Τι θέλει ένας εργοδότης από τους υπαλλήλους του;

Μια αποδόμηση των “επιστημονικών” στοιχείων που προβάλλουν τα mass-media

Δάβασα, προσφάτως, στο «έγκριτο» (εδώ γελάμε πικρά) site in.gr ένα άρθρο, με τίτλο

Απογοητευμένοι οι Έλληνες εργοδότες με την ποιότητα του εργατικού δυναμικού

Το άρθρο αναφέρεται σε μια «έρευνα» που διενεργήθηκε από την εταιρεία Manpower η οποία είναι πολυεθνική με αντικείμενο εργασίας την «ενοικίαση προσωπικού» :για να μιλάμε ξεκάθαρα, πρόκειται για εταιρεία που προμηθεύει εργαζόμενους «μιας χρήσης» με μεσαιωνικούς όρους εργασίας˙ πρόκειται για συγχρονους δουλέμπορους με όλη τη σημασία της λέξης.

Ας δούμε τώρα τι λένε αυτοί: είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως μπορείς να χειραγωγείς την κοινή γνώμη, μέσω μιας επιστημονικοφανούς έρευνας, μανιπουλάροντας και παρουσιάζοντας τα στοιχεία κατα το δοκούν, και εξάγοντας συμπεράσματα απο χρήσιμες μερικότητες (τα σχόλια του γράφοντα, με λοξά γράμματα, δίπλα στο κείμενο της “έρευνας”)

Θέμα ποιότητας του εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα αναδεικνύει έρευνα της ManpowerGroup , η οποία καταγράφει την απογοήτευση των εργοδοτών για τα επίπεδα εμπειρίας, δεξιοτήτων και διαθεσιμότητας του υφιστάμενου προσωπικού. Εμμέσως η έρευνα αναδεικνύει και τις επιπτώσεις της «διαρροής εγκεφάλων» (Brain Drain) και της εργασιακής μετανάστευσης στην εγχώρια αγορά εργασίας. [ένα πρώτο υποννοούμενο οτι η μετανάστευση ίσως και να μην οφείλεται στην κρίση αλλά στην έλλειψη ικανοτήτων όσων δεν βρίσκουν δουλειά και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν]

Σύμφωνα με την έρευνα το 42% των εργοδοτών στην Ελλάδα δυσκολεύεται να να βρει υποψηφίους με τα απαιτούμενα προσόντα για τη σωστή λειτουργία των επιχειρήσεών τους. Το συγκεκριμένο ποσοστό –αυξημένο κατά 4 μονάδες σε σχέση με πέρυσι και 6 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο- καταδεικνύει, σύμφωνα με την Manpower, το σημαντικό έλλειμμα απαιτούμενης εμπειρίας (42%), τεχνικών δεξιοτήτων (hard skills) (29%), επαγγελματικών δεξιοτήτων (soft skills) (19%) και διαθέσιμων υποψηφίων (18%) που χαρακτηρίζει την ελληνική αγορά εργασίας, σύμφωνα με τις απόψεις των ίδιων των εργοδοτών. [δηλαδή εν μέσω οικονομικής κρίσης, με το 30% των εν δυνάμει εργαζομένων να είναι άνεργοι, με χιλιάδες πτυχιούχους ή εξειδικευμένους τεχνίτες να μην μπορούν να βρουν δουλειά παρότι κάνουν δεκάδες αιτήσεις εργασίας, με εκατοντάδες επιχειρήσεις υψηλής εξειδίκευσης να κλείνουν ή να απολύουν κατα προτεραιότητα προσωπικό «υψηλού κόστους μισθοδοσίας» (δηλ. τους πλέον καταρτισμένους τεχνικά), το 18% των εργοδοτών λέει οτι δυσκολεύεται να βρει «διαθέσιμους υποψήφιους», το 42% οτι υπάρχει έλλειμα απαιτούμενης εμπειρίας, και το 29%-19% οτι δεν υπάρχει κατάλληλα εξειδικευμένο προσωπικό διαθέσιμο για την προσφερόμενη θέση. Οι πιθανές ερμηνείες των παραπάνω που προκύπτουν αβίαστα, αν δεχθούμε οτι τα στοιχεία είναι πραγματικά,  αφού οι συγκεκριμένες «διαπιστώσεις» είναι ασύμβατες με τους φυσικούς νόμους, την κοινή λογική και την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε όλοι, είναι οτι πιθανότατα οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας είναι (α)σε τομείς εργασίας εντελώς έξω από τα κοινά (πχ αστροναύτης, πυρηνικός χειρούργος, διακοσμητής υποβρυχίων κλπ)ή (β) οι όροι εργασίας να είναι τόσο ασύμφοροι ή απεχθείς που να μην είναι συμφέρουσα η σύναψη σχέσης εργασίας.Ειδικά για το (β), με δεδομένο το οτι όταν πλέον όσοι βρίσκονται εκτος αγοράς εργασίας για πάνω απο 6 μήνες, ουσιαστικά ενδιαφέρονται για περιορισμό της ζημιάς (damage mitigation) και δέχονται να εργαστούν, προκειμένου να «μείνουν σε επαφή με την πιάτσα» με οριακό κέρδος ή και απώλειες ενίοτε, καταλαβαίνει κανείς εύκολα ποιάς μορφής και ποιότητας είναι οι προσφερόμενοι όροι εργασίας.] 

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το πρώτο τρίμηνο του 2014, για ένατη συνεχόμενη χρονιά, σε 42 χώρες από όλο τον κόσμο, σε περισσότερους από 37.000 εργοδότες. Η Ελλάδα συμμετείχε στην έρευνα για έβδομη συνεχόμενη χρονιά, με αντιπροσωπευτικό δείγμα 750 εργοδοτών. [η ταυτότητα/κατανομή του δείγματος ανα αντικείμενο κα μέγεθοςπροφανώς δεν διευκρινίζεται-μάλλον είναι κατάλληλο για να εξαχθουν τα ζητούμενα συμπεράσματα]

Σε παγκόσμιο επίπεδο, το ποσοστό των εργοδοτών που δυσκολεύεται να βρει υποψηφίους με τα απαιτούμενα προσόντα για τη σωστή λειτουργία των επιχειρήσεών τους ανέρχεται σε 36%, αυξημένο κατά 1 μονάδα από πέρυσι, και στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων επτά χρόνων. [σουρρεαλιστικό: σε παγκόσμιο επίπεδο, λαμβάνοντας υπ’όψιν και την δυνατότητα μετακίνησης εργαζομένων από και προς τρίτες χώρες σε διηπειρωτικό πλέον επίπεδο,εν μέσω παγκόσμιας κρίσης,  η έρευνα αποφαίνεται οτι ένας στους τρεις εργοδότες δεν βρισκει κατάλληλο προσωπικό με τα απαιτούμενα προσόντα!!Προφανώς δεν διευκρινίζει ποιά είναι τα απαιτούμενα προσόντα. Ακόμα και η πιό καλόπιστη κριτική εδώ πάει περίπατο, και κάποιος που αποδέχεται μιά τέτοια δήλωσης εντάσσεται πλέον στον τομέα της ψυχοπαθολογίας και του κοινού κρετινισμού]

Τη μεγαλύτερη δυσκολία για την εύρεση κατάλληλων ατόμων αντιμετωπίζουν οι εργοδότες στην Ιαπωνία (81%) [η πλέον τεχνολογικά ανεπτυγμένη χώρα στον πλανήτη], το Περού (67%) [εξάγει μηχανικούς σε όλον τον κόσμο], την Ινδία (64%) [εξάγει μηχανικους, ειδικούς πληροφορικής, προγραμματιστές,γιατρούς, τεχνίτες, ανειδίκευτους εργάτες, ηλεκτροσυγκολλητές επίσης σεόλον τον κόσμο]  την Αργεντινή (63%) και την Βραζιλία (63%) [υπερ προηγμένη τεχνολογικά τα τελευταία χρόνια, ενδεχομένως η μόνη χώρα που λόγω ανάπτυξης να διακαιολογούνται εν μέρει κάποια τέτοια στοιχεία]. Το ζήτημα της έλλειψης ταλέντου δείχνει να προβληματίζει ελάχιστα τους Ιρλανδούς (2%), Ισπανούς (3%) και Ολλανδούς (5%) εργοδότες [γιατί άραγε; Μήπως επειδή οι εργασιακοί όροι είναι διαφορετικοί από τις παραπάνω χώρες; (λέω εγώ ο κακόπιστος...). Στην πραγματικότητα, η συγκεκριμένη φράση έχει σκοπιμότητα που μπαίνει εδώ και η υποτιθέμενη «έλλειψη ταλέντου υπάρχει λόγος που αναφέρεται, όπως θα δούμε παρακάτω].

Στην Ελλάδα, για έβδομη συνεχόμενη χρονιά οι εργοδότες αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη δυσκολία στην κάλυψη θέσεων επαγγελματιών πωλητών [πλάκα κάνετε;;;; τώρα αρχίζει η έρευνα και γίνεται προσβλητική της νοημοσύνης του αναγνώστη. Τη στιγμή που κλείνουν τα μαγαζιά και οι πωλητές απολύονται κατα χιλιάδες, λέει υπάρχει έλλειψη πωλητών], με δεύτερη σε δυσκολία κάλυψης ειδικότητα αυτή των υψηλόβαθμων στελεχών[αυτό θα ευχόμουν απο  καρδιάς να ήταν αλήθεια, αλλα δυστυχώς δεν είναι.] , η οποία παραμένει στην ίδια θέση της κατάταξης με πέρυσι  . Την τρίτη θέση φέτος κατέχουν οι εξειδικευμένοι τεχνίτες, οι οποίοι πέρυσι βρίσκονταν στην πέμπτη θέση. Εκτός Top-10 για το 2014 μένει το προσωπικό εξυπηρέτησης και υποστήριξης πελατών, το οποίο πέρυσι καταλάμβανε την τέταρτη θέση, όπως και το προσωπικό ΙΤ, το οποίο βρισκόταν στο Νο 7. Οι δύο νέες είσοδοι στη λίστα είναι οι εργάτες και οι χειριστές μηχανημάτων, στις θέσεις 8 και 9 αντίστοιχα.[δηλαδή ενώ οικοδομικά και τεχνικά έργα πρακτικά δεν υπάρχουν, ενώ όσες τεχνικές εταιρείες δεν έχουν χρεωκοπήσει απολύουν μαζικά προσωπικό, το οποίο δούλευε ήδη με συμβάσεις έργου ή πληρωνόταν μόνο τις ημέρες που δούλευε, και ενώ η συγκεκριμένη κατάσταση έχει επεκταθεί πλέον και στους –παλαι ποτε εξαιρετικά καλοπληρωμένους - τεχνίτες ηλεκτροσυγκολλήσεων, μονταδόρουςκλπ οι οποίοι έχουν ποσοστά ανεργίας της τάξης του 80-90% (και όσον αφορά τους βαλκάνιους μετανάστες είναι ενδεικτικό οτι επιστρέφουν πλέον μαζικά στις χώρες καταγωγής τους) και ενώ πλέον η έννοια του μαστορα έχει επι της ουσίας καταργηθεί αφού ακόμα και οι μαστόροι δέχονται να προσληφθούν και να δουλέψουν ως εργάτες γενικών καθηκότων προκειμένου να κάνουν κανα μεροκάματο, η «επιστημονική έρευνα» αποφαίνεται οτι είναι στις θέσεις 5,8,9 αυτών που οι εργοδότες ψάχνουν με το φανάρι. Ζήτω η τρέλα!!!]

Στο Νο 1 και Νο 2 της παγκόσμιας κατάταξης με τις θέσεις που οι εργοδότες δυσκολεύονται περισσότερο να καλύψουν παραμένουν για τρίτη συνεχή χρονιά οι εξειδικευμένοι τεχνίτες και οι πτυχιούχοι μηχανικοί. [ευτυχώς που εδώ υπάρχουν στοιχεία απο έρευνες επιμελητηρίων που επιβεβαιώνουν το αντίθετο, αλλιώς θα έπρεπε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο του παράλληλου σύμπαντος]. Την τρίτη θέση της φετινής κατάταξης καταλαμβάνει η ειδικότητα των τεχνικών, που πέρυσι βρισκόταν στο Νο 4. Οι επαγγελματίες πωλητές παραμένουν δυσεύρετοι, παρά το γεγονός ότι από το Νο 3 που βρίσκονταν πέρυσι φέτος καταλαμβάνουν το Νο 4 [......χωρίς σχόλια πλέον] .

Παρά τη συγκεκριμένη μείωση, η έλλειψη ταλέντου στον τομέα των πωλήσεων δείχνει να διευρύνεται, καθώς στο Νο 7 του εφετινού top-10 συναντάμε τους διευθυντές πωλήσεων, μια ειδικότητα που πέρυσι βρισκόταν στο Νο 12. [πως δικαιολογείται το καβάντζωμα των golden boys εν μέσω κρίσης: η δημιουργία διευθυντικών (και άρα μη παραγωγικών) θέσεων με υψηλές αποδοχές, δικαιολογείται ως αναγκαιότητα λόγω έλλειψης ταλέντου. Η έρευνα αυτοαναιρείται βέναια, αφού παραπάνω λέει οτι σε κάποιες χώρες δεν παρατηρείται έλλειψη ταλέντου, πράγμα που δεν δικαιολογείται σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, στην οποία ο εργασιακός νομαδισμός και τα home-based ή ousourced (θυμάστε την συνονόματη σειρά στην τηλεόραση; Έτσι δουλεύει πλέον όλος ο πλανήτης...) τμήματα πωλήσεων είναι καθεστώς απο χρόνια. Η πραγματικότητα βεβαια είναι οτι στις χώρες που χτυπήθηκαν από την κρίση και το χρέος, το κλίμα της κοινής γνώμης δεν «σηκώνει» την αύξηση του αριθμού των καλοπληρωμένων κηφήνων.] Μια ακόμη αξιοσημείωτη αλλαγή είναι η απουσία από τη φετινή παγκόσμια κατάταξη των εργατών, θέση που σταδιακά τα τελευταία τρία χρόνια έχανε έδαφος.[και εδώ η έρευνα ουσιαστικά αναιρεί τον εαυτό της και έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα: παγκοσμίως υπάρχουν εργάτες, αλλά ειδικά στην Ελλάδα (με τους χιλιάδες άνεργους και τους μετανάστες-δουλοπάροικους) δεν υπάρχουν.]

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, δύο στους τρεις (66%) Έλληνες εργοδότες εκτιμούν ότι οι θέσεις απασχόλησης που παραμένουν κενές λόγω δυσκολίας εύρεσης κατάλληλων εργαζόμενων έχουν από μέτρια έως υψηλή επίπτωση στην ικανότητα της επιχείρησης να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πελατών της. Το ποσοστό αυτό είναι αυξημένο κατά 12 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με πέρυσι. [συμπέρασμα: για την ανεργία φταίνε οι εργαζόμενοι που είναι ανίκανοι και δεν δίνουν κώλο]

 Παγκοσμίως, το ποσοστό των εργοδοτών που θεωρούν ότι οι κενές θέσεις έχουν μέτρια έως υψηλή επίπτωση στην επιχειρηματική τους λειτουργία διαμορφώνεται στο 54%, αμετάβλητο σε σχέση με πέρυσι. [συμπέρασμα: για την μη-ανάπτυξη της οικονομίας πάλι φταίνε οι εργαζόμενοι]

 

Το κατα πόσο η συγκεκριμένη «έρευνα» αποτελεί έρευνα ή προπαγάνδα, επαφίεται στην κρίση του αναγνώστη. Η εταιρεία απλά χρησιμοποιεί το in.gr για να περάσει το μήνυμα οτι η ίδα, είναι απαραίτητη για τους εργοδότες, αφού προσφέρει τους κατάλληλους εργαζόμενους στις κατάλληλες συνθήκες δουλείας, για τους εργαζόμενους αφού έχει εικόνα των αναγκών και των ζητούμενω των εργοδοτών και μπορεί να τους βγάλει από τον φαύλο κύλο του να στέλνουν βιογραφικά χωρίς αντίκρυσμα,και για το σύστημα, αφού επιτελεί το κοινωνικό έργο της διερεύνησης των αναγκών της αοράς και της κάλυψης των αναγκών αυτών με επιστημονικό τρόπο. Έτσι νομιμοποιεί ηθικά την ύπαρξη του επαγγελματικού αντικειμένου της, που είναι το δουλεμπόριο.

 Για τον γράφοντα, το συμπέρασμα είναι προφανές: τι περιμένεις από δουλέμπορους;

Γιώργης

Μαζικές Απολύσεις στη Χαλυβουργία

«Η εργατική τάξη και τα αφεντικά δεν έχουν τίποτα το κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία ειρήνη εφ'όσον η πείνα και η ανέχεια υπάρχουν ανάμεσα σε εκατομμύρια εργαζομένους, ενώ οι λίγοι, που αποτελούν τα αφεντικά κατέχουν όλον τον παραγόμενο πλούτο.»

Προοίμιο του καταστατικού των IWW 

Έχει τεκμηριωθεί από πολλές έρευνες, πόσο ψευδές είναι το οτι το εργασιακό κόστος είναι κρίσιμος παράγοντας για τη βιωσιμότητα και το κόστος λειτουργίας μιας επιχείρησης (με καπιταλιστικούς όρους) στην Ελλάδα (π.χ. εδώ).  Παρόλα αυτά, αναπαράγεται συνεχώς το ίδιο παραμύθι, σε μια προσπάθεια (δυστυχώς καθόλου αποτυχημένη, κρίνοντας από το ως τώρα αποτέλεσμά της) επίκλησης στο «φιλότιμο» των εργαζομένων «να βάλουν πλάτη» καθώς και στην δημιουργία κοινωνικής συναίνεσης στην ανατροπή κάθε εργασιακού κεκτημένου. Λίγο ο φόβος, λίγο η εθελοδουλεία, λίγο η άγνοια και η βλακεία, λίγο περισσότερο ίσως η αδυναμία των εργαζομένων να ορθώσουν ικανό λόγο και πράξη σε μαζικό επίπεδο, έχουν επιβάλλει στην εργασιακή καθημερινότητα το σύνδρομο της Στοκχόλμης: Η ψεδαίσθηση οτι υπάρχει ή οτι μπορεί να υπάρξει μια «εθνική προσπάθεια για την ανάπτυξη», μια «εθνική προσπάθεια για την μείωση της ανεργίας» έχει βρει αποδέκτες στο μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Και η πραγματική σχέση αιτίου-αιτιατού αναφορικά με την κρίση, την ανεργία, την μείωση των μισθών, την όλο και μεγαλύτερη μεταφορά υπεραξίας από τους εργαζόμενους στους εργοδότες (επίσης τεκμηριωμένη, πχ εδώ), δεν είναι κρυμμένη αλλά παραμελημένη.

Κάποια πράγματα όλοι μπορούν να τα σκεφτούν. Αλλά δεν σκέφτονται. Έχουν ξεμάθει να σκέφτονται. Δεν ενδιαφέρονται να σκέφτονται. Σκέφτονται μόνο όταν πρέπει να πείσουν τον εαυτό τους οτι το να σκύβουν το κεφάλι είναι η μόνη λύση. 

Μαζικές Απολύσεις στη Χαλυβουργία.

Η εργοδοσία δεν μπήκε καν στον κόπο να πει οτι το εργατικό κόστος είναι υψηλό. Πως θα μπορούσε άλλωστε να στηρίξει κάτι τέτοιο; Η ίδια ομολογεί οτι ο κύριος ανταγωνισμός της (στον οποίο δεν μπορεί να ανταπεξέλθει) προέρχεται απο χώρες όπως η Ιταλία, η Αγγλία, η Γαλλία και όχι από το Πακιστάν, την Ινδία, την Τουρκία, που θα μπορούσε να επικαλεστεί το εργοδοτικό κόστος. Με τον ίδιο τρόπο πάνε περίπατο και τα αναπαραγόμενα απο διάφορα παπαγαλάκια περι του «κακού» σωματείου που δεν επέτρεπε αναδιάρθρωση, λίγες απολύσεις κλπ: το εργοστάσιο της ίδιας εταιρείας με το «καλό» σωματείο στο Βόλο , είναι σε χειρότερη θέση απο αυτό του Ασπροπύργου, με μονοήμερη νυχτερινή απασχόληση του 1/10^ου του προσωπικού. Και προφανώς, τα σωματεία στην Αγγλία ή στην Ιταλία δεν είναι «καλύτερα» από αυτό του Ασπροπύργου.

Η εργοδοσία επικαλέστηκε επίσης αύξηση του κόστους από το τιμολόγιο της ΔΕΗ: Ναι, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της μερικής ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, της απορρόφησης από αυτήν του κόστους χρεωκοπίας των άλλων-παρόχων-«ανταγωνιστών της» (που είσαι καημένη ανταγωνιστικότητα που θα χαμήλωνες τα τιμολόγια),  και της σχετικής επιταγής της τρόικας (που επιβάλλει ενέργειες για την «άρση των αγκυλώσεων της οικονομίας»). Αποδεικνύεται δηλαδή οτι η μείωση του εργατικού κόστους της ΔΕΗ καθόλου δεν συσχετίζεται με μείωση της τελικής τιμής στον καταναλωτή, το αντίθετο μάλιστα. Και το παραμύθι περι κακών συνδικαλιστών που δεν επιτρέπουν στην ΔΕΗ να «βελτιώσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες/αγαθά προς τον πολίτη» πάει περίπατο. Για όσους το πίστεψαν δηλαδή, γιατί οι «σοβαροί» επιχειρηματίες, που ξέρανε από τότε να σκέφτονται, είχαν ήδη κάνει τα κουμάντα τους, π.χ. ΜΟΤΟΡ ΟΊΛ-ΜΕΤΚΑ οι οποίες εγκαίρως έφτιαξαν μονάδες ηλεκτροπαραγωγής για να έχουν θετικό ισοζύγιο. Βέβαια, κάποιος «κακόπιστος» θα μπορούσε να πει (και θα είναι ηλίθιος αν δεν το πει) οτι σε αντίθεση με τις παραπάνω εταιρείες οι οποίες επειδή έχουν μεγάλο επενδεδυμένο κεφάλαιο και αδυναμία-απροθυμία μεταφοράς των εγκαταστάσεών τους στο εξωτερικό, ο μάνεσης είχε ήδη προβλέψει το ενδεχόμενο μιας μετακόμισης: σου λέει γιατί να εκσυγχρονίσω το παλιό μου μαγαζί, όταν με τα ίδια λεφτά φτιάχνω άλλο σε μέρος που δε θα δίνω λογαριασμό σε κανένα; Έτσι, για να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει «εθνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης»: είναι η προσπάθεια των εργοδοτών να βρούν δούλους χωρίς να χρειάζεται να μετακομίσουν.

Π.Γ.

To κτήμα και η βίλα Ιόλα ανοίγουν ξανά για τους κατοίκους

Την Πέμπτη 29 Μαϊου 2014 το κτήμα Ιόλα άνοιξε ξανά για τους κατοίκους. Φυσικά με αυτό δεν εννοούμε τις προγραμματισμένες θεατρικές παραστάσεις που οργανώνει αυτές τις μέρες ο δήμος Αγίας Παρασκευής, με την "ευγενική παραχώρηση του ιδιοκτήτη", όπως αναφέρει η ανακοίνωση του. Εκδηλώσεις που έτσι κι αλλιώς απευθύνονται μόνο σε όσους κατάφεραν να έχουν πρόσκληση για την παράσταση. Εννοούμε την χθεσινή διάθεση των κατοίκων της Αγίας Παρασκευής να οικειοποιηθούν το κτήμα ξανά και να αποδώσουν το περιεχόμενο που οι ίδιοι θέλουν σε αυτό.

 Με αφορμή την πρώτη μέρα των θεατρικών παραστάσεων, πάνω από 100 κάτοικοι συγκεντρωθήκαμε χθες έξω απ το κτήμα και παρά τις απαγορεύσεις του ιδιοκτήτη, μπήκαμε στο χώρο, περπατήσαμε, κουβεντιάσαμε, γνωριστήκαμε, δείχνοντας έμπρακτα πως το θέλουμε να είναι. Ανοιχτό, κοινωνικό, ελεύθερο για όλους και για όλες. Υπενθυμίσαμε ότι παραμένει ένας διεκδικούμενος χώρος εδώ και χρόνια για την γειτονιά και υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες για το ότι είναι ρημαγμένος και μονίμως κλειδωμένος. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε συνέλευση εντός του κτήματος, όπου ομόφωνα και με ενθουσιώδη διάθεση, αποφασίστηκε η συνέχιση των δράσεων οικειοποίησης και υπεράσπισης του κτήματος.

Ως επόμενη μέρα δράσεων και εκδηλώσεων, αποφασίστηκε η Κυριακή 15 Ιουνίου. Επόμενο ραντεβού για την συνδιαμόρφωση και συνδιοργάνωση, την Τρίτη 3 Ιουνίου, στις 19.00, στον χώρο της ανοιχτής συνέλευσης κατοίκων, Αγ.Τριάδας και Δημοκρατίας 2.
Τα πάντα συνεχίζονται...

ΙΟΛΑΣ ΣΙΣΤΟΒΑΡΗΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Περισσότερα για τη βίλα Ιόλα εδώ http://anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.gr/search/label/%CE%99%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%82

--
Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγίας Παρασκευής
http://anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.com

Ας μιλήσουμε για δημοκρατία (κείμενο της ομάδας ελευθεριακών κομμουνιστών)

Να δεις πως το λένε, πώς το λένε! Α, ναι γιορτή της δημοκρατίας! Κόσμος και κοσμάκης θα συρρεύσει και πάλι στις κάλπες, είτε από συνήθεια είτε από επιλογή, για να διαλέξει τους «άριστους». Άλλοι τόσοι πάλι, είτε συνειδητά είτε από αδιαφορία, θα προτιμήσουν να μείνουν σπίτι τους ή να πάνε για καφέ. Ποια δημοκρατία όμως γιορτάζουμε κάθε φορά που πηγαίνουμε στις κάλπες; Τι σχέση έχει αυτή η δημοκρατία με τα προτάγματα της ελευθερίας και της ισότητας που υποτίθεται ότι υπηρετεί;

Η βασική αρχή της σημερινής δημοκρατίας είναι η αντιπροσώπευση και η ανάθεση. Κάθε τέσσερα χρόνια καλούμαστε να επιλέξουμε μέσω της ψήφου μας αυτούς που θα ασχοληθούν με τα κοινά αντί ημών. Τα κριτήρια με τα οποία γίνεται αυτή η επιλογή ποικίλουν (πολιτικά, ιδεολογικά, ταξικά, φιλικά, πελατειακά...). Η ουσία όμως παραμένει ότι οι πολίτες ενός τόπου αποποιούνται της ευθύνης αλλά και της δυνατότητάς τους να ελέγξουν οι ίδιοι τις δημόσιες υποθέσεις και αναθέτουν αυτό το έργο σε κάποιους άλλους. Έτσι όμως η ελευθερία που υποτίθεται ότι κατοχυρώνεται μέσω της δημοκρατίας γίνεται μια φενάκη αφού για τέσσερα χρόνια όλη η δύναμη συγκεντρώνεται στα χέρια των αντιπροσώπων οι οποίοι κυρίως είναι όργανα οικονομικών ελίτ. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η αρχή της αντιπροσώπευσης ήταν εντελώς ασύμβατη με την ιδέα της δημοκρατίας όχι μόνο στην αρχαία Ελλάδα (όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τη συνέλευση των πολιτών η οποία συνερχόταν πολύ τακτικά και επέλεγε τους αξιωματούχους της κυρίως μέσω της κλήρωσης) αλλά και την περίοδο του Διαφωτισμού. Αναφερόμενος στην πολιτική κατάσταση της Αγγλίας, όπου συνυπήρχαν εκλεγμένο κοινοβούλιο και βασιλιάς, o Ρουσσώ έλεγε ότι οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, αλλά στην πραγματικότητα ασκούν την όποια ελευθερία τους δίνεται μόνο μια φορά τα τέσσερα χρόνια, όταν επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους.

Αυτή η κουλτούρα της ανάθεσης συμπορεύεται με την αντίληψη ότι η πολιτική είναι μια υπόθεση που ανήκει στη σφαίρα των ειδικών και η οποία ασκείται από κάποιους που γνωρίζουν καλύτερα από τους υπόλοιπους τι πρέπει να γίνει. Έτσι όμως η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών αποξενώνεται από τα δημόσια πράγματα και καταλήγει στην ιδιώτευση. Εκεί ακριβώς εδράζεται και η διαιώνιση του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Στην ευρέως καλλιεργούμενη από τις ελίτ και εντελώς βέβαια αντιδημοκρατική πεποίθηση ότι ο λαός είναι ανίκανος να αυτοδιευθυνθεί και άρα έχει ανάγκη από κάποιους άριστους που θα τον κυβερνήσουν αποτελεσματικά. Διπλή αλλοίωση της έννοιας της Δημοκρατίας. Οι αρχαίοι Αθηναίοι δε διέθεταν καν κυβέρνηση αλλά μόνο υπόλογα στην εκκλησία του δήμου και ανακλητά ανά πάσα στιγμή εκτελεστικά όργανα. Όσο για την αποτελεσματικότητα της σημερινής διακυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα (δήμος, περιφέρεια, χώρα) δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε γύρω μας...

Και όταν βέβαια κάποιοι (αυτο)αναγορεύονται σε ειδικούς, δεν έχουν καμία διάθεση να απαρνηθούν τα προνόμια τους και να εγκαταλείψουν τα «καθήκοντα» που τους έχουν δοθεί. Στη συντηρητική τους πλειονότητα οι εκλεγμένοι ασκούν την πολιτική ως επάγγελμα, κατέχουν τα αξιώματά τους για πολλά χρόνια, αμείβονται για αυτά, συχνά μάλιστα «παραδίδουν» τη θέση τους σε μέλη της οικογένειά τους. Σαν να μιλάμε για το δικό τους μαγαζί. Αυτή η επαγγελματοποίηση της πολιτικής ζωής οδηγεί σε συναγελασμό και διαπλοκή με επιχειρηματίες και οικονομικά ισχυρούς, πράγμα τελείως φυσιολογικό εφόσον κάθε συνεπής καριερίστας αναζητά στηρίγματα για να ανέλθει στην κλίμακα. Αυτή η ανέλιξη άλλωστε γίνεται στα πλαίσια ενός κλειστού μηχανισμού του κόμματος, στο οποίο εντάσσονται από νεαρή ηλικία και το οποίο υπηρετούν με περισσότερη ή λιγότερη πίστη. Εκείνο είναι άλλωστε που τους προτείνει στην ιδιότυπη πολιτική «αγορά εργασίας», τους ψηφοφόρους. Όσο περισσότερο όμως οι πολιτικοί γίνονται μια κλειστή κάστα, στην οποία για να βρεθείς χρειάζεσαι είτε κομματική αφοσίωση ούτε οικονομική επιφάνεια, τόσο περισσότερο απομακρύνονται από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα, υλικά και πνευματικά και ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την αναπαραγωγή της δικής τους εξουσίας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι φανερό ότι η άσκηση της (δημοκρατικής) πολιτικής γίνεται με όρους εντελώς αλλοτριωμένους. Η δημοκρατία προϋποθέτει τη δημοσιότητα, τη διαφάνεια, την ανοιχτότητα. Οι αποφάσεις παίρνονται από όλους, εφαρμόζονται σε όλους γιατί αφορούν τη ζωή όλων. Τι γίνεται όμως σήμερα; Οι εκλεγμένοι (η βουλή και τα δημοτικά συμβούλια), συνήθως επικυρώνουν αποφάσεις που έχουν παρθεί σε επίπεδα κορυφής, μακριά από κάθε έννοια δημόσιας διαβούλευσης. Πρόκειται για το χειρότερο είδος πολιτικής, εκείνο που ασκείται στο σκοτάδι χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αντιληφθεί τι ακριβώς διακυβεύεται και ποια είναι τα αληθινά κίνητρα εκείνων που διευθύνουν τις ζωές μας. Αλλά και οι συνέπειες των αποφάσεων δε γίνονται ποτέ γνωστές ή παρουσιάζονται από τον παραμορφωτικό και ιδιοτελή φακό των Μ.Μ.Ε. Η προπαγάνδα αντικαθιστά τη γνώση, η μυστικότητα τη διαφάνεια. Πόσο δημοκρατικό είναι άραγε αυτό;

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νομίσει κάποιος ότι συμμετέχει στα κοινά μέσω των εκλογών, ας το σκεφτεί καλύτερα. Γιατί η ουσιαστική συμμετοχή και δημοκρατία πραγματώνονται όταν βρισκόμαστε ο ένας δίπλα από τον άλλον, πρόσωπο με πρόσωπο, στη διαβούλευση και τον αγώνα. Όταν στους τόπους και χώρους που δραστηριοποιούμαστε παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας αφήνοντας στην άκρη τους ειδικούς και «άρχοντες». Και όταν συνειδητοποιούμε ότι αυτή η αυτόνομη δράση εκτείνεται στο διηνεκές αναγνωρίζοντας ως μοναδικό όριο εκείνο που η ίδια συνειδητά θέτει στον εαυτό της.

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

Μάιος 2014

Εκδήλωση για το κίνημα αντίστασης του Burgos

Παρουσίαση του αγώνα από σύντροφο από το Μπούργκος για τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ανάπλαση του κεντρικού δρόμου στο Μπούργκος της Ισπανίας και τα anti-gentrification riots που ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2014.

Σάββατο 17/5 στις 8:00

Στο Ευτοπικό Εργαστήρι,
Λεωνίδου 62 κ Θερμοπυλών, Κεραμεικός