Για την αναρχική καμπάνια διεθνιστικής αλληλεγγύης "Τρεις Γέφυρες"

Περνώντας την 1η και φτάνοντας στη 2η Γέφυρα

 

Η αναρχική καμπάνια διεθνιστικής αλληλεγγύης "Τρεις Γέφυρες" συνεχίζεται.

Μετά το άνοιγμα της 1ης Γέφυρας, που αφορά στον ευρωπαϊκό νότο, αρχίζει να ξεδιπλώνεται και η 2η Γέφυρα, η οποία αφορά ζητήματα που άπτονται της ανατολικής Μεσογείου. Πιο συγκεκριμένα, οι κύριες αιχμές αυτής της 2ης Γέφυρας είναι:

-η αλληλεγγύη των αγωνιζόμενων από τα κάτω σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο απέναντι στα γεωπολιτικά παιχνίδια των κρατών και των μεγάλων εταιρειών

-η αλληλεγγύη στο πείραμα του δημοκρατικού συμοσπονδισμού, στις κουρδικές περιοχές, και στην αυτοάμυνά του

-ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός ως βασική μορφή επιβολής μιας σύγχρονης βαρβαρότητας και οι αντιδραστικές ανακλάσεις που εμφανίζονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο απέναντί του, καθώς και

-το ζήτημα της αλληλεγγύης στους μετανάστες και στους πρόσφυγες με κάθετη εναντίωση στις συνθήκες εγκλεισμού που βιώνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα τμήματα μεταγωγών και στα αστυνομικά τμήματα.

Επίσης, η 1η Γέφυρα θα συνεχίζει να ξεδιπλώνεται κυρίως μέσα από την ενασχόληση με:

-το ενεργειακό ζήτημα, έχοντας ως κύρια αναφορά την καταστροφή των ορεινών κορυφογραμμών από μεγάλα αιολικά πάρκα και

-την αλληλεγγύη σε σημαντικούς οικολογικούς/κοινωνικούς αγώνες, όπως η αντίσταση των κατοίκων στην καταστροφή της βορειοανατολικής Χαλκιδικής από τη δραστηριότητα των μεταλλείων και ο αγώνας του κινήματος NO TAV στη βορειοδυτική Ιταλία.

Στην καμπάνια συμμετέχουν ομάδες, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες από οκτώ πόλεις της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Αθήνα, Πάτρα, Σπάρτη, Χανιά, Ρέθυμνο και Ηράκλειο).

Το επόμενο ραντεβού για συντονισμένη κοινή δράση των Τριών Γεφυρών έχει δοθεί για το Σάββατο 30 Μάη, με περιεχόμενο τις αιχμές της 2ης Γέφυρας (αντίσταση και διεθνιστική αλληλεγγύη στις χώρες της ανατολικής Μεσογείου). Είναι ζητούμενο μέσα από τοπικές συμπράξεις και με άλλες συλλογικότητες ή πρωτοβουλίες, η συγκεκριμένη αυτή δράση να εμπλουτιστεί. Επίσης, είναι ζητούμενο να ξεπεράσει και τα σύνορα της ελληνικής επικράτειας με παράλληλες παρεμβάσεις συντρόφων σε άλλες χώρες της λεκάνης της Μεσογείου.

Η καμπάνια των Τριών Γεφυρών ξεκίνησε τον περασμένο Φλεβάρη και θα τελειώσει στον προσεχή Οκτώβρη.

 

Τρεις Γέφυρες

αναρχική καμπάνια διεθνιστικής αλληλεγγύης

4/4/2015

 

3gefires.org

Από την ιδωτικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, στην μετοχοποίηση του κράτους: τα διηνεκή ομόλογα και άλλες ιδέες

 

Ξεκινάω, λέγοντας οτι προσωπικά, δεν είμαι κομμάτι αυτής της αναρχίας που βλέπει το ΣΥΡΙΖΑ εχθρικά. Με κάποιους συντρόφους (ναι, συντρόφους!) του ΣΥΡΙΖΑ με ενώνουν πολλοί κοινοί αγώνες, πολλά ξενύχτια, πολλά τρεχάματα, πολλά δακρυσμένα από τα δακρυγόνα μάτια....πολλά γενικώς. Δεν μπορώ να τους δω σαν εχθρό, ακόμα και αν είναι κρατιστές ή «καθεστωτικοί». Αν αυτό με κάνει «σοβιετικό αναρχικό», το δέχομαι. Κανείς δεν είναι τέλειος - εγώ δεν είμαι σίγουρα. Και επειδή είμαι και λίγο ρεφόρμας, θεωρώ οτι είναι εν δυνάμει καλό το οτι κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές. Υπάρχουν κάποιοι συνάνθρωποί μας, για τους οποίους η μικρή (αν είναι μικρή, γιατί μπορεί να αποδειχθεί και μεγάλη) διαφορά των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι το d? ανάμεσα στο να έχουν ή να μην έχουν σπίτι πχ, ή στο να έχουν ή να μην έχουν ρεύμα ή φαί. Το βλέπω λίγο σαν αυτό που έλεγε η Γκόλντμαν όταν έκανε προπαγάνδα κατά του οκταώρου γιατί ήταν ρεφορμισμός (τότε δεν το έλεγαν έτσι): τη πλησίασε ένας γέρος εργάτης και της είπε «δίκιο έχεις,  αλλά εγώ που μπορεί να μην προλάβω την επανάσταση, να μην ζήσω τα υπόλοιπα χρόνια που μου μένουν σαν άνθρωπος;». Και τα δύο χρειάζονται: και το μικρό βήμα βελτίωσης (βραχυπρόθεσμα και ως αποτέλεσμα συμβιβασμού) και το μεγάλο επαναστατικό (μακροπρόθεσμα αλλά όχι στις ελληνικές καλένδες).

Μεγάλο τμήμα του χώρου νομίζω οτι συμμερίζεται την θέση μου, και σε αυτό αποδίδω το οτι η αντιεκλογική καμπάνια των αναρχικών φέτος ήταν πολύ πιο υποτονική απο ότι συνήθως. Θα μπορούσα να πω μάλιστα οτι οι αναρχικοί φέρθηκαν πολύ πιο καλά στον ΣΥΡΙΖΑ (δεν τον υποστήριξαν, αλλά δεν τον σκυλόβρισαν κιόλας) απ'ότι του φέρθηκε η υπόλοιπη αριστερά (που τον έβριζε εν χορώ, σε βαθμό που να αναρρωτιέσαι εαν προμοτάρει την ΝΔ).

Έτσι λοιπόν, αυτοί ότι ήταν να κάνουν είτε θα το κάνουν είτε όχι. Αν κάνουν το ένα από τα δέκα που έχουν πει, κακό δεν κάνει. Το θέμα είναι τι γίνεται με τα άλλα εννιά. Και με τα άλλα εκατό που θέλουμε εμείς επιπλέον.

Χτες λοιπόν, ο κύριος Βαρουφάκης, πέταξε μια μπόμπα (;) για αντικατάσταση του χρέους με διηνεκή ομόλογα και μια δεύτερη μπόμπα για το αν είναι καλή ή κακή ιδέα η επανοικοιοποίηση από το κράτος, των ήδη ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων. Αυτά τα δύο, κατα τη γνώμη μου είναι μια σημαντική αλλαγή όχι σε επίπεδο τακτικής αλλά σε επίπεδο θέσης στο πολιτικό στερέωμα. Και εξηγούμαι:

Μια κοινή θέση αριστεράς - κοινωνικής αναρχίας στην ελλάδα, ήταν, τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια, το οτι οι επιχειρήσεις δημόσιας ωφέλειας και τα δημόσια αγαθά πρέπει να είναι υπο δημόσιο έλεγχο και να αποσκοπούν στο δημόσιο όφελος (εντάξει: για την αριστερά η λέξη δημόσιο ταυτίζεται με την λέξη κρατος, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα, τα έχουμε ξανασυζητήσει εδώ: [http://eleftheriakoi.blogspot.gr/2014/07/blog-post.html] ). Νοσοκομείο, Σχολεία, Υποδομές, Αιγιαλός κλπ. πρέπει να ανήκουν σε όλο τον λαό και να εξυπηρετούν το συμφέρον όλου του λαού.

Με αυτές τις δηλώσεις, εαν ισχύουν (γιατί ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμα τσακίσει τους παπαγάλους/διαστρεβλωτές των MassMedia όπως είχε πει οτι θα κάνει) του Βαρουφάκη, προκύπτει οτι:

-         Είτε για τεχνικούς λόγους είτε για λόγους αρχής, η επιδίωξη της λαϊκής κυριαρχίας στην δημόσια περιουσία δεν είναι πλέον θέμα αρχής και στόχος της κυβέρνησης.

-         Η αντικατάσταση της απαίτησης για κούρεμα ενός δημόσιου χρέους που πήγε σε ιδιωτικές τσέπες με αυτήν της μετατροπής του σε perpetual bonds*, η ελπίδα για τις μελλοντικές γενιές πάει περίπατο, και πλέον η δυνατότητα των κεδοσκόπων να πίνουν το αίμα του λαού της ελλάδας μπαίνει στο επόμενο level, αφού τους δίνεται η δυνατότητα να παίρνουν μέρισμα εσαεί, ωσαν να είναι το χρέος επενδεδυμένο κεφάλαιο σε Α.Ε. του χρηματιστηρίου, χωρίς πλέον να υπάρχει δυνατότητα μελλοντικής αποληρωμής. Έτσι, από το «θα πληρωνουν και τα παιδιά μας τα χρέη της ολυμπιάδας» που λέγαμε το 2004, περνάμε στο «θα πληρώνουμε για πάντα», πλέον θεσμοθετημένα.

Και εδώ επαληθεύεται θριαμβευτικά η Ναόμι Κλάιν και το Δόγμα του Σοκ (που σε όλες τις περιπτώσεις που αναφέρονται στο βιβλίο, το τελικό στάδιο της καταστροφικής διαδικασίας είναι η εναλλαγή της καταπιεστικής κυβέρνησης με μια προοδευτική η οποία όμως αδυνατεί να παρέμβει στον οικονομικό τομέ προς όφελος του λαού, με αποτέλεσμα να παγιωθεί η λεηλασία). Επαληθεύεται επίσης και ο Ντουρούτι, που έλεγε τα γνωστά περι καμμένης γης που αφήνει πίσω της η αστική τάξη και εργατών που θα τα ξαναχτίσουν. Το θέμα όμως, είναι οτι η πλευρά με την οποία μαχόταν ο Ντουρρούτι έχασε. Και έχασε επειδή αντί να προχωρήσει προς την επανάσταση, την στιγμή της κρίσης μετρίασε τα αιτήματά της, ελπίζοντας στην υποστήρηξη των αστών στις άλλες χώρες. Όπως κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

 Γιώργης

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι Θεοί του Ολύμπου

Tο παρακάτω κείμενο είναι αναδημοσίευση του κειμένου "Alexis Tsipras e gli dei dell’Olimpo",  το οποίο δημοσιεύθηκε στην Umanità Nova, στις 30/12/2014. Το αρχικό κείμενο (στα ιταλικά) μπορείτε να το δείτε εδώ: http://www.umanitanova.org/2014/12/30/alexis-tsipras-e-gli-dei-dellolimpo/ . Η μετάφραση είναι δική μας.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αποκτήσει σώμα, φυσική υπόσταση, ουσία, ένας χώρος που διέθετε νούμερα στο μεγάλο κεφάλαιο: η Χρηματιστηριακή Αγορά. Ανθρωπομορφοποιήθηκε: τρέχει, προωθείται, πέφτει, υποχωρεί, ξανασηκώνεται, καταρρέει. Και όπως κάθε καλό ανθρώπινο ον φοβάται, αλλά πάνω απ 'όλα, φοβίζει: αντιδρά όχι μόνο με κάθε επίθεση, αλλά και σε κάθε υποτιθέμενη επίθεση. Προλαμβάνει και μαντεύει τι θα συμβεί και, ως εκ τούτου, προειδοποιεί, επιπλήττει, καλεί, σφυρίζει,  διατάζει να ... Και όπως κάθε εκβιαστής και εκβιάστρια που σέβεται τον εαυτό του/της, όταν δεν παίρνει ό, τι θέλει, συντρίβει, αμείλικτα, φέρνοντας μαζί του θάνατο και καταστροφή, αλλά μόνο σε εκείνους που βρίσκονται χαμηλά. Και όσο χαμηλότερα είναι, τόσο περισσότερο τους τραβά αμείλικτα προς την άβυσσο. Η Χρηματιστηριακή Αγορά είναι ο νέος Ερμής, ο κήρυκας και αγγελιοφόρος των θεών του Καπιταλισμού, η οποία επιδιώκει, μέσω των «τεχνασμάτων» του, την αποκατάσταση, μεταξύ ανθρώπων και θεών, της επαφής που έχει χαθεί. Ο Πλάτων βάζει τον Σωκράτη να υποστηρίζει οτι: "Ο Ερμής είναι Θεός διερμηνέας, αγγελιοφόρος, κλέφτης, πλάνος στην ομιλία και πρακτικός στις συναλλαγές, ως έμπειρος στην χρήση του λόγου· ο γιος του είναι ο Λόγος.»

 Η Χρηματιστηριακή Αγορά είναι, ως εκ τούτου, η νέα θεότητα της ευγλωττίας:. έξυπνη, λεπτή, πειστική. Τις προάλλες μίλησε και πάλι: "μείον 12%» - είπε - «χτύπησα: Έπεσα και γρεμίστηκα, και πάλι!". Μίλησε για την Ελλάδα, το σπήλαιο στα έγκατα της Κυλλήνης, την υψηλότερη κορυφή της Πελοποννήσου, στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Αχαΐας, όπου γεννήθηκε ο Ερμής. Η Χρηματιστηριακή Αγορά είχε ακούσει, από έναν κήρυκα των θεών, ότι «αν υπήρχαν πρόωρες εκλογές και αν ήταν να κερδίσει ένας ημίθεος που ονομάζεται Τσίπρας, γιος πολλών πατεράδων και μανάδων, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ΑΚΟΑ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, Ενεργοί Πολίτες, συγκεντρωμένοι σήμερα υπό την θεά ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα ήταν καταστροφή όχι μόνο σε όλη την μητέρα Ελλάδα, αλλά και για κάθε κατοικημένο τόπο μέχρι τις Ηράκλειες Στήλες». Αυτή η θλιβερή προφητεία γρήγορα διαδόθηκε από τους αγγελιοφόρους του Κεφαλαίου, οι οποίοι, για άλλη μια φορά, προειδοποίησαν, επίπληξαν, ύπουλα τελεσιγράφησαν. Ο Τσίπρας, για όσους τον γνωρίζουν, δεν έχει καμία πρόθεση να υπονομεύσει τον Δία: δεν φιλοδοξεί να πάρει τη θέση του, να εκδημοκρατήσει την πληθώρα των θεών και να ανακατανείμει τα κλοπιμαία. Παλιό σχέδιο που πέρασε πλέον στη σοφίτα. Πολλοί απεσταλμένοι του θεού Κεφαλαίου γνωρίζουν ότι ο Τσίπρας δεν θέλει να τρομάξει το χρηματιστήριο, αλλά μάλλον προσπαθεί να το παρακάμψει και να ακοκτήσει εύνοια: «Δεν πρέπει να μας φοβάστε» - βροντά ο Τσίπρας - «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι το τέλος του ευρώ. Θα είναι μάλλον η σωτηρία του: αν κερδίσει τις ελληνικές εκλογές, θα κάνουμε να απογειωθεί πραγματικά το σχέδιο της Φορολογικής Ενοποίησης της Ευρώπης.» Μια έκπτωση, απλά θέλει μια έκπτωση, ένα σημάδι έστω και ελάχιστο: μια μικρή πνοή ζωής, όπως μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο. Μια πράξη ελέους του νικητή.

«Δεν είναι αλήθεια» - απαντά ο Αντώνης Σαμαράς, ο γιος της θεάς Πολιτική Άνοιξη και προστατευόμενος του θεού ΠΑΣΟΚ: «Ο ΣΥΡΙΖΑ τρομοκρατεί τις Τιμές!» Ποτέ μια φράση δεν ήταν πιο δυσοίωνη: το να χτυπιέται η μητέρα, η Χρηματιστηριακή Αγορά, είναι ήδη σοβαρό πράγμα . Αλλά το να τιμωρούνται οι Τιμές, τα ευγενή τέκνα της, είναι ανήκουστο! Ο πατέρας Κεφάλαιο δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο. Ήδη υπήρξε μεγαλόψυχος: έδωσε χρήματα σε μεγάλες ποσότητες. Τους έφερε το ΔΝΤ. Αλλά υπό έναν όρο: κόψτε, κόψτε, συντρίψτε!

Εντωμεταξύ, το σπίτι καίγεται. Γρήγορα.

Σχετικά με τα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη του 2014

Αλληλεγγύη στους αναρχικούς απεργούς πείνας 

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες των γεγονότων της 6ης Δεκέμβρη του 2014 

Στις 6 Δεκέμβρη του 2014, συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα.

Η επέτειος αυτή συμπίπτει με την απεργία πείνας του εικοσιενάχρονου αναρχικού Νίκου Ρωμανού με αίτημα τη χορήγηση άδειας για την παρακολούθηση μαθημάτων.

Η μέρα και η νύχτα βρήκε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να διαδηλώνουν στους δρόμους πολλών πόλεων της Ελλάδας. Την ιδιαίτερα μαζική απογευματινή διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας διαδέχτηκαν πολύωρες συγκρούσεις και οδομαχίες κυρίως στην περιοχή των Εξαρχείων. Η αστυνομία προχώρησε σε πάνω από 200 προσαγωγές, από τις οποίες οι 43 μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Ορισμένοι από τους συλληφθέντες αντιμετωπίζουν και κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, ενώ παραμένουν στο κτίριο της ΓΑΔΑ.

Συγκρούσεις μεταξύ αναρχικών/αντιεξουσιαστών και των δυνάμεων καταστολής πραγματοποιήθηκαν και σε πολλές άλλες πόλεις, όπως, για παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στο Βόλο, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στο Αγρίνιο, στη Μυτιλήνη, στο Ηράκλειο, στα Χανιά, στην Καλαμάτα και αλλού. Στην Πάτρα, μάλιστα, έγιναν έξι συλλήψεις (εκ των οποίων οι δύο με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα), στη Θεσσαλονίκη δεκαεφτά, στο Αγρίνιο τρεις, ενώ οι προσαγωγές στην επαρχία έφτασαν περίπου τις εκατό.
Για άλλη μια φορά, το κράτος επιχείρησε να εξαπολύσει τον τρόμο με την επιβολή του καθεστώτος της λεγόμενης «μηδενικής ανοχής» χτυπώντας τις πορείες, προσάγοντας διαδηλωτές, ρίχνοντας βαριές και εκδικητικού χαρακτήρα κατηγορίες στους συλληφθέντες.
Για άλλη μια φορά, οι κρατούντες κάνουν λάθος. Δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα άλλο με την επιβαλλόμενη αστυνομοκρατία από το να διασπαρθούν και να ενταθούν ακόμα περισσότερο οι εστίες αντίστασης σε όλη την ελληνική επικράτεια. Η κατασταλτική τους μηχανή δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να προκαλεί την εξάπλωση των κύκλων της ανατροπής.

Η ελπίδα βρίσκεται στη μαχητική και αδιάλλακτη στάση των αναρχικών απεργών πείνας Νίκου Ρωμανού (από 10/11), Γιάννη Μιχαηλίδη (από 17/11), Αντρέα Μπουρζούκου και Δημήτρη Πολίτη (από 1/12).

Η ελπίδα βρίσκεται στους χιλιάδες ανθρώπους που διαδήλωσαν και διαδηλώνουν στους δρόμους της ελληνικής επικράτειας απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

 Η ελπίδα βρίσκεται στις δεκάδες εστιών αντίστασης που δημιουργήθηκαν στα κατειλημμένα δημαρχεία, πανεπιστήμια και εργατικά κέντρα.

 Η ελπίδα βρίσκεται στις γειτονιές της Κωνσταντινούπολης, όπου Τούρκοι σύντροφοι διαδήλωσαν ως ένδειξη αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό και συγκρούστηκαν με τις εκεί δυνάμεις καταστολής, στους δρόμους του Φέργκιουσον και όπου άλλου βρίσκονται άνθρωποι στους δρόμους της εξέγερσης.

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών 

Για τους συλληφθέντες έξω από την κατειλημμένη ΓΣΕΕ 

Κατά τη διάρκεια των γεγονότων της 6ης Δεκέμβρη στην Αθήνα, συνελήφθησαν τέσσερις συντρόφισσες/σύντροφοί μας του ευτοπικού εργαστηρίου. Οι συντρόφισσες/οι συνελήφθησαν έξω από το κατειλημμένο κτίριο της ΓΣΕΕ μαζί με άλλους δεκαπέντε.
Θεωρούμε σημαντικό να περιγράψουμε τα γεγονότα έξω από την κατειλημμένη ΓΣΕΕ προκειμένου να καταδείξουμε το χυδαίο τρόπο με τον οποίο λειτούργησε για άλλη μια φορά η αστυνομία και η δικαιοσύνη. Λίγο μετά τις εννιά το βράδυ και έπειτα από επίθεση που δέχτηκε ομάδα κουκουλωμένων ασφαλιτών σε κοντινό σημείο, ορδές αστυνομικών με δίκυκλα καταδίωξαν τον συγκεντρωμένο κόσμο και προσήγαγαν άτομα αδιακρίτως. Στη συνέχεια όλες οι προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις και φόρεσαν από κοινού στους 19 τα κακουργήματα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης και της ληστείας (αφού ένας από τους ασφαλίτες ισχυρίστηκε ότι του αφαίρεσαν 80 ευρώ που είχε επάνω του) καθώς και τα πλημμελήματα της διατάραξης κοινής ειρήνης και των επικίνδυνων σωματικών βλαβών σε άλλους 3 ασφαλίτες.

Πέρα λοιπόν από τις εντελώς αδικαιολόγητες και εκδικητικές συλλήψεις των 19, οι οποίες έγιναν εν είδει μίας συμμορίτικης λογικής «αντιποίνων» για το γεγονός της απώθησης των ασφαλιτών, στήθηκε επιπλέον και ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο που, μιας και προφανώς θα καταπέσει στο δικαστήριο, μόνο σκοπό έχει να τρομοκρατήσει τον κόσμο που βρίσκεται στους δρόμους. Ήδη το κακούργημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης αποδείχθηκε πλήρως αβάσιμο και οι ίδιοι επέλεξαν να το υποβαθμίσουν σε πλημμέλημα, αφήνοντας βέβαια το κακούργημα της ληστείας κατά συναυτουργία μεταξύ των 19, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί η εκδικητικότητα των αστυνομικών αρχών και να επιβληθεί το καθεστώς ομηρίας στους συλληφθέντες που πλέον θα είναι υπόδικοι μέσω της επιβολής περιοριστικών όρων.
Οι προσπάθειες τρομοκράτησής μας, είτε στους δρόμους είτε στα δικαστήρια, όπως έχει φανεί τόσες και τόσες φορές, θα πέφτουν πάντα στο κενό.
Από τη μεριά μας, στεκόμαστε δίπλα στις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας, δίπλα σε όλους τους συλληφθέντες, δίπλα σε όσους αγωνίζονται.

ευτοπικό εργαστήρι 

7/12/2014 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 10/12, 8πμ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

Ένα παιδί μετράει τα άστρα (της επανάστασης)

 «Ε, χάλασ' ο κόσμος. Και καλά, βρε κουτάβι... δηλαδή, δεν μπορούνε,

δηλαδή, να κάνουνε τα γράμματα δίχως τη μούρη σου; Δηλαδή, να πούμε, αν δεν τα

μάθεις εσύ, αγύρευτα θα μείνουνε τα γράμματα; Ε; Αυτό ήθελα να μου πεις. Λοιπόν.

Άκου τώρα. Λίγα λόγια: Απ' αύριο κόβεις. Ή ζευγάς ζευγάς ή παπάς παπάς. Για

γελαδάρη σε πήρα, δε σε πήρα για γραμματικό! Εξηγηθήκαμε; 

Άντε, πέσε τώρα να κοιμηθείς κι αύριο έχεις δουλειά. Καις και το λάδι...»

(Μενέλαος Λουντέμης, ένα παιδί μετράει τ'άστρα)

Η μόρφωση λένε, είναι δικαίωμα.

Το γράφει και το Σύνταγμα, λένε.

Η πραγματικότητα είναι οτι αυτά είναι μπαρούφες.

Δικαίωμα είναι μόνο ότι  μπορείς να διεκδικήσεις.

Η μόρφωση πάντα ήταν προνόμιο των λίγων, των ημέτερων.

Η αμφισβήτηση αυτού του προνομίου, ήταν πάντα επαναστατική πράξη.

Μια γραμμή αυταπάρνησης, ενώνει τον Μέλιο του Λουντέμη, τον Φερρερ (που εκτελέστηκε για την αμφισβήτησή του αυτή), τα εργατικά πανεπιστήμια της αυτονομίας, τον Νέλσον Μαντέλα (που πήρε πτυχίο Νομικής όντας φυλακισμένος) και τον Νίκο Ρωμανό, με όλους τους ανθρώπους που αναζήτησαν την γνώση, έχοντας απέναντί τους την εκάστοτε εχθρική εξουσία: τον μπάτσο, τον άρχοντα, τον αφέντη, τον γονιό,  το κατεστημένο.

Και η αντίθετή της γραμμή, ενώνει τον Εισαγγελέα που διέταξε αναγκαστική σίτιση, τον Φορτσάκη, τον φασίστα που διώχνει τα Ρομ παιδιά στην Ευρώπη απ'το σχολείο ή τα παιδιά των μαύρων στην Αμερική απ'το πανεπιστήμιο, τον αφέντη που βάζει τα πεντάχρονα να φτιάχνουν χαλιά στην Ινδία

Και δεν είναι απλά μια πράξη εκδικητικότητας του κράτους ή μιά του αγκύλωση, η άρνηση του κρατικού μηχανισμου να επιτρέψει στον Ρωμανό να σπουδάσει: Είναι μια βασική πράξη αυτοπροστασίας του με διπλή στόχευση  μάλιστα. Η μιά του στόχευση είναι η προφανής, να θωρακιστεί ο μηχανισμός από ενδεχόμενη εκ δεξιών κριτική για «ελάστικότητα απέναντι στην τρομοκρατία», πνεύματος αντίστοιχου αυτού που δέχθηκε με την απόδραση του Ξηρού.

Η άλλη στόχευση, η λιγότερο προφανής, είναι η αυτοπροστασία του από το παράδειγμα του επαναστάτη: όσο να'ναι, ένας πιτσιρικάς που μπήκε με το πιστόλι στην τράπεζα και με το σπαθί του στο πανεπιστήμιο ενόσω φυλακισμένος, δεν συνάδει με το κλισέ του τεμπέλη ψευτοεπαναστάτη που προβάλλει η εξουσία για να περιορίσει το δικαίωμα στη μόρφωση, αλλά και στην εξέγερση. Ειδικά, όταν ο ίδιος πιτσιρικάς, βρήκε το κουράγιο να φωνάξει «ζήτω η αναρχία ρε κουφάλες», αμετανόητος και αλύγιστος αφού τον είχαν συλλάβει και ρημάξει από το ξύλο (προφανής αντίθεση με τον κάθε Μπούκουρα....), θυμίζοντας τότε, σε κάποιους απο εμάς, εκείνον τον αντάρτη του ΕΛΑΣ που περνώντας σιδηροδέσμιος μπροστά από τους γερμανοτσολιάδες τους έφτυσε λέγοντάς τους «Σκύφτε σκουλήκια, περνάει ένας αντάρτης».

Ο Χρόνης Μίσσιος, έλεγε οτι μετά απο 25 χρόνια φυλακής και εξορίας, βγήκε στην κοινωνία ελεύθερος αλλά ανεπάγγελτος. Η λογική αυτής της απαγόρευσης, είναι και αυτή: Ένας επαναστάτης, πρέπει να στερηθεί τα εφόδια για να δράσει επαναστατικά με επιστημονικό τρόπο: πρέπει να στερηθεί τις γνώσεις που θα τον βοηθήσουν να καταλάβει  τον κόσμο και να τον βελτιώσει γιατί αυτό συνεπάγεται την καταστροφή του συστήματος που διατηρεί τον κόσμο όπως είναι, και πρέπει να στερηθεί τα γνωστικά εργαλεία που θα τον βγάλουν απ'την μιζέρια που συνεπάγεται η άγνοια γιατί τότε θα βγάλει και άλλους μαζί του.

Η επανάσταση, είναι μια επιστήμη, και σαν τέτοια πρέπει να μελετάται, να κατανοείται και να σπουδάζεται, έλεγαν ο Μορόνι και ο Μπαλεστρίνι στην Χρυσή Ορδή. Ο Νίκος Ρωμανος, με τις πράξεις του, δείχνει οτι η μόρφωση, όταν διατηρείς μέσα σου τη σπίθα της επανάστασης, είναι μια πράξη εξόχως επαναστατική.

Γιώργης