Χαλκιδική: ένας αγώνας που διαρκώς επεκτείνεται

Ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού παίρνει όλο και πιο μεγάλη διάσταση βρίσκοντας απέναντί του την κρατική καταστολή και τους πληρωμένους υπηρέτες των εταιρειών. Τον τελευταίο χρόνο, ο αγώνας αυτός έχει κορυφωθεί με συνεχείς συγκεντρώσεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ.
Εδώ αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο από το περιοδικό Ευτοπία, σχετικό με τον αγώνα στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής (τεύχος 15, Νοέμβρης 2007)(πηγή: http://www.eutopia.gr/el/issues):


Ολυμπιάδα Χαλκιδικής 1987-2003

«Κάθε προηγούµενη κυριαρχία ωχριά μπροστά στο σήµερα. Οι διεθνικές φίρµες, η χρηµατιστηριακή κερδοσκοπία και οι µαφίες κουρσεύουν τον πλανήτη, οδηγούµενες αποκλειστικά από την βραχυπρόθεσµη θέα των κερδών τους».


Κορνήλιος Καστοριάδης


Στη σύγχρονη μεταλλευτική ιστορία της Ελλάδας, η πρώτη προσπάθεια για τη δηµιουργία μεταλλουργίας χρυσού παρουσιάζεται το 1987, όταν η εταιρεία ΜΕΤΒΑ επιχειρεί την δηµιουργία ενός εργοστασίου επεξεργασίας των χρυσοφόρων κοιτασµάτων της Ολυµπιάδας Χαλκιδικής.

Σήμερα -20 χρόνια μετά- δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε αυτή, ούτε καμιά από τις πολλές προγραμματιζόμενες επενδύσεις μεταλλουργίας χρυσού στα όρια του ελληνικού κράτους. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί, πως το γεγονός αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αποφασιστική αντίσταση της κοινότητας Ολυμπιάδας και άλλων κοντινών της κοινοτήτων, ενάντια στην εξόφθαλμη καταστρεπτικότητα και τον παραλογισμό της μεταλλουργίας χρυσού. Πρόκειται για ένα παράδειγμα τοπικού αγώνα με εκπληκτικά χαρακτηριστικά, με πρώτο και καλύτερο το γεγονός του ότι επιβεβαίωσε την προκλητική, τεράστια επιγραφή πάνω από το φυλάκιο της Ολυμπιάδας που από το 1996 μέχρι και σήμερα γράφει: “ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ”.

Όντως, η δυναμικότητα και η αποφασιστικότητα των γυναικών και των ανδρών που για χρόνια αγωνίστηκαν για την υπεράσπιση του τόπου τους δικαιώθηκε. Η εναντίωση στην μεταλλουργία χρυσού παραμένει όμως μια συνεχής πρόκληση για την περιοχή της βόρειας Χαλκιδικής. Τώρα είναι η εταιρεία “Ελληνικός Χρυσός” που προγραμματίζει την δημιουργία ενός επιφανειακού μεταλλείου πρωτοφανών διαστάσεων και ανάλογο εργοστάσιο μεταλλουργίας χρυσού στην τοποθεσία Σκουριές, πολύ κοντά στην κοινότητα Μεγάλης Παναγιάς. Ευτυχώς η αντίδραση, από την πλευρά μελών της κοινότητας, ήταν άμεση και σήμερα η συλλογικότητα “Πρωτοβουλία ενάντια στις βλαπτικότητες” που δημιουργήθηκε στο χωριό, παρακολουθεί ενεργά το θέμα και οι κινήσεις της εταιρείας φαίνεται να έχουν προσωρινά παγώσει.

Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσω να συνοψίσω τα γεγονότα του αγώνα ενάντια στην μεταλλουργία χρυσού στην περιοχή της βόρειας Χαλκιδικής και να σχολιάσω μια σειρά από σχετικά πολιτικά ζητήματα, που ο ίδιος ο αγώνας ανακίνησε, έθεσε και συνεχίζει να θέτει. 1

εκκενωση έδρας της USI της Τοσκάνης.

Το πρωί της προηγούμενης Πέμπτης, οι δυνάμεις της αστυνομίας εκκένωσαν το κτίριο στο οποίο βρίσκόταν η έδρα της USI της Τοσκάνης, και του Circolo Anarchico Fiorentino (Αναρχικός Σύνδεσμος Φλωρεντίας). Την τελευταία περίδο το συνδικάτο ήταν ενεργό στον τομέα της υγείας.
Υπογραμμίζεται οτι στο ίδιο κτίριο, παραδίπλα, ήταν η έδρα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, η οποία όμως μέσα στην νύχτα την εγκατέλειψε στη ζούλα, και όταν τους στρίμωξαν οι σύντροφοι δήλωσαν οτι ο δήμαρχος τους έχει παραχωρήσει μια καινούργια έδρα σε άλλο χώρο. Και στην ιταλία,, οι καθωσπρέπει "κομμουνιστές" είναι άξιοι της ίδιας εμπιστοσύνης που είναι οι σύντροφοί τους στην ελλάδα.
Το κτίριο βρίσκεται σε μια ιστορική περιοχή της Φλωρεντίας και είαι αντικείμενο κερδοσκοπικών επιθέσεων (η "ανάπλαση" που λέμε και εδώ). Η κατάληψη είχε ιστορία τριάντα χρόνων.

Οποιαδήποτε κίνηση αλληλεγγύης είναι καλοδεχούμενη από τους συντρόφους
σχετικά λίνκ:
στα αγγλικά: http: http://collettivoprezzemolo.blogspot.com/2012/01/conciatori-eviction-crackdown-on.html
στα ιταλικά:
http://progettoconciatori.noblogs.org/
http://usipr.noblogs.org/post/2012/01/19/sgomberata-la-sede-usi-di-firenze-solidarieta/

ακολουθεί η ανακοίνωση (με σχόλια δικά μας) της USI Φλωρεντίας:

Ανακοίνωση USI-AIT Φλωρεντίας για την εκκένωση στην Via dei Conciatori

Μετά από 31 χρόνια και έξι ώρες αντίστασης γεμάτες, την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012, η Via Conciatori εκκενώθηκε βίαια με τη χρήση μιας συμπαγούς δύναμης της αστυνομίας, που κατέλαβε στρατιωτικά όλη την περιοχή, κάτω από τις εντολές και υπό τον έλεγχο του Δήμαρχου Renzi[i], τον δήμαρχό «μας» που «ζηλεύει η δεξιά», και  παρέδωσε  το συγκρότημα στους κερδοσκόπους.

Με την εκκένωση του συγκροτήματος στην Via Conciatori εκκενώθηκε η έδρα του αναρχικού συνδέσμου της Φλωρεντίας και της Unione Sindacale Italiana (USI) όπως και το σύνολο των υπολοίπων κατηλειμμένων χώρων που υπήρχαν εδώ και καιρό στο συγκρότημα. Από τις 5:30 το πρωί όλος ο δρόμος περικυκλώθηκε και οι είσοδοι των παρακείμενων οδών μπλοκαρίστηκαν σε όλη τη συνοικία. Κάποιοι σύντροφοι που ανέβηκαν στη σκεπή με την πρόθεση να αντισταθούν κράτησαν τη θέση τους μέχρι το μεσημέρι. Η αστυνομία επιτέθηκε και κατάφερε να διασπάσει τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των αλληλέγγυων που υπερασπίζονταν τον χώρο, καταφέρνοντας με αυτό τον οικτρό τρόπο να φτάσει μέχρι την είσοδο του κτιρίου, την οποία και παραβίασαν στη συνέχεια. Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με μια πορεία στους δρόμους της συνοικίας. Με την εκκένωση της Via Conciatori στη Φλωρεντία διακόπηκε για την ώρα μια εμπειρία αυτοδιαχείρισης που γέννησε  σημαντικές πολιτιστικές πρωτοβουλίες  και μια μοναδική πολιτική και συνδικαλιστική πρόταση όσον αφορά την προάσπιση των κοινωνικών χώρων και του ελεύθερου χώρου. Ο Δήμος ποτέ δεν δέχτηκε να ακούσει καμμία πρόταση αυτοαξιοποίησης του συγκροτήματος εκ μέρους του εγχειρήματος  “Progetto Conciatori” αλλά υποχώρησε στις διαθέσεις των κερδοσκόπων όπως άλλωστε ήταν στις προθέσεις του από την πρώτη στιγμή της εκλογής το Renzi και των συμβούλων του. Ποια είναι η στρατηγική τους, είναι πλέον γνωστό τοις πάσει: Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ξεκινώντας από την ATAF [ii], εώς το ξεπούλημα των ακινήτων[iii],  χωρίς να έχουν το θάρρος να κοιτάξουν στα μάτια όσους ασκούν κοινωνική δραστηριότητα σε αυτά  εδώ και  χρόνια.

Η  U.S.I.  μαζί με τον Αναρχικό Σύνδεσμο Φλωρεντίας και άλλες κοινωνικές πραγματικότητες του Progetto Conciatori καταδικάζει ως εξαιρετικά σημαντικό γεγονός την αστυνομική επίθεση απέναντι σε ένα συνδικάτο εργαζομένων και σε μια πολιτική πραγματικότητα. Καταγγέλει το επίπεδο καταστολής που επέφερε αυτή η εκκένωση. Ακόμα μια φορά πρέπει να καταγγείλουμε ότι ως U.S.I.  και ως Αναρχικοί είμαστε και πάλι στόχος της κερδοσκοπίας που επιτίθεται εναντιων των χώρων μας[iv]  ακριβώς όπως έγινε το 1925 όταν το φασιστικό καθεστώς κατάσχεσε όλες τις έδρες της Usi, τις οποίες το δημοκρατικό κράτος ποτέ δεν σκέφτηκε να επιστρέψει. Σήμερα, το ίδιο έγινε στη Φλωρεντία από μια Δημοτική Αρχή που αποτελείται από Φαντομάδες-Παλιατζήδες της κεντροδεξιάς.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥς ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΠΟΥ ΕΠΕΔΕΙΞΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΤΙΜΗ ΕΚΚΕΝΩΣΗ

Unione Sindacale Italiana ( AIT ),  Τμήμα Φλωρεντίας

---

[i] Σ.τ.Μ.: Κεντροαριστερός –φυσικά- δήμαρχος

[ii] Σ.τ.Μ.: πρόκειται για την εταιρεία δημόσιων συγκοινωνιών της Φλωρεντίας, ή οποία ιδωτικοποιείται

[iii] Σ.τ.Μ.: Χαρακτηριστικό είναι ότι το ακίνητο της Via Conciatori πουλήθηκε με τιμή 1.150€/τ.μ. τη στιγμή που στην περιοχή η ελάχιστη αξία αγοράς μεμονωμένου διαμερίσματος είναι πάνω από 5.000€/τ.μ.

[iv] Σ.τ.Μ.:Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι αυτή είναι η Τρίτη κατά σειρά επίθεση σε χώρους της USI/αναρχικών  μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα,, καθώς έχουν προηγηθεί η εκκένωση του κοινωνικού κέντρου  "Libera" στην Μόντενα, για τη δημιουργία μιας νέας πίστας δοκιμών Φόρμουλα ένα (κερδοσκοπία η οποία επεκτείνεται επιπλέον και σε αγρούς και δάση, υπό την «αιγίδα¨ επίσης αριστερού δήμαρχου, και μετά  στο Μιλάνο με την εκκένωση και κατεδάφιση ενός συγκροτήματος στο οποίο υπήρχε ο χώρος πολιτιστικών δρατηριοτήτων (και το θέατρο) της USI, και στο οποίο, εκτός της USI βρισκόταν και η έδρα του ιστορικού συνδέσμου φιλάθλων της Μίλαν “Fossa dei Leoni” (λάκκος των λεόντων) από την κεντροδεξιά (πρώην) Δημοτική αρχή, ως υλική υποστήριξη της πρυτανείας του πανεπιστημίου Bocconi ( από το οποίο προέρχεται η νεοφιλελεύθερη ελίτ τεχνοκρατών της ιταλίας και στην οποία ανήκουν τα μισά μέλη της σημερινής κυβέρνησης)

ένα βλέμμα χίλιες λέξεις

 

γκ

«Δουλεία», με ή χωρίς εισαγωγικά;

Στα πλαίσια στης «αποκρατικοποίησης» και της «αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας», είναι πλέον δεδομένο οτι θα παραχωρηθούν –έναντι ανταλλάγματος βέβαια...- κινητά, ακίνητα και επιχειρήσεις, του ευρύτερου δημόσιου τομέα σε ιδιώτες «επιχειρηματίες». Ανάμεσα σε αυτές και κάποιες από αυτές τις επιχειρήσεις που παλιά αποκαλούσαμε «κοινής ωφέλειας»: Η ΔΕΗ, η ΔΕΠΑ και άλλες.

Πλέον, το –ειρωνικό?- ερώτημα που είχαν θέσει οι τότε βουλευτές του ΠαΣοΚ το 2000 –ή κάπου εκεί κοντά- σε επερώτησή προς την κυβέρνηση του κόμματός τους λέγοντας «κατα πόσον οι ιδιωτικοποιήσεις συνάδουν με το σοσιαλισμό;» έχει απαντηθεί και με το παραπάνω: Δεν συνάδουν. Οπότε, ξεχάστε το σοσιαλισμό. Ακόμα και σαν θεωρητική αναφορά.

Όμως, το σημερινό βήμα αποκρατικοποιήσεων, θέτει και ένα τραγελαφικό ερώτημα.

Απαλλοτριώσεις υπέρ ιδιώτου έχουν γίνει στην Ελλάδα, και θα ξαναγίνουν (να΄ναι καλά ο «σοσιαλιστικός» αναπτυξιακός νόμος της Βάσως Παπανδρέου). Το καζίνο του Λουτρακίου, για παράδειγμα, έγινε με απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων, για λόγους «δημοσίου συμφέροντος».

Λίγοι ξέρουν όμως, οτι πολλές και μεγάλες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, βασίζονται στο δημόσιο σημφέρον για την άνευ αποζημίωσης, καταπάτηση και δέσμευση -και ενίοτε απαξίωση- καί ιδιωτικών εκτάσεων, χρησιμοποιώντας την υπέρ δημοσίου συμφέροντος δουλεία.

Το κλασικότερο τέτοιο παράδειγμα είναι