κείμενο και αφίσα από:
Ετοιμαζόμαστε,
για άλλη μια φορά, να απολαύσουμε ένα υπερθέαμα στις οθόνες μας. Να
χορτάσουν τα μάτια, ο εγκέφαλος και τα αυτιά μας με πληροφορίες και
εικόνες για την τάδε εθνική ομάδα για τον δείνα παίκτη. Να πέσουμε στην
όμορφη ζάλη που προκαλούν οι υπερφιέστες, όπως το μουντιάλ και, ρε
αδελφέ, να χαλαρώσουμε, να θάψουμε ακόμα πιο βαθιά τα σκατά που τρώμε
κάθε μέρα από το ελληνικό κράτος και τους εταίρους του. Να ξεχάσουμε
τους δεκάδες αυτόχειρες, τους εκατοντάδες ανθρώπους που ζουν από τα
σκουπίδια, αυτούς που στέκονται στις ουρές του οαεδ, δηλαδή τους εαυτούς
μας, τους φίλους και τους δικούς μας ανθρώπους. Να καταπιούμε τις
προσβολές και τις αμέτρητες αυθαιρεσίες που δεχόμαστε στα εργασιακά
κάτεργα με αμοιβή 400 ευρώ, τη φοροεπιδρομή, την αστυνομική βία και
καταστολή, που συντηρούν αυτήν την ανυπόφορη κατάσταση της καμένης γης
για τους πάρα πολλούς και τα υπερκέρδη για μια δράκα αφεντικών.
Άλλη μια
μεγαλειώδης γιορτή του ποδοσφαίρου, όπου θα πήξουμε στους πολυεθνικούς
και παντοδύναμους σπόνσορες/χορηγούς, γνωστούς για την αδυναμία τους
στην παιδική εργασία και στις άλλες ευγενείς συνθήκες εργασίας που
επικρατούν στα εργοστάσια των λεγόμενων αναπτυσσόμενων χωρών.
Τι ωραία να δουλεύεις για το μουντιάλ
Η Βραζιλία πριν
από ένα χρόνο ξεκίνησε να συνταράσσεται από ένα μαζικό συγκρουσιακό
κίνημα. Πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμος βγήκε στους δρόμους και
αγωνίστηκε ενάντια στην ακρίβεια, στην πτώση των μισθών, στην
αστυνομοκρατία. Ενάντια, δηλαδή, στις πολιτικές της ελεύθερης οικονομίας
που εφαρμόζει η αριστερή κυβέρνηση της Ντίλμα Ρούσεφ. Κατά τη διάρκεια
των διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν με αφορμή την αύξηση των εισιτηρίων στα
μέσα μαζικής μεταφοράς (ο βασικός μισθός στη Βραζιλία ανέρχεται στα 234
ευρώ, ενώ η τιμή εισιτηρίου στα ΜΜΜ αυξήθηκε στο ένα ευρώ!!!) σπάστηκαν
και κάηκαν δεκάδες τράπεζες και πολυεθνικές εταιρείες, έγιναν δεκάδες
διαδηλώσεις, δημιουργήθηκαν συνελεύσεις γειτονιών και χωριών,
ανακινήθηκαν ζητήματα από τους ιθαγενείς και τους αγρότες. Σε κάθε
περίπτωση οι διαδηλωτές είχαν να αντιμετωπίσουν τη στρατιωτική αστυνομία
και την άγρια καταστολή από το βραζιλιάνικο κράτος, δακρυγόνα,
πλαστικές σφαίρες, αύρες και σε κάποιες περιπτώσεις, αληθινά πυρά.
Στο πλαίσιο της
αναδιάρθρωσης της οικονομίας και στο όνομα της εθνικής ανάπτυξης και
της φαντασμαγορικής γιορτής του ποδοσφαίρου, το βραζιλιάνικο κράτος
εφαρμόζει πιστά τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Η «αριστερή κυβέρνηση,
κάνοντας πλάτες σε κάθε είδους (υπέρ)εργολάβους και στα λόμπι των
επενδυτών, ξεκίνησε έργα για τα γήπεδα και τις υπόλοιπες υποδομές που θα
«υποδεχτούν» τους αμέτρητους τουρίστες, που θα κατακλύσουν την εξωτική
Βραζιλία ως σύγχρονοι αποικιοκράτες. Σύμφωνα με τα γεράκια της FIFA το
παγκόσμιο πρωτάθλημα αναμένεται να φέρει κέρδη στους πολυεθνικούς
συνεργάτες του και στα ντόπια αφεντικά της τάξης 38 δις ευρώ περίπου
μέσα στο 2014.
Η κυβέρνηση θα
ξοδέψει 10 δις για στάδια και άλλες υποδομές, 7 εκατ. ευρώ σε διαφήμιση
καθώς και 1,2 δις για την ασφάλεια. Τα «δημόσια» έργα είναι το πεδίο
όπου οι κομπίνες ντόπιων ή πολυεθνικών εταιριών ευδοκιμούν σαν εξωτικά
φρούτα και όπου η στυγνή εκμετάλλευση είναι ανεξέλεγκτη. Το 2013 άνοιξαν
3,12 εκατομμύρια νέες θέσεις, κυρίως στον κατασκευαστικό τομέα, στον
κλάδο με τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα. Σύμφωνα με τα επίσημα -και
άρα αμφισβητήσιμα- στοιχεία, τα ατυχήματα από 55.000 το 2010 αυξήθηκαν
σε 62.000 το 2012. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως μόνο στο Σάο Πάολο το 2013
καταγράφηκαν 7.133 (!). Δεκάδες εργάτες δολοφονούνται στα εργοτάξια των
γηπέδων, από την έλλειψη παντός μέτρου προστασίας, τη βιασύνη να
παραδοθούν τα έργα, από τα εξοντωτικά ωράρια και τους εξαντλητικούς
ρυθμούς εργασίας. Ταυτόχρονα οι κάθε είδους εργοδοτικές αυθαιρεσίες
-ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, ατελείωτες βάρδιες, μαντρόσκυλα
εργοδηγοί- βάζουν τις τελευταίες πινελιές στον γκροτέσκο πίνακα της
εθνικής ανάπτυξης. Το υπερτεχνολογικό, σουπερ-ουάου στάδιο της
Μπραζίλια, για παράδειγμα, θα κοστίσει 849 εκατ. δολάρια, τρεις φορές
περισσότερο από τον αρχικό προϋπολογισμό. Μετά το τέλος του μουντιάλ, τα
περισσότερα γήπεδα θα είναι άχρηστα για το συντριπτικά μεγαλύτερο
κομμάτι του πληθυσμού…
Θα σου πάρουμε και το σπίτι – αν όχι και τη ζωή σου- για το μουντιάλ
Παραπέρα, για
να φέρει σε πέρας τα έργα υποδομής για λογαριασμό της ντόπιας και
πολυεθνικής ελίτ επενδυτών/ καπιταλιστών το βραζιλιάνικό κράτος
επιτείνει τον εκτοπισμό των ιθαγενών πληθυσμών (800.000υπολογίζονται οι
ιθαγενείς), καταστρέφοντας και λεηλατώντας το περιβάλλον όπου ζουν
αρμονικά. Στα τέλη Μάη, ιθαγενείς από διάφορες περιοχές συγκεντρώθηκαν
στην πρωτεύουσα Μπραζίλια και κατέλαβαν την οροφή του τοπικού
κοινοβουλίου, μέχρι να απωθηθούν με δακρυγόνα και γκλοπς. Πέρα από την
πολιτική των εκτοπισμών, η «μεσιτική λογική» αναλαμβάνει να ξεσπιτώσει
τους ένοικους, εκτοξεύοντας στα ύψη τις τιμές των οικοπέδων και των
ενοικίων. Υπολογίζεται ότι πάνω από 250.000 άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί από
τα σπίτια τους εξαιτίας του μουντιάλ. Υπάρχει όμως και η πολιτική των
τυχαίων εξαφανίσεων, για την «εξυγίανση και καθαριότητα» των πόλεων. Για
παράδειγμα, μόνο στο Ρίο Ντε Τζανέιρο (θα διοργανώσει τους Ολυμπιακούς
και Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016) τους τελευταίους 15 μήνες έχουν
δολοφονηθεί 195 άστεγοι, η πλειονότητα των οποίων κάηκαν ζωντανοί.
Αγριότερη καταστολή εφαρμόζεται στις φαβέλες, στο Ρίο και σε άλλες
μεγαλουπόλεις. Έναν μήνα πριν το μουντιάλ, 3.000 στρατιώτες επίλεκτων
δυνάμεων έχουν ξεκινήσει εισβολές στις φαβέλες, με σκοπό να
αποκαταστήσουν την τάξη, στο όνομα της ασφάλειας και της πάταξης του
εμπορίου των ναρκωτικών. Χρησιμοποιώντας σφαίρες, δακρυγόνα, ελικόπτερα,
απαγόρευση κυκλοφορίας και μπουλντόζες καταστρέφουν τα σπίτια των
κατοίκων για να αναπλάσουν τις περιοχές αυτές. Όποιος αντιστέκεται είναι
υποψήφιος για εκτέλεση και εξαφάνιση. Ακόμη, με αφορμή το μουντιάλ, το
βραζιλιάνικο κράτος έφτιαξε μια νέα υποομάδα μπάτσων, κομμάτι της
στρατιωτικής αστυνομίας BOPE, δήθεν για να αντιμετωπίσει τις ένοπλες
συμμορίες και τα περιστατικά βίας στα γήπεδα. Οι νέοι robocop
κατηγορούνται ήδη για εξωδικαστικές εκτελέσεις, απαγωγές και
βασανισμούς. Η ομάδα των μπάτσων εκπαιδεύεται από τη Blackwater, διάσημη
με τη σειρά της για εξαφανίσεις, βασανισμούς και απαγωγές σε Ιράκ και
Αφγανιστάν. Το οπλοστάσιο της καταστολής θωρακίζεται με μια σειρά από
νόμους που ποινικοποιούν διαδηλώσεις, κινήματα αντίστασης και άτομα.
Κάποιος μπορεί να βρεθεί υπόλογος ακόμα και για ένα μπλοκάρισμα δρόμου ή
να κατηγορηθεί για ηθική αυτουργία μετά από μια ριζοσπαστική και βίαιη
ενέργεια.
Τουρίστα για σένα (και τα λεφτά σου) είναι το μουντιάλ
Το «όραμα» της
εθνικής ανάπτυξης στη Βραζιλία, συντελείται ώστε οι
τουρίστες/επισκέπτες, «φίλοι» του Μουντιάλ, να αφήσουν τα ντόλαρς τους
με χαρά στα αναπλασμένα πράσινα μέρη, στα υπερσύγχρονα γήπεδα, στις
γαμάτες παραλίες του Ρίου, όπου η αστυνομία θα είναι πανταχού παρούσα
και οι ντόπιοι θα υπάρχουν μόνο για να υπηρετούν τους τουρίστες, που
κατ’ εκτίμηση θα ξοδέψουν 8 δις ευρώ. Ούτως ή άλλως, αυτοί που έχουν την
οικονομική άνεση να παρευρεθούν στο μουντιάλ, όταν το πιο φθηνό
εισιτήριο ξεκινάει από τα 50 ευρώ, είναι υψηλόβαθμα στελέχη, αφεντικά,
γιάπηδες, πλούσιοι τεχνοκράτες, πολιτικοί και άλλα τέτοιου τύπου
καθάρματα, πολλοί από αυτούς σεξουαλικά πεινασμένοι για ανθρώπινη σάρκα
(παιδική, γυναικεία, ανδρική).
FUCK FIFA
Οι ντόπιοι δε
στέκονται με σταυρωμένα τα χέρια, παρά τις εκατοντάδες συλλήψεις και
τους χιλιάδες τραυματισμούς. Οργανώνουν διαδηλώσεις, επιθέσεις,
καταλήψεις, συγκρούονται με την αστυνομία. Έτσι στα μέσα Μάη, οργισμένες
διαδηλώσεις έγιναν σε τουλάχιστον 50 πόλεις της Βραζιλίας. Χιλιάδες
κόσμου κατέκλυσε τους δρόμους, φωνάζοντας ενάντια στο τεράστιο κόστος
της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, απαιτώντας δικαιοσύνη, τέλος
στην αστυνομική κτηνωδία και να σταματήσει το χέρι της ελεύθερης αγοράς
να τσακίζει τις ζωές τους. Το ίδιο συνέβη και στην έναρξη του μουντιάλ.
Σε περισσότερες από 15 πόλεις έγιναν διαδηλώσεις και συγκρούσεις. Και
όλα αυτά σε μία χώρα, όπου το ποδόσφαιρο λατρεύεται σαν θρησκεία.
Ολυμπιάδα 2004: τι θυμάσαι από τότε;
Στους ιθαγενείς
κάτοικους του ελλαδικού χώρου, αυτά που συμβαίνουν στη Βραζιλία δεν
είναι άγνωστα, μιας και το ελληνικό κράτος υπήρξε διοργανωτής των
ολυμπιακών αγώνων- της άλλης οικουμενικής υπερφιέστας. Η κύρια διαφορά
είναι ότι οι έλληνες υποδέχτηκαν με χαρά και εθνική ομοψυχία την
Ολυμπιάδα. Λίγες ήταν οι φωνές που εναντιώθηκαν στο μεγάλο φαγοπότι της
ολυμπιάδας. Αντιθέτως, οι περισσότεροι συντάχθηκαν με το ιδεολόγημα της
εθνικής ανάπτυξης και μπούκωναν τα στόματά τους με χρήματα. Δέκα χρόνια
μετά, η ζωή στην Ελλάδα των μνημονίων δεν αφήνει και πολλά περιθώρια
ερμηνείας για το τι σημαίνουν και ποιους εξυπηρέτησαν τα μεγάλα έργα: Οι
δολοφονημένοι εργάτες στα ολυμπιακά έργα, η στυγνή εκμετάλλευση όσων
έμειναν ζωντανοί, οι αμέτρητες αυθαιρεσίες των κάθε είδους εργολάβων, η
αύξηση της καταστολής και των μέσων ελέγχου (κάμερες), οι μίζες και η
καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, τα άχρηστα ολυμπιακά έργα που τώρα
είτε ρημάζουν, είτε μετατράπηκαν σε
συναυλιακούς/συνεδριακούς/εκθεσιακούς χώρους και ποτέ δεν ήταν «ανοιχτά»
για δημόσια χρήση, τα έργα που χαρίστηκαν σε διάφορους «εθνικούς
ευεργέτες» (βλέπε golden hall στον Λάτση), αναδεικνύουν περίτρανα τι
σημαίνει ανάπτυξη και αναπτυξιακά έργα: εκμετάλλευση, εργασιακός
μεσαίωνας, μίζες, αδιαφορία και απαξίωση των καθημερινών αναγκών, βόλεμα
για τα δικά τους παιδιά, λεηλασία του περιβάλλοντος και των γειτονιών
και χάρισμα οικοπέδων «γωνιακών με θέα» στον κάθε εθνικό ή πολυεθνικό
επενδυτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ελληνικό, που χαρίζεται
στο Λάτση και στη Lamda Development. Τέλος, μετά από 10 χρόνια, ακόμα
πληρώνουμε αδρά την κατασκευή, τη συντήρηση και τη χρήση αρκετών
ολυμπιακών.
Εμείς είμαστε με όλους αυτούς και αυτές που παίζουν μπάλα στο δρόμο
Ζούμε σε μια
εποχή όπου τα κυρίαρχα μπλοκ αναδιπλώνονται, ψάχνουν νέες συμμαχίες, ενώ
εμφανίζονται νέοι μεγάλοι «παράγοντες» στον πλανητικό ανταγωνισμό
εξουσίας. Συνέπεια αυτής της αναδιάταξης είναι η εξάπλωση της
καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη, το
κεφάλαιο με τους υπερεθνικούς σχηματισμούς του (τράπεζες, καρτέλ,
χρηματιστήρια), τις κατά τόπους εθνικές ολιγαρχίες, τους κυβερνητικούς
υπαλλήλους, τους στρατούς και τις αστυνομίες του, λεηλατεί τους
πληθυσμούς και το φυσικό περιβάλλον. Οι μεταμοντέρνοι σταυροφόροι της
δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς επιβάλλουν την αποδόμηση έως την
εκμηδένιση των δημόσιων παροχών, τον πολλαπλασιασμό των σωμάτων
ασφαλείας και την αγριότητα της καταστολής, τη στυγνή υποτίμηση της
εργασίας, τη χυδαία απαξίωση των ζωών μας, την άνοδο των φασιστικών και
ρατσιστικών ιδεολογημάτων, την επέλαση της ιδιωτικοποίησης, τη
συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και πιο λίγα και άπληστα χέρια.
Παρ” όλα αυτά,
μέσα στην καπιταλιστική έρημο ευδοκιμεί ο καρπός της αμφισβήτησης, της
ριζοσπαστικότητας, του αγώνα ενάντια στους δυνάστες της ζωής μας. Οι
αμέτρητοι αγωνιζόμενοι σε όλη την υφήλιο, κρατούν τη φλόγα της
αντίστασης ζωντανή. Εμείς είμαστε κομμάτι όλων αυτών. Είμαστε με όλους
αυτούς και αυτές που παίζουν μπάλα στο δρόμο: στην κοντινή Χαλκιδική οι
κάτοικοι αντιστέκονται στους σύγχρονους χρυσοθήρες, στη γειτονική
Τουρκία στήνουν οδοφράγματα και μάχονται σώμα με σώμα με τους
πραιτοριανούς του καθεστώτος. Στην Κίνα και το Μπανγκλαντές κατεβαίνουν
σε άγριες απεργίες, καταστρέφουν και καίνε τα εργοστάσια- κάτεργα,
συγκρούονται με την αστυνομία και τον στρατό. Στην Αίγυπτο και στις
αραβικές χώρες της Βόρειας Αφρικής, κατακλύζουν τους δημόσιους χώρους
και τις πλατείες και αγωνίζονται ενάντια στη φτωχοποίηση και στην
αυταρχικότητα των ντόπιων καθεστώτων. Στη Βραζιλία διαδηλώνουν, δίνουν
μάχες, αντιστέκονται στην εθνική ανάπτυξη, στον πολιτισμό της FIFA. Στην
Τσιάπας, στο Μεξικό, οι εξεγερμένοι Ζαπατίστας χτίζουν έναν άλλο κόσμο…
δεν παίζουμε μπάλα στο «γήπεδό» τους δεν συμμετέχουμε σε στημένα παιχνίδια
φτιάχνουμε τα δικά μας «γήπεδα», παίζουμε τη δική μας «μπάλα»
σε κάθε γειτονιά, σε κάθε τόπο, διασπείροντας τη φλόγα της αντίστασης και της εξέγερσης
αναρχικοί και κομμουνιστές από τις γειτονιές της Κυψέλης και του Γκύζη
αυτοδιαχειριζόμενο στέκι άνω-κάτω Πατησίων
ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών
χορός της καρμανιόλας
