Για την ιστορία ενός συνθήματος

Το σύνθημα "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή" έχει την ιστορία του. Το σύνθημα αυτό, αν και γεννήθηκε μέσα στους κόλπους του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, είναι ένα από τα πολλά που "υιοθετήθηκαν" από άλλους πολιτικούς χώρους ή από διάφορα κοινωνικά κομμάτια. Είναι γνωστή η λατρεία της αριστεράς, και κατά βάση της λεγόμενης "ανανεωτικής" να υιοθετεί κατά καιρούς αναρχικά/αυτόνομα συνθήματα. Αυτό γίνεται για δύο βασικούς λόγους: ο πρώτος γιατί θέλει να δείξει την "προοδευτικότητά" της και να προσεγγίσει τη νεολαιίστικη εκλογική πελατεία και ο δεύτερος λόγος είναι απλά πως η ίδια δεν έχει τη φαντασία να βγάλει νέα ζωντανά συνθήματα. Την τακτική της αριστεράς με ακόμα πιο "κακέκτυπο" τρόπο υιοθέτησε κάποιες φορές και το ΠΑΣΟΚ. Οι αναφορές του Γιωργάκη του Παπανδρέου στην αυτοοργάνωση παραμένουν παροιμοιώδεις.
Τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, το αναρχικό σύνθημα "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή" ταυτίστηκε από τα κοινοβουλευτικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) με την παρουσία ενός ακροδεξιού κομματιού στις συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος. Απλά και μόνο για την αποκατάσταση της ιστορίας, σπεύδουμε -όπως συνηθίζει να λέει και ο αγαπητός μας Φώτης Κουβέλης- να πούμε πως το συγκεκριμένο σύνθημα φωναζόταν χρόνια τώρα από κάθε αναρχική πορεία ή μπλοκ όταν έφτανε μέσω της πλατείας Συντάγματος και πρωτοαντίκρυζε τη βουλή. Το σύνθημα αυτό λοιπόν είναι ένα σύνθημα επιθετικό στην αστική δημοκρατία από την επαναστατική και όχι την αντιδραστική πλευρά. Η ταύτιση των δύο άκρων  (φασίστες και "αναρχοφασίστες") από μεγάλο κομμάτι της αριστεράς είναι πολύ επικίνδυνη και ασφαλώς πέρα για πέρα ανήθικη. Οι αναρχικοί, φωνάζοντας αυτό το σύνθημα, επιτίθενται στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, απαιτώντας μία κοινωνία ισότητας, μια κοινωνία αμεσοδημοκρατική. Την ίδια θέση απέναντι στη "δημοκρατία" των αστών θα έπρεπε να έχει και κάθε επαναστάτης κομμουνιστής αντί να είναι φανατικός υπέρμαχος αυτού του καθεστώτος, "βασιλικότερος του βασιλέως" δηλαδή. 
Ασφαλώς, η πολιτειακή εκτροπή προς μία ακροδεξιά κατεύθυνση αποτελεί πάντα ένα ενδεχόμενο, αδύναμο ή δυνατότερο κάθε φορά στην ιστορία. Όμως η διεύρυνση της έννοιας και του βιώματος της δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνει με την υπεράσπιση του πολιτεύματος των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου αλλά με τη διαρκή αντικαθεστωτική δράση. 
Κι αν κάποια φασιστοειδή, κάπου και κάποτε, μπορεί να έχουν υιοθετήσει κάποιες λίγες λέξεις δίνοντάς τους το ακριβές αντίθετο νόημα, αυτό πολύ απλά σημαίνει πως ο αγώνας μας απέναντι σε αυτά πρέπει να έχει ακόμη περισσότερη λύσσα...

Ετσι εμείς μοιρολογούμε τους νεκρούς μας - αφιερωμένο στον Παύλο Φ.

Τους νεκρούς μας

εμεις τους τιμάμε

 

Τους νεκρούς μας

εμείς τους μοιρολογούμε

με το δικό μας τρόπο

 

και δεν τους ξεχνάμε ποτέ

 

όσα χρόνια κι αν περάσουν

γιατί έχουμε μνήμη

 

γιατί η μνήμη των νεκρών μας

είναι φτερά στα πόδια μας

και χτυποκάρδι για περισσότερο αγώνα

στις καρδιές μας

 

Οι δικοί μας νεκροί είναι

απ όλα τα μέρη του κόσμου

δίχως να μας νοιάζει

το χρώμα τους,η καταγωγή τους, η γλώσσα που μιλάνε....

 

και είναι

όλοι εκείνοι που κρατήθηκαν άνθρωποι

 

και πέθαναν όρθιοι

 

Οι δικοί μας νεκροί

γυναίκες και άντρες

είναι άνθρωποι

δίκαιοι και ανιδιοτελείς

 

 

Γι αυτό

και όταν χάνουμε έναν απ αυτούς

ξεχυνόμαστε χιλιάδες στους δρόμους

 

 

Τα δικά μας μοιρολόγια

 

είναι καλέσματα σε αγώνα

 

είναι συνθήματα στους τοίχους

είναι το χέρι που απλώνουμε στο διπλανό μας

που βρίσκεται πεταμένος κάτω απο τα πογκρόμ των μπάτσων

είναι το νερό που του πλένουμε τα μάτια που καίνε απο τα δακρυγόνα

είναι οι φωνές μας που ουρλιάζουν για την αδικία

 

Τους νεκρούς μας, εμείς

τους τιμάμε

με περισσότερο αγώνα

με περισσότερη ανθρωπιά

με περισσότερη μνήμη

με περισσότερη λευτεριά

 

Ετσι εμείς

μοιρολογούμε τους νεκρούς μας .

 

Ν.Ν

 

 

Ανθρωπινότητα ενάντια στην αποκτήνωση

Αν τύχαινε και οι μπάτσοι δεν συλλαμβάνανε το δολοφόνο του Παύλου Φύσσα, οι ρουφιάνοι των μμε θα άφηναν την ιστορία σε ένα επίπεδο οπαδικού ή γκομενικού τσαμπουκά.

Η ανοχή των παρόντων μπάτσων στο συμβάν μέχρι τη στιγμή που χρησιμοποιήθηκε θανάσιμα μαχαίρι και η σύλληψη μόνο του κύριου δράστη μέχρι σήμερα οδήγησαν σε ένα ξεδίπλωμα την εμφυλιοπολεμική συνθήκη που δεν κυοφορείται απλά, αλλά πλέον ξεσπά σε αρκετές γειτονιές της Αθήνας και πόλεις και χωριά της Ελλάδας.

Οι νεοναζήδες κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους: προκαλούν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις μεταξύ των φτωχών στις λαϊκές γειτονιές, στις επαρχιακές πόλεις και στα χωριά, προστατεύοντας έτσι τους εχθρούς της κοινωνίας και του λαού, αυτούς που έχουν εξαπολύσει έναν ανηλεή πόλεμο στην κοινωνία και στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων.

Πλέον δεν χωρά καμιά δικαιολογία για όποιον στηρίζει τους φασίστες. Ο αποσυντιθέμενος μικροαστισμός παράγει ένα πάρα πολύ επικίνδυνο απόβλητο: αυτό της αποκτήνωσης. Και να είμαστε σίγουροι πως υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας που έχει αποκτηνωθεί και θα στηρίζει τους μπράβους της χρυσής αυγής για ένα πιάτο φακή, για ένα εικοσάευρω, για μια κωλοδουλειά σεκιουριτά το πολύ.

Αυτός είναι ένας πόλεμος γενικευμένος. Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στο κομμάτι που έχει αποκτηνωθεί και διαρκώς αποκτηνώνεται όλο και περισσότερο (και σε αυτό δεν ανήκουν μόνο έλληνες) και στο κομμάτι που αναζητά να διατηρήσει και να τονίσει την ανθρωπινότητά του, όπως πολύ σοφά έλεγε κάποτε ο Μπακούνιν. Αυτό πολύ απλά σημαίνει διαρκής σύγκρουση μεταξύ ενός ανθρώπινου πολιτισμού και της κτηνώδους βαρβαρότητας.

Ας μην περιμένουμε τα νέα δημοσκοπικά «ευρήματα» ή να δούμε αν η κάθε σκατοκυράτσα ή κουραδόμαγκας πιτσιρικάς θα συνεχίσει να τους στηρίζει. Αυτό που πρέπει άμεσα να γίνει είναι να είμαστε εμείς διαρκώς στο δρόμο, όχι όμως μόνο με αντιφασιστικό περιεχόμενο αλλά με την ευρύτερη θέση που έχουμε για την υπεράσπιση και ανάδειξη της ανθρωπινότητας.

Να πλημμυρίσει αύριο η Νίκαια από αντιφασίστες

Να οργανώσουμε τώρα αντιεξουσιαστικές ομάδες και πυρήνες μαχητικού αντιφασισμού σε κάθε περιοχή, σε κάθε πόλη, στα χωριά!

Τ.Κ.

Όλοι/ες σήμερα το απόγευμα στην Αμφιάλη

Αλληλεγγύη στον αγώνα των καθηγητών (κείμενο των συντρόφων από το "νισάφι" της Σπάρτης)

Αλλή μια Απεργία ξεκίνησε από τη Δευτέρα 16 / 9, αυτή των εκπαιδευτικών, όπoυ σύμφωνα με απόφαση της ΟΛΜΕ θα γίνονται 5νθημερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, με απώτερο σκοπό μια Γενική Απεργία Διαρκείας.

Την ώρα που το σύστημα διέλυσε και συνεχίζει να διαλύει το ένα μετά το άλλο τα κοινωνικά αγαθά και τα εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες, ήρθε και η σειρά για το τελειωτικό χτύπημα στην παιδεία.

Με τις αλλαγές το “νέο” κατ’ ευφημισμόν Λύκειο γίνεται πιο ταξικό από ποτέ. Ποια οικογένεια θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στο εξαντλητικό σύστημα εξετάσεων (και στα φροντιστήρια) και στις 3 τάξεις του Λυκείου; Έτσι πλέον τα παιδιά οδηγούνται μαζικότερα στα ΕΠΑΛ, που και αυτά υποβαθμίζονται και κλείνουν προς όφελος των ιδιωτικών ΙΕΚ, με αποτέλεσμα να γίνουν στο μέλλον φτηνά εργατικά χέρια για τα αφεντικά. Φυσικά, δεν έχουμε τις αυταπάτες, ότι όσα παιδιά καταφέρουν να τελειώσουν το νέο λύκειο και να μπουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ έχουν πολύ καλύτερο μέλλον όσο ζούμε σε συνθήκες καπιταλισμού.

Όλα τα παραπάνω έρχονται την ώρα που ετοιμάζονται χιλιάδες απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αρχής γενομένης απ’ τους καθηγητές και τους δασκάλους, ενώ τίποτα απ’ότι συμβαίνει δεν είναι ανεξάρτητο από το περιβόητο “success story“ και τις επενδύσεις που θέλει  η κυβέρνηση να έρθουν στη  χώρα. Δεν πρέπει να μας ξεφεύγει το τρίπτυχο υψηλή ανεργία = φτηνά εργατικά χέρια = μεγαλύτερα κέρδη για το κεφάλαιο. Στα σχέδια αυτά τον ρόλο τους παίζουν και τα γνωστά παπαγαλάκια – δημοσιογράφοι στοχοποιώντας τους απεργούς και δημιουργώντας διχόνια στην εργατική τάξη, στρέφοντας την μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Επιπλέον, εκμεταλλευόμενοι την δύναμη που έχει (δυστυχώς) η τηλεόραση προπαγανδίζουν τις θέσεις των αφεντικών τους (μεγαλοεργολάβων, εφοπλιστών, εργοστασιαρχών και όλης της αστικής τάξης) και προσπαθούν να πείσουν τον λαό, ότι γίνεται να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι αφεντικά και εργάτες, ισότιμα, ώστε (άκουσον άκουσον) να “τα βρουν”.

Λύση για εμάς δεν είναι ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο ή καλύτεροι καθηγητές ή λιγότεροι μαθητές στην τάξη. Όσο τα σχολεία είναι υπό τον έλεγχο του κράτους, η παιδεία θα παραμένει ταξική, όσο καλοί και να είναι οι καθηγητές, τα βιβλία και τα σχολεία φυλακές.

Όσο η κοινωνία μας παραμένει ταξική τόσο αφεντικά και εργάτες θα είναι απέναντι και εμείς έχουμε διαλέξει την πλευρά της τάξης μας, με σκοπό την κοινωνική χειραφέτηση και την ταξική χειραφέτηση.

Ήρθε η ώρα εργαζόμενοι, άνεργοι, καθηγητές, δάσκαλοι, φοιτητές, μαθητές να ενωθούμε μέσα από σωματεία βάσης, συνελεύσεις γειτονιάς, αντιφασιστικούς πυρήνες προς μια Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας σήμερα ώστε να δημιουργήσουμε μια άλλη κοινωνία αύριο, αυτή της Αλληλεγγύης, της Αξιοπρέπειας, της Αυτοοργάνωσης και της Αυτοδιαχείρισης. Χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Αλληλεγγύη λοιπόν στον Αγώνα των καθηγητών και σε όλων όσων αντιστέκονται αξιοπρεπώς στη λαίλαπα του αδηφάγου καπιταλιστικού συστήματος.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ