Αυτοδιαχείριση, κοινοτισμός, φεντεραλισμός, ελευθεριακή θεωρία, δεν είναι πιά αποκλειστική κληρονομιά ενός υπολειμματικού κινήματος, αλλά θέματα μιας συζήτησης για μια εφικτή πολιτική δράση.Είναι ανοιχτή από καιρό η αναζήτηση αποτελεσματικών απαντήσεων στην δραματικά αυξανόμενη ένταση του κοινωνικού ζητήματος, το οποίο χαρακτηρίζεται τόσο από μια επιβλητική οικονομική κρίση όσο και από μια σειρά περιφερειακών,εθνικών και θρησκευτικών συγκρούσεων, οι οποίες είναι έντονα συσχετισμένες με την επιβεβαίωση της πολιτικής επίθεσης στο επίπεδο διαβίωσης, εισοδήματος,υγείας, των λαϊκών τάξεων και με τον επανακαθορισμό του συστήματος της παγκόσμιας κυριαρχίας. Στην αριστερά, κάποιοι ψάχνουν κάποια διέξοδο στις συνταγές ενός ξεπερασμένου ανθρωπιστικού φιλελευθερισμού, άλλοι μελετούν το ενδεχόμενο της επαναφοράς του ρόλου του εθνικού κράτους ως εγγυητή μιας νέας σύνθήκης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.Αλλά η συγκέντρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων, η κυκλοφορία σημαντικών κεφαλαίων, η κατεδάφιση των εθνικών οικονομιών, η μείωση της εξουσίας των μεμονωμένων κρατών, η ίδια η διάσταση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, δεν αφήνουν περιθώρια αξιοπιστίας σε αυτές τις προτεινόμενες επιλογές. Όχι τυχαία, είναι στο περιεχόμενο του ώριμου αναρχισμού που το πιό ζωντανό, το πιό κριτικό κομμάτι της κοινωνίας, ψάχνει, συνειδητά ή ασυνείδητα, υλικά για να κατασκευάσει το όποιο δυνατό μέλλον.
