μνήμες 1974

Κάπως έτσι θα αναποδογυρίσει κι ο κόσμος τους κάποια στιγμή...

Δεν μπορεί να χτυπούν και να μην παίρνουν την απάντηση που τους αξίζει. Είναι αυτοί που υπερασπίζονται σήμερα τη διάλυση των πάντων και την πλήρη υποδούλωση μιας κοινωνίας και μιας χώρας (με την έννοια του τόπου κι όχι ασφαλώς την εκάστοτε εθνικολάγνα ερμηνεία). Κι όλα αυτά για ένα σίγουρο μισθό. 
Οι διαρκείς συγκρούσεις στην Κερατέα, όπως και σήμερα άλλωστε, έχουν ξεφύγει από την υπόθεση της κατασκευής του ΧΥΤΥ και μόνο. Οι κάτοικοι δεν συγκρούονται με τα ΜΑΤ μόνο για να μην πάνε τα σκουπίδια στα μέρη τους και καταστραφεί μια περιοχή. Ο λόγος πλέον είναι απλός: εδώ υπάρχει πόλεμος!
Το ίδιο βέβαια πλέον συμβαίνει σταδιακά και με άλλες κοινωνικές ομάδες, όπως για παράδειγμα με τους ναυτεργάτες του Πειραιά. Άοπλοι, βρέθηκαν να ξυλοφορτώνονται άγρια από αυτούς που κάνουν ό,τι κάνουν "για ένα σίγουρο μισθό". Όμως, κι εδώ τα "όρια" ξεπερνιούνται πλέον ΚΑΙ από τις δύο πλευρές. Γι΄ αυτό λοιπόν βρέθηκε το ασφαλίτικο αυτοκίνητο μία μέρα μετά αναποδογυρισμένο στο Πέραμα. 
Το ρεύμα της παραβατικότητας δεν έχει πλέον  να κάνει μόνο με το "δεν πληρώνω". Έχει να κάνει και με το "ανταπαντάω με τον ίδιο τρόπο όταν με δέρνουν". Κι όσες διμοιρίες και μηχανάκηδες να κατεβάσουν εκεί, όταν αυτό το ρεύμα γενικευτεί, δε θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα. 
Κι εδώ θυμάσαι εκείνα τα παλιά λόγια που λένε:
"Κι όμως... Τίποτε δεν είναι σταθερό, το οικοδόμημα τρίζει.
Τούτες οι δύσκολες οι μέρες θα περάσουν.
Και φυλαχτείτε από την εκδίκηση,
όταν ολόκληρη η φτωχολογιά ξεσηκωθεί!"
Τ.Κ.

Για τη γλώσσα της νέας περιφερειακής διοίκησης

Για τη γλώσσα της πολιτικής: Έγινα ή Αίγινα;

Για τη σύνδεση της Αίγινας με την ΕΥΔΑΠ, καλύτερα να μην επαναλάβουμε για την αποικιοποίηση που θα επέλθει με ένα έργο γιγαντιαίο με πολλές αμφιβολίες για τη συντήρησή του ή για το πλαίσιο της διατήρησης της καταστροφικής τουριστικής ανάπτυξης και του απίστευτου καταναλωτικού μας μοντέλου. Εκείνο που έχει μια άλλη σημασία και προσπερνιέται από το φως μιας προσδοκίας που θα φέρει την ευημερία, είναι η επιφύλαξη του κυρίου Περιφερειάρχη «να μην περικοπούν τα έσοδα της Περιφέρειας από την κεντρική διοίκηση». Ιδού λοιπόν ο καλός μας περιφερειάρχης: Θέλει να συνδέσει το όνομά του με ένα γιγαντιαίο έργο όπως αυτό του υποθαλάσσιου αγωγού παροχής νερού και να του μείνουν και μερικά χρήματα (1.000.000 ευρώ-όσα θα δοθούν) προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει για διάφορες άλλες ευλογίες και έργα. Κι αυτό γιατί αν δοθεί ένα τόσο μεγάλο ποσό για την υδροδότηση της Αίγινας που είναι ένα απλό πληθυσμιακό χωραφάκι της περιφέρειας της Αυτού Υψηλότητος, τότε τι θα μείνει για τα υπόλοιπα στρέμματα όπου εκεί κυρίως θα παιχτούν τα ψηφάκια; Επίσης μήπως μας προετοιμάζει για την κακιά κεντρική διοίκηση που πιθανόν να μην δώσει επιπλέον 1.000.000 ευρώ στο τσιφλίκι του κυρίου Σγουρού για την υποθαλάσσια σύνδεση και να μείνει το έργο αμανάτι; Αυτή είναι περίπου η ερμηνεία της γλώσσας της πολιτικής, για όσους επίσης επιθυμούν να συνεχίζουν τη γρίνια, προπονούμενοι για τις επόμενες τετραετίες.
(αναδημοσίευση από τη "Σχεδία στ' ανοιχτά της Αίγινας")

Η βαρβαρότητα της εξουσίας

Το ντοκιμαντέρ «Η βαρβαρότητα της εξουσίας» εξετάζει την επίδραση που οι εξουσιαστικές και ιεραρχικές δομές ασκούν στα άτομα και στην κοινωνία στο σύνολό της.

Δημιουργήθηκε με φτωχά μέσα από το γνωστό Αμερικανό ακτιβιστή-youtuber mr1001nights (ο κύριος χίλιες και μια νύχτες), κατά κόσμον Jonathan Shockley, και συνίσταται σε δημιουργικό κολάζ σημαντικών στιγμιοτύπων από περισσότερο ή λιγότερο γνωστά ντοκιμαντέρ, μαζί με πρωτότυπο ρεπορτάζ και προσωπική αφήγηση. Το αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει τις δημιουργικές δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο, όταν ο προϋπολογισμός είναι πενιχρός.

(αναδημοσίευση από τον ελευθεριακό κόσμο)

Evilness of Power (Greek Subtitles) from Jonathan Shockley on Vimeo.

«Δουλεία», με ή χωρίς εισαγωγικά;

Στα πλαίσια στης «αποκρατικοποίησης» και της «αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας», είναι πλέον δεδομένο οτι θα παραχωρηθούν –έναντι ανταλλάγματος βέβαια...- κινητά, ακίνητα και επιχειρήσεις, του ευρύτερου δημόσιου τομέα σε ιδιώτες «επιχειρηματίες». Ανάμεσα σε αυτές και κάποιες από αυτές τις επιχειρήσεις που παλιά αποκαλούσαμε «κοινής ωφέλειας»: Η ΔΕΗ, η ΔΕΠΑ και άλλες.

Πλέον, το –ειρωνικό?- ερώτημα που είχαν θέσει οι τότε βουλευτές του ΠαΣοΚ το 2000 –ή κάπου εκεί κοντά- σε επερώτησή προς την κυβέρνηση του κόμματός τους λέγοντας «κατα πόσον οι ιδιωτικοποιήσεις συνάδουν με το σοσιαλισμό;» έχει απαντηθεί και με το παραπάνω: Δεν συνάδουν. Οπότε, ξεχάστε το σοσιαλισμό. Ακόμα και σαν θεωρητική αναφορά.

Όμως, το σημερινό βήμα αποκρατικοποιήσεων, θέτει και ένα τραγελαφικό ερώτημα.

Απαλλοτριώσεις υπέρ ιδιώτου έχουν γίνει στην Ελλάδα, και θα ξαναγίνουν (να΄ναι καλά ο «σοσιαλιστικός» αναπτυξιακός νόμος της Βάσως Παπανδρέου). Το καζίνο του Λουτρακίου, για παράδειγμα, έγινε με απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων, για λόγους «δημοσίου συμφέροντος».

Λίγοι ξέρουν όμως, οτι πολλές και μεγάλες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, βασίζονται στο δημόσιο σημφέρον για την άνευ αποζημίωσης, καταπάτηση και δέσμευση -και ενίοτε απαξίωση- καί ιδιωτικών εκτάσεων, χρησιμοποιώντας την υπέρ δημοσίου συμφέροντος δουλεία.

Το κλασικότερο τέτοιο παράδειγμα είναι