Aφιέρωμα στα 80 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση από 26 Ιούνη - 15 Ιούλη, στο Ευτοπικό Εργαστήρι

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 80 ετών από την έναρξη της Ισπανικής Επανάστασης (το 1936), διοργανώνουμε στο Ευτοπικό εργαστήρι ένα αφιέρωμα εκδηλώσεων με συζητήσεις/προβολές.

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

• Δευτέρα 27 Ιούνη - Η οργάνωση και ο ρόλος των γυναικών στην Ισπανική Επανάσταση καθώς και σύγχρονα παραδείγματα γυναικείας οργάνωσης, συνδιοργάνωση με την ΕΣΕ Θεσσαλονίκης
• Τετάρτη 29 Ιούνη - Βιβλιοπαρουσίαση "Οι Ισπανοί Αναρχικοί - Τα Ηρωικά Χρόνια 1868-1936", Μάρεϊ Μπούκτσιν από τις εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
• Τετάρτη 6 Ιούλη - Συζήτηση για την Ισπανική Επανάσταση μέσα από την αναρχική/ελευθεριακή βιβλιογραφία.
• Τετάρτη 13 Ιούλη - Παρουσίαση του υπό έκδοση βιβλίου "Έτοιμοι για επανάσταση - οι επιτροπές άμυνας της CNT στη Βαρκελώνη 1933-38" του Agustín Guillamón από την Ασύμμετρη Απειλή (μέλος του κινηματικού εκδοτικού εγχειρήματος Los Solidarios)

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

• Παρασκευή 8 Ιούλη - ταινία: Las 13 rosas (Τα 13 τριαντάφυλλα)
• Παρασκευή 15 Ιούλη - ντοκιμαντέρ: "Συλλογικά Όνειρα" / "Sueños Colectivos"

* Όλες οι εκδηλώσεις/προβολές ξεκινούν στις 20:30

“Προσοχή, σύντροφοι! Αξίζει περισσότερο να προετοιμάζεσαι με θάρρος –κι ας κάνεις λάθος-, 

παρά να θρηνείς λόγω ολιγωρίας.” * (Εθνική Επιτροπή της CNT, Σαραγόσα, 14 Φλεβάρη 1936)

http://eutopia.gr/

Οι κολεκτίβες στην επαναστατημένη Ισπανία (1936-1938)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Η Ισπανική επανάσταση ακολούθησε το αποτυχημένο φασιστικό πραξικόπημα του Φράνκο στις 18 Ιουλίου του 1936. Το πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από συντηρητικούς κύκλους του μεγάλου κεφαλαίου και της εκκλησίας απέτυχε στο μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας όπου αντιμετώπισε την ένοπλη αντίσταση αγροτών και εργατών.

Στη μέση ενός φοβερού εμφύλιου πολέμου πάνω από εξήντα εκατομμύρια στρέμματα εδάφους απαλλοτριώθηκαν και τουλάχιστον δυο χιλιάδες αυτοδιοικούμενες κολεκτίβες σχηματίστηκαν μεταξύ του Ιουλίου του 1936 και του Ιανουαρίου του 1938. Περίπου εφτά με οκτώ εκατομμύρια ανθρώπων άμεσα ή έμμεσα επηρεάστηκαν από την κολεκτιβοποίηση και σχεδόν 60 τοις εκατό του εδάφους της Ισπανίας επηρεάστηκε από αυτήν την διαδικασία [Spanish Anarchism: an introductory essay, p. 60].

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΛΕΚΤΙΒΩΝ:

Η κολεκτιβοποίηση ακολουθούσε συνήθως μετά από μια συνεδρίαση του χωριού, στην οποία λαμβάνονταν η απόφαση να συγκεντρωθούν τα μέσα της παραγωγής και το έδαφος που διέθεταν οι κάτοχοι των κτημάτων σε μια ενιαία μονάδα παραγωγής. Η συμμετοχή στην κολεκτίβα ήταν εθελοντική. Οι τεχνίτες, οι κουρείς και άλλοι μη γεωργικοί εργαζόμενοι ομαδοποιήθηκαν επίσης σε κολεκτίβες [Anarchism: From Theory to Practice].

Μέσα σε αυτήν την ενιαία μονάδα, το έδαφος διαιρέθηκε σε ομάδες εργασίας (brigada) που αποτελούνταν από δέκα έως δεκαπέντε άτομα. Μέσα στη brigada, οι λιγότερο ευχάριστες εργασίες μοιράζονταν και εκτελούνταν εκ περιτροπής και κάθε ένας ενθαρρυνόταν να εκτελέσει εκείνη την εργασία στην οποία είχε ειδική ικανότητα. Διαχειριστικές επιτροπές με  τακτικά περιστρεφόμενα μέλη εκλέχτηκαν για να επιτηρούν τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες σε κάθε κολεκτίβα. Οι  μηνιαίες γενικές συνελεύσεις  εργαζομένων και  μη εργαζομένων γινόντουσαν για να αναθεωρήσουν τα σχέδια παραγωγής, να αξιολογήσουν την πρόοδο και να ξανασχεδιάσουν τα στάδια της παραγωγής [Anarchist Decentralism in Rural Spain, 1936-9: the Integration of Community and Environment, Anarchism: From Theory to Practice]. Η συνέλευση επέβλεπε τις δραστηριότητες των συμβούλων και συζητούσε  για τις ειδικές περιπτώσεις και τα απρόβλεπτα προβλήματα. Όλοι οι κάτοικοι, άνδρες και γυναίκες, παραγωγοί και μη-παραγωγοί,  συμμετείχαν στη συζήτηση και τις αποφάσεις. Κανένας δεν είχε θέση πάνω από άλλους και κανένας δεν πληρωνόταν για να κάνει διοικητική εργασία. Στις περισσότερες κολεκτίβες η πληρωμή γινόταν σύμφωνα με τις ανάγκες. Όλα τα μέλη εξασφάλιζαν  τα τρόφιμα, τον ιματισμό και τη στέγη τους. Αυτά τα αγαθά έγιναν διαθέσιμα μέσω των εκλεγμένων επιτροπών των καταναλωτών που οργάνωναν τον ανεφοδιασμό και τη διανομή των αγαθών μέσω των "συνεταιριστικών αποθηκών εμπορευμάτων", πολλές από τις οποίες τοποθετήθηκαν στις παλαιές εκκλησίες. Οι εκκλησίες, οι μονές, τα παλαιά κτίρια του στρατού και τα μέγαρα μετατρεπόντουσαν συνήθως σε σχολεία, κινηματογράφους, βιβλιοθήκες, γκαράζ, σπίτια ηλικιωμένων ή νοσοκομεία (κανένα από τα οποία δεν ήταν προηγουμένως κοινόχρηστα στην επαρχία) [With the Peasants of Aragon, pp. 28-29].