Μαζικές Απολύσεις στη Χαλυβουργία

«Η εργατική τάξη και τα αφεντικά δεν έχουν τίποτα το κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία ειρήνη εφ'όσον η πείνα και η ανέχεια υπάρχουν ανάμεσα σε εκατομμύρια εργαζομένους, ενώ οι λίγοι, που αποτελούν τα αφεντικά κατέχουν όλον τον παραγόμενο πλούτο.»

Προοίμιο του καταστατικού των IWW 

Έχει τεκμηριωθεί από πολλές έρευνες, πόσο ψευδές είναι το οτι το εργασιακό κόστος είναι κρίσιμος παράγοντας για τη βιωσιμότητα και το κόστος λειτουργίας μιας επιχείρησης (με καπιταλιστικούς όρους) στην Ελλάδα (π.χ. εδώ).  Παρόλα αυτά, αναπαράγεται συνεχώς το ίδιο παραμύθι, σε μια προσπάθεια (δυστυχώς καθόλου αποτυχημένη, κρίνοντας από το ως τώρα αποτέλεσμά της) επίκλησης στο «φιλότιμο» των εργαζομένων «να βάλουν πλάτη» καθώς και στην δημιουργία κοινωνικής συναίνεσης στην ανατροπή κάθε εργασιακού κεκτημένου. Λίγο ο φόβος, λίγο η εθελοδουλεία, λίγο η άγνοια και η βλακεία, λίγο περισσότερο ίσως η αδυναμία των εργαζομένων να ορθώσουν ικανό λόγο και πράξη σε μαζικό επίπεδο, έχουν επιβάλλει στην εργασιακή καθημερινότητα το σύνδρομο της Στοκχόλμης: Η ψεδαίσθηση οτι υπάρχει ή οτι μπορεί να υπάρξει μια «εθνική προσπάθεια για την ανάπτυξη», μια «εθνική προσπάθεια για την μείωση της ανεργίας» έχει βρει αποδέκτες στο μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Και η πραγματική σχέση αιτίου-αιτιατού αναφορικά με την κρίση, την ανεργία, την μείωση των μισθών, την όλο και μεγαλύτερη μεταφορά υπεραξίας από τους εργαζόμενους στους εργοδότες (επίσης τεκμηριωμένη, πχ εδώ), δεν είναι κρυμμένη αλλά παραμελημένη.

Κάποια πράγματα όλοι μπορούν να τα σκεφτούν. Αλλά δεν σκέφτονται. Έχουν ξεμάθει να σκέφτονται. Δεν ενδιαφέρονται να σκέφτονται. Σκέφτονται μόνο όταν πρέπει να πείσουν τον εαυτό τους οτι το να σκύβουν το κεφάλι είναι η μόνη λύση. 

Μαζικές Απολύσεις στη Χαλυβουργία.

Η εργοδοσία δεν μπήκε καν στον κόπο να πει οτι το εργατικό κόστος είναι υψηλό. Πως θα μπορούσε άλλωστε να στηρίξει κάτι τέτοιο; Η ίδια ομολογεί οτι ο κύριος ανταγωνισμός της (στον οποίο δεν μπορεί να ανταπεξέλθει) προέρχεται απο χώρες όπως η Ιταλία, η Αγγλία, η Γαλλία και όχι από το Πακιστάν, την Ινδία, την Τουρκία, που θα μπορούσε να επικαλεστεί το εργοδοτικό κόστος. Με τον ίδιο τρόπο πάνε περίπατο και τα αναπαραγόμενα απο διάφορα παπαγαλάκια περι του «κακού» σωματείου που δεν επέτρεπε αναδιάρθρωση, λίγες απολύσεις κλπ: το εργοστάσιο της ίδιας εταιρείας με το «καλό» σωματείο στο Βόλο , είναι σε χειρότερη θέση απο αυτό του Ασπροπύργου, με μονοήμερη νυχτερινή απασχόληση του 1/10^ου του προσωπικού. Και προφανώς, τα σωματεία στην Αγγλία ή στην Ιταλία δεν είναι «καλύτερα» από αυτό του Ασπροπύργου.

Η εργοδοσία επικαλέστηκε επίσης αύξηση του κόστους από το τιμολόγιο της ΔΕΗ: Ναι, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της μερικής ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, της απορρόφησης από αυτήν του κόστους χρεωκοπίας των άλλων-παρόχων-«ανταγωνιστών της» (που είσαι καημένη ανταγωνιστικότητα που θα χαμήλωνες τα τιμολόγια),  και της σχετικής επιταγής της τρόικας (που επιβάλλει ενέργειες για την «άρση των αγκυλώσεων της οικονομίας»). Αποδεικνύεται δηλαδή οτι η μείωση του εργατικού κόστους της ΔΕΗ καθόλου δεν συσχετίζεται με μείωση της τελικής τιμής στον καταναλωτή, το αντίθετο μάλιστα. Και το παραμύθι περι κακών συνδικαλιστών που δεν επιτρέπουν στην ΔΕΗ να «βελτιώσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες/αγαθά προς τον πολίτη» πάει περίπατο. Για όσους το πίστεψαν δηλαδή, γιατί οι «σοβαροί» επιχειρηματίες, που ξέρανε από τότε να σκέφτονται, είχαν ήδη κάνει τα κουμάντα τους, π.χ. ΜΟΤΟΡ ΟΊΛ-ΜΕΤΚΑ οι οποίες εγκαίρως έφτιαξαν μονάδες ηλεκτροπαραγωγής για να έχουν θετικό ισοζύγιο. Βέβαια, κάποιος «κακόπιστος» θα μπορούσε να πει (και θα είναι ηλίθιος αν δεν το πει) οτι σε αντίθεση με τις παραπάνω εταιρείες οι οποίες επειδή έχουν μεγάλο επενδεδυμένο κεφάλαιο και αδυναμία-απροθυμία μεταφοράς των εγκαταστάσεών τους στο εξωτερικό, ο μάνεσης είχε ήδη προβλέψει το ενδεχόμενο μιας μετακόμισης: σου λέει γιατί να εκσυγχρονίσω το παλιό μου μαγαζί, όταν με τα ίδια λεφτά φτιάχνω άλλο σε μέρος που δε θα δίνω λογαριασμό σε κανένα; Έτσι, για να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει «εθνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης»: είναι η προσπάθεια των εργοδοτών να βρούν δούλους χωρίς να χρειάζεται να μετακομίσουν.

Π.Γ.

To κτήμα και η βίλα Ιόλα ανοίγουν ξανά για τους κατοίκους

Την Πέμπτη 29 Μαϊου 2014 το κτήμα Ιόλα άνοιξε ξανά για τους κατοίκους. Φυσικά με αυτό δεν εννοούμε τις προγραμματισμένες θεατρικές παραστάσεις που οργανώνει αυτές τις μέρες ο δήμος Αγίας Παρασκευής, με την "ευγενική παραχώρηση του ιδιοκτήτη", όπως αναφέρει η ανακοίνωση του. Εκδηλώσεις που έτσι κι αλλιώς απευθύνονται μόνο σε όσους κατάφεραν να έχουν πρόσκληση για την παράσταση. Εννοούμε την χθεσινή διάθεση των κατοίκων της Αγίας Παρασκευής να οικειοποιηθούν το κτήμα ξανά και να αποδώσουν το περιεχόμενο που οι ίδιοι θέλουν σε αυτό.

 Με αφορμή την πρώτη μέρα των θεατρικών παραστάσεων, πάνω από 100 κάτοικοι συγκεντρωθήκαμε χθες έξω απ το κτήμα και παρά τις απαγορεύσεις του ιδιοκτήτη, μπήκαμε στο χώρο, περπατήσαμε, κουβεντιάσαμε, γνωριστήκαμε, δείχνοντας έμπρακτα πως το θέλουμε να είναι. Ανοιχτό, κοινωνικό, ελεύθερο για όλους και για όλες. Υπενθυμίσαμε ότι παραμένει ένας διεκδικούμενος χώρος εδώ και χρόνια για την γειτονιά και υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες για το ότι είναι ρημαγμένος και μονίμως κλειδωμένος. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε συνέλευση εντός του κτήματος, όπου ομόφωνα και με ενθουσιώδη διάθεση, αποφασίστηκε η συνέχιση των δράσεων οικειοποίησης και υπεράσπισης του κτήματος.

Ως επόμενη μέρα δράσεων και εκδηλώσεων, αποφασίστηκε η Κυριακή 15 Ιουνίου. Επόμενο ραντεβού για την συνδιαμόρφωση και συνδιοργάνωση, την Τρίτη 3 Ιουνίου, στις 19.00, στον χώρο της ανοιχτής συνέλευσης κατοίκων, Αγ.Τριάδας και Δημοκρατίας 2.
Τα πάντα συνεχίζονται...

ΙΟΛΑΣ ΣΙΣΤΟΒΑΡΗΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Περισσότερα για τη βίλα Ιόλα εδώ http://anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.gr/search/label/%CE%99%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%82

--
Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγίας Παρασκευής
http://anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.com

Ας μιλήσουμε για δημοκρατία (κείμενο της ομάδας ελευθεριακών κομμουνιστών)

Να δεις πως το λένε, πώς το λένε! Α, ναι γιορτή της δημοκρατίας! Κόσμος και κοσμάκης θα συρρεύσει και πάλι στις κάλπες, είτε από συνήθεια είτε από επιλογή, για να διαλέξει τους «άριστους». Άλλοι τόσοι πάλι, είτε συνειδητά είτε από αδιαφορία, θα προτιμήσουν να μείνουν σπίτι τους ή να πάνε για καφέ. Ποια δημοκρατία όμως γιορτάζουμε κάθε φορά που πηγαίνουμε στις κάλπες; Τι σχέση έχει αυτή η δημοκρατία με τα προτάγματα της ελευθερίας και της ισότητας που υποτίθεται ότι υπηρετεί;

Η βασική αρχή της σημερινής δημοκρατίας είναι η αντιπροσώπευση και η ανάθεση. Κάθε τέσσερα χρόνια καλούμαστε να επιλέξουμε μέσω της ψήφου μας αυτούς που θα ασχοληθούν με τα κοινά αντί ημών. Τα κριτήρια με τα οποία γίνεται αυτή η επιλογή ποικίλουν (πολιτικά, ιδεολογικά, ταξικά, φιλικά, πελατειακά...). Η ουσία όμως παραμένει ότι οι πολίτες ενός τόπου αποποιούνται της ευθύνης αλλά και της δυνατότητάς τους να ελέγξουν οι ίδιοι τις δημόσιες υποθέσεις και αναθέτουν αυτό το έργο σε κάποιους άλλους. Έτσι όμως η ελευθερία που υποτίθεται ότι κατοχυρώνεται μέσω της δημοκρατίας γίνεται μια φενάκη αφού για τέσσερα χρόνια όλη η δύναμη συγκεντρώνεται στα χέρια των αντιπροσώπων οι οποίοι κυρίως είναι όργανα οικονομικών ελίτ. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η αρχή της αντιπροσώπευσης ήταν εντελώς ασύμβατη με την ιδέα της δημοκρατίας όχι μόνο στην αρχαία Ελλάδα (όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τη συνέλευση των πολιτών η οποία συνερχόταν πολύ τακτικά και επέλεγε τους αξιωματούχους της κυρίως μέσω της κλήρωσης) αλλά και την περίοδο του Διαφωτισμού. Αναφερόμενος στην πολιτική κατάσταση της Αγγλίας, όπου συνυπήρχαν εκλεγμένο κοινοβούλιο και βασιλιάς, o Ρουσσώ έλεγε ότι οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, αλλά στην πραγματικότητα ασκούν την όποια ελευθερία τους δίνεται μόνο μια φορά τα τέσσερα χρόνια, όταν επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους.

Αυτή η κουλτούρα της ανάθεσης συμπορεύεται με την αντίληψη ότι η πολιτική είναι μια υπόθεση που ανήκει στη σφαίρα των ειδικών και η οποία ασκείται από κάποιους που γνωρίζουν καλύτερα από τους υπόλοιπους τι πρέπει να γίνει. Έτσι όμως η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών αποξενώνεται από τα δημόσια πράγματα και καταλήγει στην ιδιώτευση. Εκεί ακριβώς εδράζεται και η διαιώνιση του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Στην ευρέως καλλιεργούμενη από τις ελίτ και εντελώς βέβαια αντιδημοκρατική πεποίθηση ότι ο λαός είναι ανίκανος να αυτοδιευθυνθεί και άρα έχει ανάγκη από κάποιους άριστους που θα τον κυβερνήσουν αποτελεσματικά. Διπλή αλλοίωση της έννοιας της Δημοκρατίας. Οι αρχαίοι Αθηναίοι δε διέθεταν καν κυβέρνηση αλλά μόνο υπόλογα στην εκκλησία του δήμου και ανακλητά ανά πάσα στιγμή εκτελεστικά όργανα. Όσο για την αποτελεσματικότητα της σημερινής διακυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα (δήμος, περιφέρεια, χώρα) δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε γύρω μας...

Και όταν βέβαια κάποιοι (αυτο)αναγορεύονται σε ειδικούς, δεν έχουν καμία διάθεση να απαρνηθούν τα προνόμια τους και να εγκαταλείψουν τα «καθήκοντα» που τους έχουν δοθεί. Στη συντηρητική τους πλειονότητα οι εκλεγμένοι ασκούν την πολιτική ως επάγγελμα, κατέχουν τα αξιώματά τους για πολλά χρόνια, αμείβονται για αυτά, συχνά μάλιστα «παραδίδουν» τη θέση τους σε μέλη της οικογένειά τους. Σαν να μιλάμε για το δικό τους μαγαζί. Αυτή η επαγγελματοποίηση της πολιτικής ζωής οδηγεί σε συναγελασμό και διαπλοκή με επιχειρηματίες και οικονομικά ισχυρούς, πράγμα τελείως φυσιολογικό εφόσον κάθε συνεπής καριερίστας αναζητά στηρίγματα για να ανέλθει στην κλίμακα. Αυτή η ανέλιξη άλλωστε γίνεται στα πλαίσια ενός κλειστού μηχανισμού του κόμματος, στο οποίο εντάσσονται από νεαρή ηλικία και το οποίο υπηρετούν με περισσότερη ή λιγότερη πίστη. Εκείνο είναι άλλωστε που τους προτείνει στην ιδιότυπη πολιτική «αγορά εργασίας», τους ψηφοφόρους. Όσο περισσότερο όμως οι πολιτικοί γίνονται μια κλειστή κάστα, στην οποία για να βρεθείς χρειάζεσαι είτε κομματική αφοσίωση ούτε οικονομική επιφάνεια, τόσο περισσότερο απομακρύνονται από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα, υλικά και πνευματικά και ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την αναπαραγωγή της δικής τους εξουσίας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι φανερό ότι η άσκηση της (δημοκρατικής) πολιτικής γίνεται με όρους εντελώς αλλοτριωμένους. Η δημοκρατία προϋποθέτει τη δημοσιότητα, τη διαφάνεια, την ανοιχτότητα. Οι αποφάσεις παίρνονται από όλους, εφαρμόζονται σε όλους γιατί αφορούν τη ζωή όλων. Τι γίνεται όμως σήμερα; Οι εκλεγμένοι (η βουλή και τα δημοτικά συμβούλια), συνήθως επικυρώνουν αποφάσεις που έχουν παρθεί σε επίπεδα κορυφής, μακριά από κάθε έννοια δημόσιας διαβούλευσης. Πρόκειται για το χειρότερο είδος πολιτικής, εκείνο που ασκείται στο σκοτάδι χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αντιληφθεί τι ακριβώς διακυβεύεται και ποια είναι τα αληθινά κίνητρα εκείνων που διευθύνουν τις ζωές μας. Αλλά και οι συνέπειες των αποφάσεων δε γίνονται ποτέ γνωστές ή παρουσιάζονται από τον παραμορφωτικό και ιδιοτελή φακό των Μ.Μ.Ε. Η προπαγάνδα αντικαθιστά τη γνώση, η μυστικότητα τη διαφάνεια. Πόσο δημοκρατικό είναι άραγε αυτό;

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νομίσει κάποιος ότι συμμετέχει στα κοινά μέσω των εκλογών, ας το σκεφτεί καλύτερα. Γιατί η ουσιαστική συμμετοχή και δημοκρατία πραγματώνονται όταν βρισκόμαστε ο ένας δίπλα από τον άλλον, πρόσωπο με πρόσωπο, στη διαβούλευση και τον αγώνα. Όταν στους τόπους και χώρους που δραστηριοποιούμαστε παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας αφήνοντας στην άκρη τους ειδικούς και «άρχοντες». Και όταν συνειδητοποιούμε ότι αυτή η αυτόνομη δράση εκτείνεται στο διηνεκές αναγνωρίζοντας ως μοναδικό όριο εκείνο που η ίδια συνειδητά θέτει στον εαυτό της.

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

Μάιος 2014

Εκδήλωση για το κίνημα αντίστασης του Burgos

Παρουσίαση του αγώνα από σύντροφο από το Μπούργκος για τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ανάπλαση του κεντρικού δρόμου στο Μπούργκος της Ισπανίας και τα anti-gentrification riots που ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2014.

Σάββατο 17/5 στις 8:00

Στο Ευτοπικό Εργαστήρι,
Λεωνίδου 62 κ Θερμοπυλών, Κεραμεικός

Για τα σχολεία - αναφορά τρίτη

Στα σχολεία γίνεται σφαγή. Έχουμε ήδη αναφερθεί, όμως τις τελευταίες ημέρες, οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας βρίσκονται στα χαρακώματα . Αυτό που διακυβεύεται είναι η μετάθεση όλων των ευθυνών στις πλάτες των δασκάλων. Καλούνται να μπουν σε ομάδες αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας ,πράγμα που σημαίνει με απλά λόγια, ότι η ομάδα για παράδειγμα, που θα αναλάβει να ασχοληθεί με τον εκπαιδευτικό εξοπλισμό του σχολείου, θα πρέπει να καταγράψει τις ελλείψεις ,στη συνέχεια να προτείνει λύσεις και στη συνέχεια να αξιολογηθεί για τις δράσεις που ανέλαβε ώστε να αντιμετωπιστούν τα συγκεκριμένα προβλήματα (δες αναζήτηση  οικονομικών πόρων  από επιχειρήσεις...).Μάλιστα ,το υπουργείο απαιτεί  η αξιολόγηση των δράσεων να γίνεται και από τις άλλες ομάδες, δηλαδή να αξιολογήσει ο κάθε δάσκαλος τον συνάδερφό-ισσα του( βλέπε ρουφιανιά,κανιβαλισμός...)

Ενώ τώρα ,οι σύλλογοι διδασκόντων του κάθε σχολείου, σε πολύ μεγάλο ποσοστό ,σε όλη την Ελλάδα, αρνήθηκαν να μπουν στις ομάδες, με νέα εγκύκλιο, το υπουργείο αναθέτει στους διευθυντές να επιβάλλουν στους δασκάλους, τις ομάδες αυτοαξιολόγησης.

Η άρνηση των διευθυντών να το πράξουν, σημαίνει πειθαρχική δίωξη κ.λ.π

Υπάρχουν ήδη διευθυντές που έχουν αρνηθεί - ελάχιστοι βέβαια- και αρκετοί που έχουν αρχίσει να παραιτούνται από τη θέση του διευθυντή- κυρίως από το χώρο της Αριστεράς-.

Σειρά βέβαια σε αυτό το μακελειό έχουν οι δάσκαλοι,  οι οποίοι αν συνεχίσουν να αρνούνται να μπουν στις ομάδες θα έρθουν ,πιθανά ,αντιμέτωποι με πειθαρχικές διώξεις, αργίες ή μαύρισμα στην επικείμενη αξιολόγηση τους ,η οποία έχει δρομολογηθεί για Σεπτέμβριο.

Σε επόμενη αναφορά θα γράψουμε για τη στάση των συνδικαλιστών παρατάξεων σε σχέση με τον αγώνα που δίνουν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία τους.

N.Ν.