Τον έλληνα γείτονά μου, τον λένε γκασταρμπάιτερ

Η πραγματικότητα έχει δυο πρόσωπα. Το ένα είναι το στυγνό της κυρίας Μέρκελ που συνοψίζει τις παγκόσμιες επιλογές του καπιταλισμού που βρίσκουν πεδίο εφαρμογών στη χώρα μέσω των απανωτών μνημονιακών μέτρων και το άλλο το αισιόδοξο των απέραντων ευκαιριών του μετανάστη. Ένας κόσμος μετακινούμενος, ευέλικτος και προσαρμοστικός φαίνεται να βρίσκεται δίπλα σε ένα γκλόμπαλ και ...αντιρατσιστικό όραμα για ειρήνη, ευημερία και ανάπτυξη. Το δημοσίευμα του κυρίου Prof. Ernst Elitz είναι ενδεικτικό αλλά αρκετά αντιπροσωπευτικό μέσα στην αλαζονεία του. Μέσα από τον ίδιο πυρήνα της τρομοκράτησης των λαών ξεπροβάλει το μαστίγιο και το καρότο της ευτυχούς μετανάστευσης. Διαβάστε το στα ελληνικά και απολαύστε το στα γερμανικά για να κάνετε και εξάσκηση… 

(από την ταινία "Katzelmacher" ή "Ο Έλληνας γείτονας")

 γκ

για την πρόσφατη απεργία της Πανελλήνιας Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας

για την απεργία της ΠΝΟ, τις αντικομμουνιστικές αντιδράσεις και τους πατρώνες των δυο στρατοπέδων

Περιδιαβαίνοντας και μόνο στην ιστοσελίδα της ΠΝΟ μπορεί κανείς να ιδεί φαρδιά-πλατιά τη σελίδα για τη δωρεά Λάτση, γνωστού εφοπληστή και πετρελαιά, μαυραγορίτη επί κατοχής. Τι άλλο θα ήθελε κανείς για να σχηματίσει άποψη περί της ΠΝΟ; Με μόνο δυο σωματεία ελεγχόμενα από το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ (ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ) ελέγχεται σχεδόν απόλυτα από επιλογές των δυο μεγάλων κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ενώ ο πρόεδρός της Χαλάς, στέλεχος της Ν.Δ., είναι εδώ και μια 20ετία μόνιμος πρόεδρός της. Επομένως κάθε εμετική μομφή (αποκλειστικά) προς το ΚΚΕ (και αυτό συμβαίνει έμμεσα ή άμεσα) περί απαγόρευσης της μετακίνησης επιβατών, εμπορευμάτων και οχημάτων, λόγω προκήρυξης απεργίας είναι πέρα για πέρα –πολιτικά- σκόπιμη.
Αν εξαιρέσει κανείς ένα απλό ιδεολογικό (αντικομμουνιστικό) μένος κατά ενός κόμματος που απολυταρχικά κρατεί εδώ και δεκαετίες το μονοπώλιο της κομμουνιστικής αυτάρκειας, ο μονόπλευρος προσανατολισμός εναντίον του, από πλευράς μέρους του πολιτικού συστήματος στο οποίο ανήκει και το ΚΚΕ, αιτιολογείται μόνο με τη σθεναρή στάση με την οποία κρατά τη βάση του σε πολιτικές επιλογές που απορρίπτουν με συνέπεια τον καπιταλισμό και τη διαρκή επέκταση της αγοράς. Η τελευταία, ως μονόδρομος, από μόνη της, είναι αξία ταυτισμένη με την ελευθερία και κερδίζει ολοένα και περισσότερους οπαδούς –κοινωνικά- μέσω της τηλεόρασης και του εμπορεύματος, αλλά και σαφώς μέσα στο επισφαλώς περιγεγραμμένο πολιτικό τοπίο. Από την άλλη, το ίδιο το ΚΚΕ, επιδιώκοντας να καρπωθεί σε ψήφους, κρατώντας τη βάση του σε μια συνεπή γραμμή με τις εξαγγελίες του σε βαθμό θρησκευτικής προσήλωσης, στέκεται επικεφαλής σ’ οποιεσδήποτε προσπάθειες τις οποίες μπορεί άλλωστε δυνητικά και στις διαδηλώσεις να ελέγξει. Έτσι μπορεί να ασκήσει κριτική στα «αστικά κόμματα» και στις παρατάξεις τους ότι οι ίδιοι δεν στηρίζουν τις αποφάσεις τους. Δεν είναι τυχαίο ότι, και μόνο, με το σωματείο των μηχανικών (ΠΕΜΕΝ) μπορεί να κρατήσει δεμένα τα πλοία (και το έχει αποδείξει περίτρανα στο παρελθόν, άλλωστε).
Το γεγονός ότι το ΚΚΕ μπορεί να κινητοποιεί, όταν χρειάζεται, τη βάση του ειδικά στον Πειραιά, μέσω συλλόγων και σωματείων που ελέγχει (Ναυπηγοεπισκευαστική, μεταλλεργάτες, οικοδόμους, Εργατικό Κέντρο Πειραιά, φοιτητικούς συλλόγους) αλλά και μέλη του από τις οργανώσεις του κόμματος, οφείλεται στην εδώ και περίπου ένα αιώνα αντίληψη της απόλυτης αλήθειας με αντίστοιχη στρατηγική σύμφωνα με την οποία έχει αναπτυχθεί ένας μηχανισμός ώστε να αντιμετωπίζει με συμπαγή και ιδεολογικά ενιαίο λόγο αλλά και πρακτική, όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους. Έτσι με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει τους απεργοσπαστικούς αντιπάλους του σε μια απεργία, αντιμετωπίζει και την αντιπολίτευση που προέρχεται από τα αριστερά (με τη Φλωράκεια αντίληψη «αριστερά της αριστεράς είναι δεξιά») όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, με την προστασία που παρείχε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο από τους υπόλοιπους, ανεξάρτητους διαδηλωτές και τους αναρχικούς.
Η λύσσα που έχει πιάσει το τοπικό μας κατεστημένο με την άκαιρη και πιθανώς σκόπιμη απεργία (μπορεί κανείς με ένα κλικ να ιδεί τους ακατανόητους λόγους για τους οποίους προκηρύχθηκε) δεν είναι απλά και μόνο αντικομμουνιστική και σαφώς δεν υπερασπίζεται τον εμπορικό κόσμο των νησιών ή την ελεύθερη μετακίνηση των ντόπιων επιβατών. Είναι μια λύσσα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θα εκτεθούν, θα λοιδορηθούν προκειμένου να μπουν εμπόδιο στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, κι ας μην το καταφέρνουν. Είναι η μεγάλη ευκαιρία του ντόπιου μας και μη κατεστημένου, να ταυτιστεί ιδεολογικά με τους εφοπληστές και το επίσημο πολιτικό κατεστημένο, επιδιώκοντας ο καθείς να καρπωθεί με τη σειρά του για την προστασία που παρέχει. Ετεροκαθοριζόμενοι, φυλάσσοντας Θερμοπύλες στα μαγαζάκια της εξουσίας τους, αρνούμενοι να μιλήσουν για τα εγκλήματα των εφοπληστών, αρνούμενοι να καταγγείλουν ένα κατεστημένο που στέλνει στην ανεργία χιλιάδες κόσμο, καταστρέφει ασφαλιστικά ταμεία για γεμίζει τα θησαυροφυλάκια, έχουν απέναντί τους έναν κόσμο ναυτεργατών, ανοχύρωτο, έρμαιο και δίπλα τους ένα κόσμο που ποτέ δεν του καίγεται καρφί για το διπλανό του.
Ένας κόσμος σε συμπληγάδες, μεταξύ ναυτεργατοπατέρων και προστατών της κοινωνίας.
Να τους τσακίσουμε;
για την αναδημοσίευση: ΓΚ

Δυο αμερικάνοι στο Μπραχάμι

Τι ζητούσαν κυριακάτικα, βραδιάτικα, δυο αμερικάνοι στο Μπραχάμι;

Για να κυριολεκτούμε, ο ένας ήταν έλληνας εξ Αμερικής κι αυτά που μας είπαν στο φιλόξενο χώρο του Ελευθεριακού στεκιού, σε μια σεμνή και ποιοτική εκδήλωση, ήταν εξόχως ενημερωτικά για το τι συμβαίνει στην άλλη όχθη του Ατλαντικού αλλά και γονιμοποιά για τη σκέψη μας.

Εστιάζοντας στην σχεδόν πάντα ξεχασμένη αλλαγή της συνείδησης όπως και στην ανατροπή της ιεραρχίας στις ανθρώπινες σχέσεις, οι άνθρωποι του κινήματος στην Αμερική συνεχίζουν όσο μπορούν τις συνελεύσεις και τις κινήσεις αλληλεγγύης μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού. Βαθιές ρωγμές σε μια κοινωνία που καταναλώνει ότι της δίνουν στα σκουπίδια των ΜΜΕ και στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Βαθιές ρωγμές σε μια κοινωνία που για αυτήν ο μπάτσος είναι ο «φίλος μας», ο «κύριος αστυνόμος» και για πρώτη φορά τον βλέπει να χτυπά αναίτια.  Μέλος μιας αστυνομίας που ειδικά στη Νέα Υόρκη αποτελεί τον 6^ο στρατό του κόσμου. Μέλος μιας αστυνομίας που βιάζει, κυριολεκτικά, στα περιστατικά που την καλούν καθημερινοί άνθρωποι που την εμπιστεύονται. Μέλος μιας αστυνομίας που μπορεί να συλλάβει με την βαριά κατηγορία περί λιντσαρίσματος στην περίπτωση που διαδηλωτές κινηθούν να αποσπάσουν από την «προστασία της αστυνομίας» τον σύντροφό τους συλληφθέντα. Μέλος μιας αστυνομίας που μπορεί να δολοφονεί, εντελώς χωρίς συνέπειες, εφόσον το νομικό καθεστώς τον καλύπτει να πυροβολεί όταν «αισθανθεί» κίνδυνο. Μέλος μιας αστυνομίας που εκατομμύρια άνθρωποι ποτέ δεν την είχαν δει να προβαίνει σε ακατανόητες ενέργειες κατά μερικών δεκάδων σκηνιτών ενώ δίπλα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άστεγοι σκηνίτες στα πάρκα ή σε αναίτιο ψεκασμό με πιπέρι σε διαδηλώτριες που απλά διαδήλωναν, σε απίστευτο ξυλοκόπημα ανθρώπων που διαδήλωναν στο κέντρο του καπιταλισμού χωρίς την παραμικρή και αυτονόητη πρόκληση επεισοδίων.

Υπερβαίνοντας τους σκοπέλους και υφάλους του νον βάιολενς και του πασιφισμού, μας εξήγησαν ότι εκείνο που οφείλουμε να μετρούμε στις αναλύσεις μας, είναι η αποτελεσματικότητα κάθε πρακτικής, δηλαδή, αν δίνεται στο κίνημα μέσω αυτής η δυνατότητα να παρεμβαίνει θετικά δίνοντας προοπτική για την κοινωνική απελευθέρωση. Οι διαδοχικές περιφράξεις που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχοι ανατρέπονται με τη σειρά που τους συναντά κανείς κι όχι ξεκινώντας από κει που ξεκίνησαν. Έτσι άνθρωποι κάθε ηλικίας κοινωνικής ιδιότητας, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, μαύροι, άσπροι, συναντώνται στα πάρκα των Πολιτειών της Αμερικής σε μια προσπάθεια να ξαναβρούν την ανθρωπιά τους, την αλληλεγγύη κι ό,τι άλλο η αυτοκρατορία του λιγότερο κακού έχει εξορίσει από τη ζωή ως αντιπαραγωγικό και εμπόδιο για να αναπτυχθεί ο κόσμος του εμπορεύματος.

Εξ άλλου ούτε για τις ιδέες μας πρέπει να ανησυχούμε. Πάντοτε μας επιστρέφουν ως αντιδάνεια. Αλλά, αυτό δεν είναι η πραγματικότητα;

Τέλος πάντων δεν χάλασε κι ο κόσμος με τους δυο αμερικάνους στο Μπραχάμι. Έγινε σίγουρα καλύτερος.

ΓΚ

ΥΓ: πάρε λίγη μυρουδιά από πιπέρι:

Μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση για το κίνημα Occupy των ΗΠΑ

Το κίνημα του Occupy στις ΗΠΑ αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο που δείχνει πως οι αντιστάσεις στη βορειοαμερικανική ήπειρο τα τελευταία χρόνια δυναμώνουν και πάλι. Δεκατρία περίπου χρόνια μετά τις κινητοποιήσεις του Σιατλ, το κίνημα του Occupy εμφανίζεται σε πολλά σημεία των ΗΠΑ και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ορισμένα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας του, η απουσία κομματικών μηχανισμών, η αμεσοδημοκρατική και οριζόντια οργάνωσή του, η εξωθεσμική αντίληψη του να καταλαμβάνεις χώρους και όχι να στους παραχωρεί το κράτος αποτελούν στοιχεία που κανείς τα βρίσκει σε κάθε ελευθεριακή κοινωνική πρόταση. Την ερχόμενη Κυριακή το απόγευμα, στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη, θα γίνει συζήτηση πάνω σε αυτό το ενδιαφέρον φαινόμενο των πλατειών και των δρόμων των ΗΠΑ, το οποίο αναμφίβολα επηρρεάστηκε στο να ξεκινήσει από τη φωτιά της αραβικής άνοιξης αλλά και τις κινητοποιήσεις των "αγανακτισμένων" σε χώρες όπως η Ισπανία, η Μ.Βρετανία και η Ελλάδα. Ο Joshua Stephens και ο Pavlos Stavropoulos είναι δύο σύντροφοι με τους οποίους στη συγκεκριμένη εκδήλωση έχουμε πολλά να συζητήσουμε.




Κυριακή 8/04, 6.30 μ.μ.



Εκδήλωση-συζήτηση:Η άμεση δημοκρατία στην πράξη.Το Κίνημα Occupy στις ΗΠΑ σήμερα



ομιλητές:

Joshua Stephens (Νέα Υόρκη)

Pavlos Stavropoulos (Ντένβερ)



στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη (Αγίου Βασιλείου και Π.Π.Γερμανού 22, Μπραχάμι)



http://www.steki-pikrodafni.gr/

Στερνός χαιρετισμός για τον αυτόχειρα παππού, στην Πλατεία Συντάγματος

«...η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου»... «Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου».

Για την κάνη, τη στραμμένη, σε λάθος μεριά (ΓΚ)

Απ' το κακό και τ' άδικο διωγμένο

κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,

σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο

να σ' έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο

κι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοί

που σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο...

Και πήρες του καιρού τ' αλφαβητάρι

και της αγάπης λόγια φυλαχτό,

για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι

και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,

ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό

με την ελπίδα μόνο και τη χάρη...

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου

και την παλιά τη γνώμη καθενός,

όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου

να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου

και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός

στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου...

Κρυφά και φανερά σ' ακολουθούνε

οι συμμορίες κι οι βασανιστές

και ψάχνουν μέρα - νύχτα να σε βρούνε,

μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε

γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,

το χώμα που πατούν να προσκυνούνε.