει ποτε απο εκει, εκτος και αν αυτο γινει με καποιο βαν της αστυνομιας. Κατα την διαρκεια της δεκαετιας του 1980, τα ιδια αυτα προβληματα οδηγησαν στα γεγονοτα του Toxteth. Στην δεκαετια του '90, συνεβαλλαν στις συγκρουσεις εναντια στον κεφαλικο φορο. Και τωρα συμβαινουν και παλι - επειδη τα προβληματα οχι μονο παραμενουν, αλλα και χειροτερευουν.

Οι αστυνομικες παρενοχλησεις και η κτηνωδια τους ειναι μερος της καθημερινοτητας στις εργατικες συνοικιες σε ολο το Ηνωμενο Βασιλειο. Οι οριακα βιωσιμες αποδοχες εχουν παρακμασει και καταργηθει. Στο Hackney, οι κοινωνικοι λειτουργοι στο επιπεδο του δρομου προερχονταν απο τις συνοικιες και γνωριζαν τα παιδια, μπορουσαν να συνεργαστουν μαζι τους στα προβληματα τους και τωρα μαθαινουν οτι δεν θα πληρωνονται πια. Τα νοικια αυξανονται και οι κρατικα επιχορηγουμενες θεσεις εργασιας που απεφεραν εσοδα στην περιοχη κοβονται στο ονομα της μεταστροφης στους ρολους της απληρωτης "μεγαλης κοινωνιας".

Οι ανθρωποι που παντα ειχαν ελαχιστα τωρα δεν εχουν τιποτα. Και τιποτα να χασουν.

Ενω και ο ρολος των μμε σε ολα αυτα δεν πρεπει να υποτιμηθει. Για ολες τις συζητησεις σχετικα με την “ειρηνικη διαμαρτυρια” που προηγηθηκε των γεγονοτων στο Tottenham, τα μμε δεν θα αγγιζαν καν την ιστορια αν ολα οσα συνεβαιναν ηταν μια διαδηλωση εξω απο καποιο αστυνομικο τμημα. Η αστυνομικη βια και οι διαμαρτυριες εναντια της συμβαινουν ολη την ωρα. Μονο οταν η αλλη πλευρα απαντησει βιαια (σε θεμιτους στοχους ή και οχι) τα μμε νοιωθουν την αναγκη να της δωσουν οποιουδηποτε ειδους μεταδοση.

Αρα δεν πρεπει να εκπλησσεται κανεις με το οτι οι ανθρωποι που ζουσαν ζωες φτωχειας και βιας αρχιζουν επιτελους να πολεμανε. Δεν πρεπει να σοκαρεται κανεις με το οτι οι ανθρωποι κλεβουν τηλεορασεις οθονης πλασματος που θα καλυψουν τα νοικια κανα δυο μηνων και αφηνουν τα βιβλια που δεν θα αγοραζε κανεις στα ραφια. Για πολλους, αυτη θα ειναι η μοναδικη μορφη αναδιανομης του κεφαλαιου που θα δουν στα επομενα χρονια καθως συνεχιζουν τις ακαρπες προσπαθειες τους να βρουν δουλειες

Πολλα εχουν ειπωθει για το γεγονος οτι οι εξεγερμενοι επιτιθενται “στις ιδιες τους τις κοινοτητες”. Ωστοσο οι εξεγερσεις δεν συμβαινουν σε καποιο κοινωνικο κενο. Οι εξεγερσεις της δεκαετιας του ογδοντα ετειναν να ειναι περισσοτερο στοχευμενες, απεφευγαν τους αθωους και εστιαζαν σε στοχους αντιπροσωπευτικοτερους της ταξικης και της φυλετικης καταπιεσης: την αστυνομια, τα τμηματα, και τα μαγαζια. Τι αλλαξε απο τοτε; Διαδοχικες κυβερνησεις εχουν καταβαλλει τεραστιες προσπαθειες να καταστρεψουν καθε εννοια προλεταριακης αλληλεγγυης και ταυτοτητας. Αποτελει εκπληξη, λοιπον, οτι οι εξεγερμενοι αυτοι στρεφονται εναντια σε αλλα μελη της ταξης τους;

Η Ομοσπονδια Αλληλεγγυης βασιζεται στην αντισταση μεσω του αγωνα στους εργασιακους χωρους. Δεν εχουμε αναμιχθει στις λεηλασιες και σε αντιθεση προς την αντιδραστικη δεξια ή ακομα και τους συμπαθουντες-αλλα-καταδικαζοντες σχολιαστες απο την αριστερα, δεν θα καταδικασουμε ή επιβραβευσουμε ανθρωπους που δεν γνωριζουμε γιατι πηραν πισω μερος του πλουτου που εχουν στερηθει ολη τους την ζωη.

Αλλα ως επαναστατες, δεν μπορουμε να επιβραβευσουμε τις επιθεσεις σε εργαζομενους ανθρωπους, σε αθωους. Το καψιμο μαγαζιων με σπιτια απο πανω, τα μεταφορικα μεσα των εργαζομενων προς τις δουλειες τους, οι μικροκλοπες και τα συναφη αποτελουν επιθεσεις σε δικους μας ανθρωπους και πρεπει να αποτραπουν εξισου εντονα οπως και καθε μετρο κυβερνητικων πολιτικων "λιτοτητας", καθε ιδιοκτητης που εκτοξευει τα νοικια στα υψη, και καθε αφεντικο που σκοπευει να κλεψει την δουλεια μας. Αποψε και για οσο μπορουμε, οι ανθρωποι θα πρεπει να ενωθουν για να υπερασπιστυν τους εαυτους τους οταν η βια αυτη απειλει τα σπιτια και τις κοινοτητες.

Πιστευουμε οτι η θεμιτη οργη των εξεγερμενων μπορει να γινει πολυ ισχυροτερη με εναν συλλογικο, δημοκρατικο τροπο και δεν αναζητα να θυματοποιησει αλλους εργαζομενους, αλλα να δημιουργησει εναν κοσμο ελευθερο απο την εκμεταλλευση και την ανισοτητα, εγγενη χαρακτηριστικα του καπιταλισμου.

Ομοσπονδια Αλληλεγγυης

Μεταξύ φονταμενταλιστών (Οσάμα ή Ομπάμα;) Στις απαρχές μιας νέας «αθωότητας»

Οι 100 νεκροί της Νορβηγίας, στέλνουν το μήνυμα που ακόμα δεν έχουμε καταλάβει. Οι επιθέσεις τύπου «Οκλαχόμας» ή τύπου «δίδυμων Πύργων» πνίγουν και θα συνεχίζουν να πνίγουν την ανθρωπότητα. Είτε στην Τσετσενία υπό τη μορφή αντάρτικου για την επιβολή του Ισλάμ  και την «επίθεση» στον ιμπεριαλισμό, είτε στο Αφγανιστάν-Ιράκ για την επιβολή της «δημοκρατίας» και την «εξάλειψη» της μισαλλοδοξίας, θα βρεθούμε ανάμεσα σε μικρά ή μεγάλα «δόγματα τύπου Μπους» και σε μικρούς ή μεγάλους «ιερούς πολέμους τύπου Οσάμα». Η νέα τάξη πτωμάτων σε όλο της το μεγαλείο πυροδοτεί μια βάρβαρη σύγκρουση με ένα τεχνολογικό εξοπλισμό, που οι συνέπειές της και η εξέλιξή της θα κάνει το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να μοιάζει με το παιχνίδι «κλέφτες κι αστυνόμοι» της παλιάς γειτονιάς. Θεωρίες περί «σύγκρουσης πολιτισμών» μεταθέτουν την αιώνια σύγκρουση μεταξύ αυτονομίας και βαρβαρότητας σε δυο πόλους που ενισχύουν την κυρίαρχη ιδεολογία που μυρίζει πετρέλαιο, πυρίτιδα, ραδιενέργεια, ενώ από την άλλη η «ανοχή» στην «πολυπολιτισμική» κοινωνία του δεξιού και αριστερού φιλελευθερισμού έχει φτάσει στο απροχώρητο της ενίσχυσής τους. Φασίστες από τη μια που έχουν ως έσχατο παραμύθι την υπεράσπιση των δυτικών αξιών ή της εργασίας του «ντόπιου» και Ισλάμ από την άλλη που θα κοιτάξει με κάθε ευκαιρία να πάρει μαζί του τον κατατρεγμένο μετανάστη, τον κάτοικο της αμερικανικής αποικίας για μια νέα ιστορική επέκταση, στο φόντο μιας παγκόσμιας αντίληψης ανάπτυξης των παραγωγικών μέσων και της ευλογίας της μετανάστευσης. Το ζούμε και θα συνεχίσουμε σε μεγαλύτερη έκταση να το ζούμε και στον ελλαδικό χώρο μέσω των διεθνών αναφορών που μυρίζουν αίμα, πτώμα και κρατική καταστολή.

Μιλάνε διαρκώς για το τέλος της αθωότητας σε μια παγκόσμια κοινωνία που απλά συναινεί στο μεγαλύτερο μέρος της στα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, των πολέμων, της εκμετάλλευσης εργατικής δύναμης, της οικολογικής καταστροφής. Μιλάνε για το τέλος της αθωότητας μετά από εκ προμελέτης εγκλήματα, τύπου «Οκλαχόμα» ή «τύπου δίδυμων Πύργων» όταν πριν από αυτά έχουμε ήδη μαζικά εγκλήματα της παγκόσμιας ανεπτυγμένης Δύσης, μαζί με τις «αναπτυσσόμενες» ή «υπανάπτυκτες» ηγεμονικές ομάδες στο σώμα της ανθρωπότητας. Λάθος. Τώρα, βρισκόμαστε στις απαρχές μιας νέας «αθωότητας». Όταν για λογαριασμό του αίματος των αθώων, θα απολέσουμε και το τελευταίο αίσθημα ευθύνης απέναντι στον κόσμο, παραδίδοντας στην κοινωνία του κρατικού ελέγχου την ασφάλειά μας προκειμένου «να μην ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο» από δυο πόλους που διεκδικούν το αλάθητο, τότε θα έχουμε παραχωρήσει το κεφάλι μας σε μια νέα γκιλοτίνα.

Αυτονομία ή βαρβαρότητα, στις πλατείες, στις γειτονιές, στα χωριά, στις παγκόσμιες επικοινωνίες, είναι το μήνυμα που πρέπει να σταλεί. Αν δεν πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, απλά, την έχουμε βάψει.

ΓΚ