Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι

Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.
Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!
Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.
Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.
Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.
Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.
Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!
Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!
Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.
Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.
Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.
Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.
Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.
Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.
Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.
Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.
Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.
Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.
Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας
Ασπρόπυργος 30/11/2011

γκ

Διεθνής Ελευθεριακή Ανακοίνωση Αλληλεγγύης στον αιγυπτιακό λαϊκό αγώνα

Το Σαββατοκύριακο 19-20 Νοέμβρη ξέσπασε ένα νέο κύμα μαζικών διαμαρτυριών σε όλη την Αίγυπτο εξαιτίας της συστηματικής βίας του Ανώτατου Συμβουλίου Ενόπλων Δυνάμεων (SCAF), κατά των αιγυπτιακών μαζών. Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από τη δικτατορική συμπεριφορά του Συμβουλίου, τη χρήση ακραίας βίας εναντίον διαδηλωτών, τις στρατιωτικές δίκες με τις οποίες μέσα σε 10 μήνες 12.000 σύντροφοί μας έχουν καταλήξει και σαπίζουν στη φυλακή, τη λογοκρισία τους, τα βασανιστήριά τους, τις απαγωγές και τις επιλεκτικές δολοφονίες ακτιβιστών. Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από το Στρατιωτικό Συμβούλιο που έχει σφετερισθεί τα λάβαρα της επανάστασής μας και συνεχίζει την ίδια παλιά δικτατορία με άλλα μέσα. Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από το σεχταρισμό που προωθούν για να μας αποσπάσουν από τον πραγματικό μας αγώνα για δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία.

Ο ιμπεριαλισμός έχει υπαγορεύσει μια «ομαλή μετάβαση» στη δημοκρατία στην Αίγυπτο. Οι στρατιωτικοί έχουν αποδειχθεί υπάκουοι στην επιχείρηση εφαρμογής αυτού του σχεδίου. Ο λαός της Αιγύπτου απαιτεί τον τερματισμό της δικτατορίας και τον ξεριζωμό κάθε υπολείμματος του μισητού καθεστώτος Μουμπάρακ. Οι άνθρωποι στην Αίγυπτο θέλουν να αισθάνονται, επιτέλους, ότι έχουν μια χώρα η οποία λειτουργεί από τους ίδιους και για τον εαυτό τους.

Οι αναρχικοί στην Αίγυπτο, και το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης με τους ελευθεριακούς επαναστάτες, υποστηρίζουν ολόψυχα το δίκαιο αγώνα του αιγυπτιακού λαού να συνεχίσει την επανάστασή του και εκφράζουν τη λύπη τους για τη σφαγή των διαδηλωτών που δείχνει ότι η SCAF δεν διαφέρει από το καθεστώς Μουμπάρακ.

Σε αντίθεση με άλλους χώρους που διατηρούν αυταπάτες για την αστική δημοκρατία, πιστεύουμε ότι δημοκρατία και κράτος είναι ασυμβίβαστα. Η πραγματική δημοκρατία τέθηκε σε εφαρμογή από τον αιγυπτιακό λαό, όταν σχηματίστηκαν λαϊκές επιτροπές και οι άνθρωποι λειτούργησαν από μόνοι τους τις δικές τους κοινότητες, τις πόλεις τους, τις υποθέσεις τους από τα κάτω προς τα πάνω. Καλούμε στην ενίσχυση αυτών των λαϊκών επιτροπών, καλούμε στην αποκέντρωση της χώρας, στο να γίνει κάθε πολιτική θέση ανακλητή από τις επιτροπές, εάν αποτύχουν να εφαρμόσουν τη λαϊκή εντολή.

Πιστεύουμε, επίσης, ότι η λαχτάρα για τη δημοκρατία δεν είναι συμβατή με το καπιταλιστικό σύστημα, με βάση τον έλεγχο της ελίτ στην οικονομία και τα μέσα της καθημερινής ζωής, καταδικάζοντας 25.000 ανθρώπους κάθε μέρα στον κόσμο να πεθαίνουν από την πείνα. Η πραγματική δημοκρατία είναι δυνατή μόνο όταν το σύνολο της κοινωνίας λειτουργεί δημοκρατικά την οικονομία και τη βιομηχανία ενός έθνους. Αυτό απαιτεί τη συλλογική ιδιοκτησία της γης και των επιχειρήσεων και την αυτο-διαχείριση από τους ίδιους τους εργάτες και τους αγρότες. Αν οι λίγοι ελέγχουν τον πλούτο του κόσμου, αυτοί οι λίγοι θα διατηρήσουν την εξουσία τους σε βάρος της πλειοψηφίας. Η ελεύθερη αγορά είναι μια πιο λεπτή μορφή δικτατορίας.

Ως εκ τούτου, καλούμε τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στο σημερινό αγώνα, να καταλάβουν τους χώρους εργασίας τους, να τους μετατρέψουν σε κοοπερατίβες των εργαζομένων και να προετοιμαστούν για την πλήρη αυτοδιαχείριση της αιγυπτιακής οικονομίας.

Η κρίση της Αιγύπτου δεν θα λυθεί με μισόκαρδες λύσεις. Χρειαζόμαστε τη δέσμευση της νεολαίας, των γυναικών, της εργατικής τάξης, για να ξεριζωθούν οι πηγές της τυραννίας και της βίας στη χώρα μας – που είναι το καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος. Ας ενωθούμε όλοι κάτω από τη σημαία του αγώνα ενάντια στο στρατιωτικό νόμο, αλλά ας υπερασπιστούμε μια επαναστατικό, ελευθεριακή εναλλακτική λύση για τις αιγυπτιακές μάζες.

Libertarian Socialist Movement (Αίγυπτος)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Organisation Socialiste Libertaire (Ελβετία)
Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)
Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)
Workers Solidarity Alliance (ΗΠΑ)
Confederación Sindical Solidaridad Obrera (Ισπανία)
Grupo Libertario Vía Libre (Κολομβία)
Centro de Investigación Libertaria y Educación Popular (Κολομβία)
Instituto de Ciencias Económicas y de la Autogestión (Ισπανία)
Federación Comunista Libertaria (Χιλή)
Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)

* Η ανακοίνωση αυτή γράφτηκε αρχικά από τους Αιγύπτιους συντρόφους και μέσω του http://www.anarkismo.net τέθηκε υπόψη και υπογράφτηκε από τις αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις που ακολουθούν. Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 25 Νοέμβρη 2011

Related Link: http://www.anarkismo.net
γκ

Οι αναρχικοί του Λονδίνου απαντούν στην "εξέγερση"

 αναδημοσίευση από τον ελευθεριακό κόσμο

 ΓΚ

Οι αναρχικοι του Λονδινου απαντουν στην "εξεγερση"

Με τα μμε να κατηγορουν την “αναρχια” για την εξελισσομενη βια στο Λονδινο και σε ολη την Αγγλια, η Ομοσπονδια Αλληλεγγυης του Βορειου Λονδινου δημοσιευσε την δηλωση που ακολουθει ως απαντηση απο μια ενεργη στην πρωτευουσα αναρχικη οργανωση.

Τις περασμενες ημερες οι συγκρουσεις εχουν προκαλεσει σημαντικες ζημιες σε μερη του Λονδινου, βιτρινες καταστηματων, σπιτια και αυτοκινητα. Απο την αριστερα, ακουμε την παντα παρουσα οιμωγη οτι ειναι η φτωχεια που τα εχει προκαλεσει αυτα. Απο την δεξια, οτι εγκληματιες και αντικοινωνικα στοιχεια εκμεταλλευονται την τραγωδια. Αληθευουν καιτα δυο. Οι λεηλασιες και οι συγκρουσεις των τελευταιων ημερων αποτελουν πολυσυνθετο φαινομενο και περιλαμβανει πολλα ρευματα.

Δεν ειναι ατυχημα οτι οι συγκρουσεις συμβαινουν τωρα, καθως τα δικτυα υποστηριξης των περιθωριοποιημενων της Βρετανιας καταργουνται και οι ανθρωποι εγκαταλειπονται στην πτωση τους στην αβυσσο, χτυπημενοι καθως πεφτουν απο τα γκλοπ της μητροπολιτικης αστυνομιας. Αλλα δεν πρεπει να υπαρχουν δικαιολογιες για το καψιμο σπιτιων, την τρομοκρατηση εργαζομενων ανθρωπων. Οποιος τα εκανε αυτα δεν εχει λογο υποστηριξης.

Ηοργη των συνοικιων ειναι αυτη που ειναι, ασχημη και ανεξελεγκτη. Οχι ομως και απροβλεπτη. Η Βρετανια εχει αποκρυψει τα κοινωνικα της προβληματα για δεκαετιες, περιφρουρωντας τα με μια βιαιη αγελη ενοπλων ανδρων. Το να μεγαλωνει κανεις στις εργατικες συνοικες συχνα σημαινει και το να μην φευγει ποτε απο εκει, εκτος και αν αυτο γινει με καποιο βαν της αστυνομιας. Κατα την διαρκεια της δεκαετιας του 1980, τα ιδια αυτα προβληματα οδηγησαν στα γεγονοτα του Toxteth. Στην δεκαετια του '90, συνεβαλλαν στις συγκρουσεις εναντια στον κεφαλικο φορο. Και τωρα συμβαινουν και παλι - επειδη τα προβληματα οχι μονο παραμενουν, αλλα και χειροτερευουν.

Οι αστυνομικες παρενοχλησεις και η κτηνωδια τους ειναι μερος της καθημερινοτητας στις εργατικες συνοικιες σε ολο το Ηνωμενο Βασιλειο. Οι οριακα βιωσιμες αποδοχες εχουν παρακμασει και καταργηθει. Στο Hackney, οι κοινωνικοι λειτουργοι στο επιπεδο του δρομου προερχονταν απο τις συνοικιες και γνωριζαν τα παιδια, μπορουσαν να συνεργαστουν μαζι τους στα προβληματα τους και τωρα μαθαινουν οτι δεν θα πληρωνονται πια. Τα νοικια αυξανονται και οι κρατικα επιχορηγουμενες θεσεις εργασιας που απεφεραν εσοδα στην περιοχη κοβονται στο ονομα της μεταστροφης στους ρολους της απληρωτης "μεγαλης κοινωνιας".

Οι ανθρωποι που παντα ειχαν ελαχιστα τωρα δεν εχουν τιποτα. Και τιποτα να χασουν.

Ενω και ο ρολος των μμε σε ολα αυτα δεν πρεπει να υποτιμηθει. Για ολες τις συζητησεις σχετικα με την “ειρηνικη διαμαρτυρια” που προηγηθηκε των γεγονοτων στο Tottenham, τα μμε δεν θα αγγιζαν καν την ιστορια αν ολα οσα συνεβαιναν ηταν μια διαδηλωση εξω απο καποιο αστυνομικο τμημα. Η αστυνομικη βια και οι διαμαρτυριες εναντια της συμβαινουν ολη την ωρα. Μονο οταν η αλλη πλευρα απαντησει βιαια (σε θεμιτους στοχους ή και οχι) τα μμε νοιωθουν την αναγκη να της δωσουν οποιουδηποτε ειδους μεταδοση.

Αρα δεν πρεπει να εκπλησσεται κανεις με το οτι οι ανθρωποι που ζουσαν ζωες φτωχειας και βιας αρχιζουν επιτελους να πολεμανε. Δεν πρεπει να σοκαρεται κανεις με το οτι οι ανθρωποι κλεβουν τηλεορασεις οθονης πλασματος που θα καλυψουν τα νοικια κανα δυο μηνων και αφηνουν τα βιβλια που δεν θα αγοραζε κανεις στα ραφια. Για πολλους, αυτη θα ειναι η μοναδικη μορφη αναδιανομης του κεφαλαιου που θα δουν στα επομενα χρονια καθως συνεχιζουν τις ακαρπες προσπαθειες τους να βρουν δουλειες

Πολλα εχουν ειπωθει για το γεγονος οτι οι εξεγερμενοι επιτιθενται “στις ιδιες τους τις κοινοτητες”. Ωστοσο οι εξεγερσεις δεν συμβαινουν σε καποιο κοινωνικο κενο. Οι εξεγερσεις της δεκαετιας του ογδοντα ετειναν να ειναι περισσοτερο στοχευμενες, απεφευγαν τους αθωους και εστιαζαν σε στοχους αντιπροσωπευτικοτερους της ταξικης και της φυλετικης καταπιεσης: την αστυνομια, τα τμηματα, και τα μαγαζια. Τι αλλαξε απο τοτε; Διαδοχικες κυβερνησεις εχουν καταβαλλει τεραστιες προσπαθειες να καταστρεψουν καθε εννοια προλεταριακης αλληλεγγυης και ταυτοτητας. Αποτελει εκπληξη, λοιπον, οτι οι εξεγερμενοι αυτοι στρεφονται εναντια σε αλλα μελη της ταξης τους;

Η Ομοσπονδια Αλληλεγγυης βασιζεται στην αντισταση μεσω του αγωνα στους εργασιακους χωρους. Δεν εχουμε αναμιχθει στις λεηλασιες και σε αντιθεση προς την αντιδραστικη δεξια ή ακομα και τους συμπαθουντες-αλλα-καταδικαζοντες σχολιαστες απο την αριστερα, δεν θα καταδικασουμε ή επιβραβευσουμε ανθρωπους που δεν γνωριζουμε γιατι πηραν πισω μερος του πλουτου που εχουν στερηθει ολη τους την ζωη.

Αλλα ως επαναστατες, δεν μπορουμε να επιβραβευσουμε τις επιθεσεις σε εργαζομενους ανθρωπους, σε αθωους. Το καψιμο μαγαζιων με σπιτια απο πανω, τα μεταφορικα μεσα των εργαζομενων προς τις δουλειες τους, οι μικροκλοπες και τα συναφη αποτελουν επιθεσεις σε δικους μας ανθρωπους και πρεπει να αποτραπουν εξισου εντονα οπως και καθε μετρο κυβερνητικων πολιτικων "λιτοτητας", καθε ιδιοκτητης που εκτοξευει τα νοικια στα υψη, και καθε αφεντικο που σκοπευει να κλεψει την δουλεια μας. Αποψε και για οσο μπορουμε, οι ανθρωποι θα πρεπει να ενωθουν για να υπερασπιστυν τους εαυτους τους οταν η βια αυτη απειλει τα σπιτια και τις κοινοτητες.

Πιστευουμε οτι η θεμιτη οργη των εξεγερμενων μπορει να γινει πολυ ισχυροτερη με εναν συλλογικο, δημοκρατικο τροπο και δεν αναζητα να θυματοποιησει αλλους εργαζομενους, αλλα να δημιουργησει εναν κοσμο ελευθερο απο την εκμεταλλευση και την ανισοτητα, εγγενη χαρακτηριστικα του καπιταλισμου.

Ομοσπονδια Αλληλεγγυης

Στην Τυνησία και παντού στον κόσμο ο λαός ξεσηκώνεται !

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΥΝΗΣΙΑ     (29-1-2011)

Στην  Τυνησία και παντού στον κόσμο ο λαός ξεσηκώνεται ! Από την εξέγερση στην επανάσταση

Μετά την εκδίωξη του δικτάτορα Μπεν Αλί, ο λαός της Τυνησίας, και ιδιαίτερα η νεολαία, συνεχίζει τον αγώνα και την πορεία του προς την ελευθερία.  Ένα μέρος του πληθυσμού-και κυρίως οι πιο φτωχοί-απορρίπτει το σύστημα των κομμάτων στην εξουσία και αρνείται να μπλεχτεί με εκλογικές αναμετρήσεις. Συνεχίζοντας τον αγώνα του, ο τυνησιακός λαός μπορεί να επωφεληθεί από την παρόρμησή του για ελευθερία, ώστε να κατακτήσει νέα δικαιώματα: την ανακατανομή του πλούτου, κοινωνική ασφάλιση, διασφάλιση του κοινωνικού κράτους, πολιτικές ελευθερίες. Το βασικό ζήτημα είναι να οικοδομηθούν και να ενισχυθούν οι μορφές αυτό-οργάνωσης και συνδικαλιστικής πάλης και η αντίσταση μέσω των σωματείων, στα χωριά και στις γειτονιές.

Ο αγώνας του τυνησιακού λαού έχει εξαπλωθεί σαν φλόγα σε άλλες αραβικές χώρες (Αλγερία, Αίγυπτος, Υεμένη κλπ.) αν και υπό διαφορετικές συνθήκες.  Μπορούμε να πούμε ότι η τυνησιακή επανάσταση ξεκίνησε με την εξέγερση του πληθυσμού στο μεταλλευτικό λεκανοπέδιο της Γκάφσα, το 2008, λαμβάνοντας υπόψη τους ελάχιστους αγώνες των συνδικάτων σε άλλες χώρες όπου οι κυβερνήσεις είχαν ως μέριμνα την εξάλειψη οποιουδήποτε κινήματος αντιπολίτευσης.  Στην Τυνησία οι εκκλήσεις προς γενική απεργία επέτρεψαν να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό δικαστήριο στην κίνηση διαμαρτυρίας: αφεντικά κυνηγήθηκαν, και έλαβαν χώρα συνελεύσεις.  Προέκυψαν μορφές αυτό-οργάνωσης για να διασφαλίσουν την καθημερινότητα του πληθυσμού. Είναι αυτές οι μορφές αυτό-οργάνωσης που επέτρεψαν την αντίσταση ενάντια στην καταστολή των παραστρατιωτικών ομάδων.  Συνολικά, σε πολλές χώρες και κυρίως στην Αίγυπτο, είναι μια εξέγερση της νεολαίας κατά του καθεστώτος και κατά του αυξανόμενου κόστους ζωής. Ο στρατός δεν έκανε ακόμα την επιλογή να διαχωρίσει τη θέση του από την  κυβέρνηση, ή έστω να μην παρέμβει. Συνεπώς, τίποτα δεν δείχνει να προβλέπει ένα αποτέλεσμα έναντι ενός άλλου, ακόμη κι αν φοβόμαστε μεγαλύτερη αιματοχυσία,  όπως αυτές που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ένα ενδιαφέρον κάλεσμα στην Ηλιούπολη

Ένα ενδιαφέρον κάλεσμα για τη δημιουργία ανοιχτής συνέλευσης γίνεται σήμερα στην Ηλιούπολη. Η πρακτική των ανοιχτών συνελεύσεων έχει αρχίσει να διευρύνεται σε αρκετές περιοχές, ενώ τον τελευταίο καιρό οι παρεμβάσεις τους έχουν να κάνουν κυρίως με το θέμα των μέσων μαζικής μεταφοράς και της αύξησης των εισητηρίων. Όπως αναφέρουν και στο κάλεσμά τους, "στην Ηλιούπολη δημιουργούμε μια συνέλευση γειτονιάς ανοιχτή στους κατοίκους της, σε όσους μοιράζονται τους ίδιους προβληματισμούς και αναζητούν διεξόδους στο πεδίο της αντίστασης. Συζητάμε τα κοινά μας προβλήματα, ανταλλάσσουμε απόψεις, συνδιαμορφώνουμε το λόγο και τη δράση μας ισότιμα, χωρίς τυπικές και άτυπες ιεραρχίες. Μας απασχολούν η αύξηση των εισιτηρίων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, η κατάργηση-συγχώνευση λεωφορειακών γραμμών (208), το ψαλίδισμα δρομολογίων (206, 237). Μας ανησυχούν οι επικείμενες συγχωνεύσεις σχολείων και μονάδων περίθαλψης. Μας εξοργίζουν οι απολύσεις στις δημοτικές επιχειρήσεις (Ευώνυμος), στις δημοτικές υπηρεσίες (καθαριότητα, παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ), ως αποτέλεσμα και της εφαρμογής του «Καλλικράτη». Μας βρίσκει αντίθετους η εμπορευματοποίηση των ελεύθερων δημόσιων χώρων, η περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής στην πόλη και η λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος. Εναντιωνόμαστε στην ολοένα εντεινόμενη κρατική καταστολή, στις ρατσιστικές επιθέσεις, στην περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών". 
Το κάλεσμα είναι για σήμερα, Κυριακή 30 Γενάρη, στις 6 μ.μ., στο μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Ηλιούπολης και γίνεται από την πρωτοβουλία για τη δημιουργία ανοιχτής συνέλευσης στην Ηλιούπολη. 
Φ.Κ.

Ο αγώνας για νομιμοποίηση στα χέρια των ίδιων των μεταναστών

Το κύμα συμπαράστασης -παρά το αιφνίδιον της δράσης τους- προς τους 300 μετανάστες που το μεγαλύτερο τμήμα τους ξεκίνησε απεργία πείνας στο κτίριο της Νομικής Σχολής, με το αυτονόητο αίτημα της νομιμοποίησής, ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών. Οι  αλληλέγγυοι πολίτες κυρίως προερχόμενοι από τον αναρχικό χώρο, που επέλεξαν να μην μπουν σε πλασματικά και πλαστά διλλήματα ή να σκεφτούν περί της προστασίας του κτιρίου, περί της υγιεινής, περί της υποβάθμισης των υποδομών εκπαίδευσης ή περί της νομιμότητας της ενέργειας των ανθρώπων αυτών να εγκατασταθούν, ήταν η ανάσα των ημερών μας. Το να μιλήσει ή να γράψει κανείς εκτενώς για την κυβέρνηση και τα κρατικά κόμματα και παρατάξεις από τη χουντική δεξιά του ΛΑΟΣ (των κινεζοτσολιάδων της COSCO) μέχρι το ΚΚΕ, το ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ (των εύστοχων επιλογών), ή για την εργολαβία προστασίας των μεταναστών που δεν ονομάζεται έτσι, στην πολιτικώς ορθή γλώσσα και δη της αριστεράς, είναι σαν να επιδιώκει να χάσει το σάλιο του ή να κάνει τα δάχτυλά του να υποφέρουν χωρίς σοβαρή αιτία με τη γραφίδα ή μπροστά στο πληκτρολόγιο. Ήταν, είναι και θα είναι, οι βαλβίδες ασφαλείας του κοινωνικού συστήματος.

Μετά την όποια επιλογή των ίδιων των ανθρώπων που επέλεξαν μ’ αυτόν τον πρωτοφανή και μαζικό τρόπο να αγωνιστούν, μετά από τη δεδομένη συμπαράσταση και συμπαράταξη του κοινωνικού κινήματος, κάθε πολιτικό παιχνίδι στα χέρια όποιων νομίζουν ότι κατέχουν ανθρώπους ή κινούν ανθρώπους, απλά σπάει τα αποστήματα και κατεβάζει τις μάσκες, μ’ όποιον ήρωα κι αν αυτές παριστάνουν. Ο αγώνας για νομιμοποίηση των μεταναστών για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, περνά στα χέρια τους και η επιτυχής ή και ανεπιτυχής έκβαση της απεργίας πείνας στην Ελλάδα, είναι ένας σταθμός στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων. 
ΓΚ
Ιδού ο λόγος τους:
Εμεις οι 250 μετανάστες απεργοί πείνας που είμαστε ήδη στην 3η ημέρα απεργίας στη Νομική, διεκδικώντας νομιμοποίηση ως αυτονόητο δικαίωμά μας, μαθαίνουμε για τις συζητήσεις που εξελίσονται γύρω από το αίτημά μας, τις ανακρίβειες, τα ψέματα και τη σκόπιμη διαστρέβλωση της αλήθειας. Δεν ξέραμε αν την κατάσταση ευθύνεται η κυβέρνηση ή τα ΜΜΕ, αλλά είναι απαράδεκτο την ώρα που εμείς έχουμε εκδώσει δελτία τύπου, είχαμε αφήσει ανοιχτό το χώρο απεργίας από την 1η μέρα στους δημοσιογράφους και έχουμε στείλει εκπροσώπους μας στην πανεπιστημιακή κοινότητα και την κυβέρνηση, να λέγονται όλα αυτά τα ψέματα. Έτσι λοιπόν, θέλοντας να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους και να μάθουν όλοι την αλήθεια, δηλώνουμε τα παρακάτω:
1. Δεν είμαστε αυτό που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ, οι καημένοι, οι πάμφτωχοι, χωρίς σπίτι, δουλειά και ρούχα μετανάστες κ.λ.π. Και σπίτια έχουμε και συγγενείς και δουλειές στις πόλεις που αφήσαμε πίσω μας. Δεν ψάχναμε κατάλυμα εδώ στην Αθήνα αλλά ήρθαμε για να παλέψουμε (όσο αντέξει ο οργανισμός μας) για τη νομιμοποίηση μας, τα δικαιώματά μας και για αξιοπρεπείς όρους ζωής.
2.Δεν είχαμε σκοπό να ενοχλήσουμε κανένα. Από την αρχή ξέραμε ότι στο χώρο που θα μπαίναμε δε θα γινόντουσαν μαθήματα. Σεβόμαστε και πρστατεύουμε το χώρο που φιλοξενεί τον αγώνα μας και χαρήκαμε πολύ όταν πληροφορηθήκαμε ότι η σχολή λειτουργεί ξανά κανονικά.
3. Αποφασίζουμε μόνοι μας και ανεπηρέαστοι μέσα από τις συνελεύσεις μας (των απεργών). Δεν κρύβεται κανένας ούτε μπροστά μας αλλά ούτε και πίσω μας. Και δεν δεχόμαστε καθοδήγηση από κανέναν! Ζητήσαμε βοήθεια και από ΄την αρχή στάθηκαν δίπλα μας Έλληνες και ξένοι αλληλέγγυοι και τους ευχαριστούμε πολύ για αυτό. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ πόσο πολύ μας βοηθάνε σε αυτόν τον αγώνα μας.
4.Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας σε όλους τους πρόσφυγες που αυτή τη στιγμή πραγματοποιούν απεργία πείνας με σκοπό τη νομιμοποίηση τους (προπύλαια και πολυτεχνείο) και ζητάμε από την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους.
5.Σήμερα δεχτήκαμε πρόταση μετεγκατάστασης με συγκεκριμένους όρους. Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους αυτή η μετεγκατάσταση είναι αδύνατη είναι οι εξής τρεις:
α) Στον προτεινόμενο χώρο μπορουν να είναι μέσα μόνο οι απεργοί και όχι οι αλληλέγγυοι.
β) Ο χώρος αυτός θα φρουρείται από την αστυνομία, γεγονός το οποίο όχι μόνο δε θα λύσει προβλήματα αλλά θα δημιουργήσει και εντάσεις.
γ) Η προτεινόμενη λύση είναι μόνο προσωρινή και δεν δίνει μόνιμη λύση.
Εμείς οι μετανάστες οι οποίοι αναγκαζόμαστε να περιπλανιόμαστε σε όλο τον κόσμο, δεν θέλουμε να αναγκαστούμε να περιπλανηθούμε και κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας.
Ωστόσο δηλώνουμε ότι παραμένουμε ανοιχτά σε προτάσεις οι οποίες όμως θα πληρούν τους όρους του αγώνα μας.
Ακόμα γνωρίζουμε ότι δεν συντρέχει λόγος ασύλου. Καλούμε λοιπόν την Κυβέρνηση να μην ασχολείται με αυτό το θέμα, αλλά να εστιάσει στο δίκαιο αίτημά μας και τη λύση του.
Τέλος καλούμε όσους αλληλέγγυους το επιθυμούν να παραβρεθούν στη συγκέντρωση αλληλεγγύης , η οποία θα πραγματοποιηθεί αύριο το απόγευμα… έξω από τη Νομική σχολή.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Από τα σχολειά στα πανεπιστήμια και σε όλη την κοινωνία

Διαδίδοντας τον αγώνα αναποδογυρίζοντας τα πάντα

Η 14^η  Δεκεμβρίου στην ρώμη είναι μια μεγάλη μέρα εξέγερσης και πλήρους συνειδητοποίησης και είναι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που κάθονται στην πλατεία. Πολλοί είναι οι νέοι καθώς σε όλους επίδρασαν οι εικόνες από τις κοινωνικές διαμαρτυρίες/διαδηλώσεις σε Ελλάδα Αγγλία Γάλλια Ισπανία και Ρουμάνια κλπ..

Οι πορείες  είναι διάφορες. Όλες, η σχεδόν όλες, ενώνονται στην αρχή  στο δρόμο Fori και στο ύψος της πλατείας Venezia όπου υπάρχει ήδη κάποιο πλήθος ανθρώπων αποφασισμένο να κάνει αισθητή την παρουσία του ενώ στο κοινοβούλιο η κυβέρνηση έπρεπε να έχει την εμπιστοσύνη της αντιπολίτευσης προκειμένου να αποφύγει την αποτυχία το νομοσχέδιο σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια. Όταν η πορεία περνούσε από τα περίχωρα του Παλατιού οι διαδηλωτές πετούσαν τα σκουπίδια από τους κάδους και κροτίδες :οι φωνές των διαδηλωτών που βρίσκονταν στην πορεία ακούστηκαν.

Στο δρόμο υπάρχουν διαφορετικές εμπειρίες συντονισμένες σε ένα αγώνα που θέλει να είναι ριζοσπαστικός.

Η κεφαλή της πορείας κρατά μεγάλα βιβλία σαν ασπίδες. Μερικοί τίτλοι που δεν πέρασαν απαρατήρητοι: «Σε κάθε περίπτωση κανένας έλεγχος» του Cacucci και «Η επανάσταση» του μεγάλου Pisacane τα οποία τα είδαμε στο τέλος της πορείας ξεσκισμένα στη γη από έναν μπάτσο. Κατά τη διάρκειά της και ενώ η πορεία αντίκριζε τις κατασταλτικές δυνάμεις από μια απόσταση υποβοηθούμενες από μερικούς φασίστες φτάνει η είδηση: ο Berlusconi είναι εκεί, σύμβολο ενός βάρβαρου συστήματος και διεφθαρμένου που έχει εξαγοράσει βουλευτές. Εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει αμηχανία παρα μόνο οργή συσσωρευμένη εδώ και χρόνια η οποία οδηγεί στο σπάσιμο καμερών, βιτρινών τραπεζών και πολυτελών αυτοκινήτων.

Άμεσα οι μπάτσοι αλλάζουν στάση ανταπαντώντας και προσπαθώντας να προστατέψουν τον εαυτό τους. Υπάρχει έντονη προσπάθεια η πορεία να κινηθεί προς το κοινοβούλιο κι εκεί είναι που ξεκινάν οι μάχες σώμα με σώμα με τις κατασταλτικές δυνάμεις.

Πως ήταν αυτή η φράση γραμμένη στον τοίχο κοντά στο σπίτi; Σήμερα στην Ελλάδα αύριο στην Ιταλία. Εδώ είμαστε λοιπόν. Έφτασε. Η πορεία έφτασε στην πλατεία Popolo και κινείται μέσα από την οδό Corso  και εκεί θα υπάρχει μια ανάπαυλα.

Εκεί οι μπάτσοι επιτέθηκαν στην πορεία με μεγάλη βιαιότητα επανηλλειμένα.

Εικόνες που έχουμε δει και στο παρελθόν μόνο που αυτή τη φορά οι διαδηλωτές απάντησαν στις επιθέσεις όχι μια αλλά τρεις φορές. Φωνές και χειροκροτήματα αποδοχής των αντεπιθέσεων χάνονταν μέσα στις κραυγές οργής, στις εκρήξεις χαράς , στη ρίψη πετρών πάνω στις ασπίδες και στο άρπαγμα φωτιάς μερικών μπάτσων. Είναι μια απελευθέρωση. Ο αγώνας συνεχίζεται δεν είναι ανταρτοπόλεμος όπως έγραψαν, είναι μια μικρή αντίσταση σε μια πρώιμη σύγκρουση του κινήματος. Στην πλατεία πόπολο ο κόσμος αντιστέκονταν στις επιθέσεις των μπάτσων με αξιοπρέπεια και καθοριστικότητα μα οι μπάτσοι έκαναν γρήγορα έφοδο με τα τζιπ.

Επειδή στο τέλος αυτοί ήταν οι χαμένοι άρχισαν τις βιαιοπραγίες. Γκλοπ ,κλωτσιές, φτύσιμο σε κόσμο ανυπεράσπιστο  άγριες σκηνές που έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, λένε οι κρατούμενοι , και μετά τα μικρά και μεγάλα βασανιστήρια στο αστυνομικό τμήμα: προσβολές ,βράδια στο κρύο δίχως φαγητό και νερό και πάντα υπό τον εκφοβισμό των όπλων. Αυτή είναι η δημοκρατία, μια μεταμορφωμένη δικτατορία με υπουργεία και γκλοπ.

Τώρα που μάλλον τα νερά άρχισαν πάλι να ανακατεύονται πρέπει όλοι να πάρουμε θέση για να μην ακολουθήσει μια εποχή ,όπως αυτή μετά τη Γένοβα το 2001, με την αύξηση ποινικοποίησης και μια οπισθοδρόμηση πολλών ετών . Αυτός ο αγώνας είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους αγώνες στο χώρο εργασίας ,του αντιφασισμού και με τους αγώνες εκείνους που έρχονται σε ρήξη με κάθε είδους τοπικές επιτροπές .Είναι ανάγκη να καρπωθούν μέσα μας ριζοσπαστικές πρακτικές που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από αυτή τη μιζέρια κόντρα σε αυτό που μας παρουσιάζουν σήμερα ως καθημερινότητα. Είναι  αναγκαία υποχρέωση: δεν είναι δεκτό να συνεχίσουμε να ζούμε στις υπηρεσίες του κεφαλαίου που έχει ολοένα λιγότερους ηθικούς ενδοιασμούς ,να πληρώνουμε χιλιάδες ευρώ δίδακτρα για να σπουδάσουμε 3+2 χρόνια και μετά να κάνουμε κι ένα μεταπτυχιακό για να δουλέψουμε στη συνέχεια δωρεάν σε μια σκατένια επιχείρηση ( με τα περίφημα stage) ή σαν αποθηκάριοι ή σ ένα τηλεφωνικό κέντρο για 5-6 ευρώ την ώρα. Ε, φτάνει! Δεν είναι μόνο ένας νόμος που θέλουμε να μπλοκάρουμε είναι μια ολόκληρη κοινωνία που θέλουμε να ανατρέψουμε και να ξαναχτίσουμε με ζήλο και νόηση: το δίκαιο το έχουμε εμείς.

Ποιοι είμαστε?

Τηρούμε τις υποσχέσεις

Είμαστε φοιτητές και φοιτήτριες, υπάλληλοι μαγαζιών, ερευνητές και φυσικά αναπληρωτές καθηγητές και καθηγήτριες.

Στο πλευρό της Τυνησιακής Εξέγερσης (ανακοίνωση της Federazione Anarchica Italiana)

Το 1999, ο ναύαρχος FulvioMartini, ο οποίος ήταν τότε διευθυντής της Αντικατασκοπείας του Ιταλικού στρατού (SISMI)[1], ανέφερε στην Επιτροπή του Ιταλικού Κοινοβούλιου για τις Σφαγές[2] « Τα χρόνια 1985-1987 οργανώσαμε ένα είδος πραξικοπήματος στην Τυνησία, και βάλαμε επικεφαλής της κυβέρνησης τον πρόεδρο Ben Ali, αντικαθιστώντας τον Bourguiba» [Ο οποίος ήταν εξέχον στέλεχος του αγώνα για την απελευθέρωση από τον γαλλικό ιμπεριαλισμό (Σ.τ.Σ.)]. Ο  Martini άλλωστε, στο βιβλίο του «Κωδικό Όνομα: Οδυσσέας», διευκρινίζει οτι οι κατευθυντήριες εντολές έρχονταν απ’ευθείας από τον Craxi και τον Andreotti, οι οποίοι ήταν τότε πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών αντίστοιχα[3].