τοπική αυτοδιοίκηση ή ελευθεριακή δημοτική αυτοδιεύθυνση;

Την ίδια στιγμή που το κράτος, μέσα από την κυβερνητική πολιτική, αποτελεί ξεκάθαρα τον πολιορκητικό κριό για την άλωση κάθε εργασιακού κεκτημένου για χάρη της παχηλής αύξησης των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου, ήρθε και το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Για άλλη μια φορά, έρχονται να χρησιμοποιήσουν την αρχαία ιστορία προκειμένου να βαφτίσουν εύηχα τα σύγχρονα εκτρώματά τους. Ο «Καλλικράτης» αποτελεί, σύμφωνα με την κυβέρνηση, τη «νέα αρχιτεκτονική» του κράτους. Έτσι, ο αρχαίος αρχιτέκτονας Καλλικράτης δίνει το όνομά του στη νέα κρατική δομή, στο «κάλλος» του κράτους που ετοιμάζουν.
Ο «Καλλικράτης» αποτελεί το τέλος του μύθου της τοπικής αυτο-διοίκησης. Η τοπική αυτο-διοίκηση αποτελεί πλέον ξεκάθαρο τμήμα της δομής του κράτους. Από τη στιγμή κιόλας που μεταφέρονται επιπλέον αρμοδιότητες στο συγκεκριμένο επίπεδο κρατικής διοίκησης, η «τοπική αυτοδιοίκηση» των μεγάλων δήμων και των αιρετών περιφερειαρχών δεν έχει στην ουσία καμία απολύτως διαφορά από το σχήμα του κοινοβουλίου. Αν αναλογιστούμε μάλιστα πως ελάχιστα έργα γίνονται με εθνική χρηματοδότηση και η συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελεί το υποσύνολο των «τυχερών» που κατάφεραν να χρηματοδοτηθούν από την Ευραπαϊκή Ένωση, η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση όχι απλά δεν είναι σε τίποτα διαφοροποιημένη από την ελληνική κρατική διοίκηση, αλλά είναι και απόλυτα εξαρτημένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πολύ γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο «Καλλικράτης» θα οδηγήσει σε:
-περαιτέρω συγκεντρωτισμό της εξουσίας σε εθνικό επίπεδο: έτσι οι άνθρωποι και οι τοπικές κοινωνίες θα απομακρυνθούν ακόμα περισσότερο από τα κέντρα των αποφάσεων.
-απόλυτη πλέον κυριαρχία των κομματικά προτεινόμενων υποψηφίων.
-εξάλειψη οποιασδήποτε τοπικής ιδιαιτερότητας ή συνθήκης που θα μπορούσαν να επηρρεάσουν τον τοπικό χαρακτήρα της «τοπικής αυτοδιοίκησης».
-διαμόρφωση των περιφερειών με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι, με την πάροδο των χρόνων, όλο και πιο προσδεδεμένες οι τύχες τους στο ευρωπαϊκό υπερκράτος που επιχειρούν να στήσουν, προκειμένου να αποκτήσουν ένα μερίδιο της παγκόσμιας κυριαρχίας.
-τεράστια επίθεση στον εργασιακό τομέα με μείωση των θέσεων εργασίας, έχοντας σαν πρόσχημα την κακοδιαχείρηση για την οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι.
-μείωση των κοινωνικών υπηρεσιών, κατ΄ επέκταση της μείωσης των σχετικών θέσεων εργασίας, και διάλυση της όποιας κοινωνικής πολιτικής του κράτους. Δεν είναι τυχαίο πως οι απολύσεις εργαζομένων και οι συγχωνεύσεις δημοτικών επιχειρήσεων αφορούν πρωτίστως τις λεγόμενες κοινωνικές υπηρεσίες.
-πρόωθηση κατασταλτικών μηχανισμών σε επίπεδο περιφέρειας και μεγάλων δήμων: οι θέσεις των δημοτόμπατσων όχι μόνο δε θα μειωθούν αλλά είναι σίγουρα πως θα αυξηθούν και η ιδέα των τοπικών συμβουλίων πρόληψης εγκληματικότητας θα έρθει και πάλι στο προσκήνιο για γενικευμένη εφαρμογή.
Αυτό το πέρασμα λοιπόν από την «τοπική αυτοδιοίκηση» στην «αποκεντρωμένη διοίκηση» κάθε άλλο παρά ασήμαντο είναι. Με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» , το κράτος έρχεται λοιπόν να κλειδώσει ακόμα περισσότερο τις τοπικές κοινωνίες στον ζυγό της απρόσωπης κρατικής και ευρωπαϊκής διοίκησης. Αυτός είναι τουλάχιστον ο στόχος και ελπίζει να τον θέσει σε άμεση εφαρμογή αρχής γενομένης με τις επόμενες περιφερειακές-δημοτικές εκλογές.
Δεν ήταν ασφαλώς τυχαία η επιλογή της κυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση και εφαρμογή το πρόγραμμα «Καλλικράτης» αυτήν την περίοδο. Αυτό συνέβη γιατί στα πλαίσια της διάλυσης κάθε έννοιας ή και υπόνοιας ακόμα του «κοινωνικού κράτους», το πέρασμα σοβαρών αρμοδιοτήτων των κοινωνικών τομέων (παιδεία, υγεία, πολιτισμός, κλπ) στις περιφέρειες και τους δήμους ή σε ενδιάμεσους οργανισμούς θα σημάνει και την τελική αποδιοργάνωσή τους, με τελικό αποτέλεσμα την απόλυτη κυριαρχία της ιδιωτικής καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας.
Η αντίθεσή μας στον «Καλλικράτη» ασφαλώς και δε σημαίνει την προάσπιση αυτής της σάπιας κατάστασης που έχει επιβληθεί με την εφαρμογή του «προγόνου» του «Καποδίστρια».
Θεωρούμε πως οφείλουμε να αναδείξουμε έναν άλλον δρόμο που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την απόλυτη υποταγή των τοπικών κοινωνιών στην κρατική διοίκηση. Πιστεύουμε πως η ιδέα του ελευθεριακού κοινοτισμού έχει να προσδώσει πάρα πολλά προς αυτήν την κατεύθυνση, ιδιαίτερα σήμερα που το οικονομικό μοντέλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης δείχνει το πιο άγριο πρόσωπό του των τελευταίων δεκαετιών.
Οφείλουμε να αναδείξουμε λοιπόν μία ριζοσπαστική κινηματική πολεμική απέναντι στα σχέδια αναδιάρθρωσης του κράτους μέσα από το πρόγραμμα «Καλλικράτης» κρατώντας σαφέστατες αποστάσεις από τις ενδοεξουσιαστικές διενέξεις που ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται σε διάφορες τοπικές κοινωνίες, βλέποντας το κράτος να αναδιαμορφώνει την πίτα ανάμεσα σε διάφορες κλίκες.
Η τοπική κοινωνία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάδειξη ενός κινήματος για την τοπική αυτοδιεύθυνση. Μπορεί να αποτελέσει το γόνιμο έδαφος για μία άλλη μορφή οικονομικής ζωής, κοινοτικοποιημένης και κοινοτικά ελεγχόμενης. Μπορεί να αποτελέσει το πεδίο άσκησης της αμεσοδημοκρατικής συνεύρεσης των ανθρώπων, της κοινοτικής διαχείρησης των άμεσων αναγκών, γιατί όχι δυνητικά και μία ωρολογιακή βόμβα για την ανατροπή της υπάρχουσας κρατικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας.

ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη, ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών
Ιούνης 2010

τοπικές αυτοδιοικήσεις: τα νέα κρατίδια και εμείς

Προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας εναντίον της εφαρμογής του Νόμου "Καλλικράτης" από κάποιους δημάρχους στη Βόρεια Ελλάδα. Τι σημασία έχει ποιοι; Απεργία πείνας πραγματοποίησε, δήμαρχος κάπου στην Αττική. Τι σημασία έχει ποιος; Αναρτημένα παντού σε όλη την Ελλάδα: "Δεν θέλουμε την ένωσή μας μ' αυτούς". Τι σημασία έχει ποιοι και για ποιους;


Από την αναγγελία του Νόμου και μέχρι σήμερα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η κυρίαρχη πολιτική ανάγνωση ταυτίστηκε με τις υποχρεωτικές συνενώσεις Δήμων, τερματίζοντας τη συζήτηση στις ενστάσεις για αυτές. Το γεγονός ότι πλέον οι νέες αρμοδιότητες στους δήμους, τους καθιστούν τοπικές κυβερνήσεις, καθώς και το γεγονός ότι η χρηματοδότηση θα εξαρτάται κυρίως από την ΕΕ, την αύξηση και διεύρυνση των δημοτικών φόρων και τη σύνδεσή τους με την Αγορά, πέρασαν απαρατήρητα. Η έλλειψη συμμετοχής του κοινού για τα κοινά διαδέχεται τη φλυαρία για τις λεπτομέρειες του Νόμου, που αφορούν κυρίως το κατά πόσο οι τοπικοί παράγοντες μπορούν ή όχι να δημιουργήσουν τα νέα τζάκια, το αν θα μπορούν ή όχι να αυξήσουν τα κέρδη τους από τα νέα έργα. Έτσι, η ολοκλήρωση της μετατροπής της Τ.Α. σε επιχείρηση-εισπρακτικός μηχανισμός-μηχανισμός ελέγχου τερματίζει και κάθε αυταπάτη για τη "συμμετοχή του πολίτη". Έτσι κι αλλιώς ήταν από παλιά το μακρύ χέρι του κράτους με κάποιες σχετικές για καθημερινά ζητήματα παροχές.

Σε μια τέτοια συνθήκη που ενισχύεται με την ολοένα και μεγαλύτερη απομάκρυνση από τα κοινά και μάλιστα όταν κάνει απαγορευτική τη δυνατότητα συμμετοχής και παρέμβασης, κάθε κίνηση που επανασυνδέει τους ανθρώπους σε κοινές ανάγκες και σε κοινές αναζητήσεις είναι απαραίτητη. Ένας νέος ηθικός προσανατολισμός για μια ανθρώπινη κοινωνία που θα συνδέεται με τις οριζόντιες συσσωματώσεις είναι κάτι παραπάνω από μια αυτονόητη, απλή αντιεκλογική συμπεριφορά.

γκ

Αναζήτηση Περιεχομένου στο Κενό (;)

Μια ενδιαφέρουσα διαμάχη (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1196640) και με κάποιες σχετικές αναλογίες αντίστοιχες με αυτήν για την υπόθεση του Αχελώου, έκανε την παρουσία της στο νησί της Νάξου. Με συγκροτημένο και τεκμηριωμένο Λόγο, η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Νάξου με τον τρόπο της στηλίτευσε την απόφαση του Κενού Δικτύου να οργανώσει συναυλίες σε παραλίες νησιών με άρτια τεχνική κάλυψη και με πρόσχημα το αίτημα νομιμοποίησης της ελεύθερης κατασκήνωσης.


Η αυτιστική κουλτούρα της νεοψυχεδέλειας που δεν λογαριάζει καμιά σύμβαση με την τοπικότητα, που θεωρεί με "το δίκιο του τουρίστα", ότι τα πάντα μπορούν να υποκλιθούν στην προσφορά της και με το άλλοθι μιας νεοαναρχίστικης αντίληψης σύνδεσης της υψηλής τεχνολογίας με τον παγανισμό φαίνεται να έχει κάποιες ισχυρές προσβάσεις. Ως βιομηχανία προσχημάτων την τελευταία δεκαετία και με όχημα την τεχνική (ως προανάκρουσμα της Τέχνης) καθιερώθηκε σχεδόν, ως η αποκλειστική έκφραση του εναλλακτισμού της αντιεξουσίας. Με πομπώδεις εκδηλώσεις κυρίως σε περιοχές που ακόμα και σε επίπεδο αισθητικής ήταν αταίριαστες, καθιέρωσε μέσα στο σύγχρονο νεφέλωμα του "απαγορεύεται το απαγορεύειν" έναν τρόπο συνύπαρξης μέσα από τη δυνατή μουσική και έναν ρηχό κοινωνικό προβληματισμό. Η αλήθεια είναι ότι οι ασφυχτικές συνθήκες στο σύγχρονο άστυ σε συνδυασμό με την ανυπαρξία κοινωνικής πρότασης πολιτισμού δεν θα μπορούσαν να γεννήσουν κάτι άλλο, πέρα από "νέες" "κοινότητες" και "δίκτυα" νέων ανθρώπων που θα κοιτάξουν πώς θα εκφράσουν μαζικά την ιδιωτική ανάγκη τους για εκτόνωση και ιδιαίτερα όταν αυτή μπορεί να συνδυαστεί με την πολυπόθητη επαφή με τη Φύση.

Ποιες όμως τοπικές κοινωνίες της περιφέρειας είναι αυτές που κρατούν τους συνεκτικούς δεσμούς του παρελθόντος και τη μέριμνα για τη συνέχεια της φυσικής και κοινοτικής ζωής, όταν η ανάπτυξη είναι ο κυρίαρχος προσανατολισμός τους; Ποια είναι εν τέλει η αντίληψή μας για τη Φύση και την Κοινωνία αν θέλουμε να υπερβούμε το καταναλωτικό (συμβατικό ή εναλλακτικό) μοντέλο;

Όλα αυτά είναι αναπάντητα ερωτηματικά από συλλογικές διαδικασίες και συναντιόμαστε κάθε φορά αντιμέτωποι με τον καθρέφτη όταν τα αποστήματα σπάνε. Κι είναι σημαντικό να το αναγνωρίζουμε ως αρχή μιας συνέχειας αγώνα.

ΓΚ

Τα καύσιμα του "πολιτισμού" της ιδιώτευσης

Η πρόσφατη αντιπαράθεση-σύγκρουση ανάμεσα σε ένα συνοθύλευμα εργοδοτών-ιδιοκτητών-υπαλλήλων της μεταφοράς υγρών καυσίμων και των επίσημων εκπροσώπων κυβέρνησης-επιχειρηματιών τουρισμού και εμπορίου ανέδειξε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο και ύφος τη φανερή πλέον πλευρά μιας βαθειάς αξιακής κρίσης από την οποία μαστίζεται ο σύγχρονος κόσμος. Μιας κρίσης που οι οικολογικές της προεκτάσεις από την απόλυτη εξάρτηση της χρήσης του πετρελαίου φαίνονται σχεδόν αστείες: η λιγότερο φωτεινή πλευρά αλλά συνάμα η πλέον ουσιαστική, της παραπάνω αντιπαράθεσης-σύγκρουσης, αυτής του ιδιοκτήτη ΙΧ οχήματος ως συμβόλου της κοινωνίας της ιδιώτευσης δίνει τον τόνο της σ' αυτό που ονομάζεται κοινωνική διάλυση. Η ψυχή του δημόσιου χώρου καταλαμβάνεται από εκατομμύρια οδηγούς σε δρόμους που ενώνουν μόνο το ατομικό συμφέρον που καταλήγει στο γραφειοκρατικό έλεγχο και στα κέρδη της αγοράς, σε δρόμους που χωρίζουν την ανθρώπινη κοινότητα.

Η τραγική ουτοπία του καπιταλισμού, διαπερνά και κατακερματίζει το σύνολο των κοινών αφετηριών του πολιτισμού, καταλαμβάνοντας όλα τα κενά που θεσμίζονται και ταυτοχρόνως γίνονται κοινωνική συμπεριφορά με την ισχύ κυρίαρχου κοινωνικού παραδείγματος.

Αυτή η εξέλιξη που μόνο μεγενθύνει την κοινωνική έκρηξη ως "πόλεμο όλων εναντίον όλων" και που παράγει θάνατο, καταστροφή, αρρώστεια μας απομακρύνει από κάθε πιθανή αναστροφή;

Οφείλουμε να αναλογιστούμε σε μια συλλογική δυναμική -όχι απλά τη φανερή αδυναμία αυτής της καταστροφικής αδυνατότητας της Αγοράς να χαρίσει την πολυπροσδοκούμενη ευημερία και ειρήνη αλλά και της καταπιεσμένης δυνατότητάς μας να συγκροτούμε κοινότητες αναστοχασμού και υλοποίησης αναγκών;
ΓΚ

Συνέχεια «ηγέτες»... Ας προσπαθήσουμε μια φορά χωρίς αυτούς!

Μια χούφτα καθαρμάτων, που κυριαρχεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των τραπεζών, των
χρηματιστηρίων και των οίκων οικονομικής αξιολόγησης, καθορίζει με τα παιχνίδια της τις ζωές
μας. Αυτός είναι ο καπιταλισμός: αιμοβόρος και αδίστακτος. Ας αντικρύσουν πια το πραγματικό
του πρόσωπο όσοι δεκαετίες τώρα πάλευαν να του φτιασιδώσουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο.
Η κρίση που διατρέχουμε δεν είναι απλά οικονομική. Είναι πολύ περισσότερο υπόθεση πολιτική
και ουσιαστικά υπόθεση πολιτειακή. Τα υπάρχοντα κράτη είναι δομημένα κατά τέτοιον τρόπο
ώστε να εφαρμόζουν μία πολιτική, η οποία βασικό στόχο έχει την επιβολή των επιταγών της
καπιταλιστικής αγοράς στις κοινωνίες. Είναι όμως παράλληλα και μία κρίση ακόμα πιο βαθιά,
μία κρίση πολιτισμική, αφού δεκαετίες τώρα το κράτος και τα πολιτικά κόμματα δούλευαν στο
να διαλυθεί κάθε ουσιαστική αξία, όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια και η συνεργασία, και
προωθούσαν τον ωχαδελφισμό, το «βόλεμα» και το εργατοπατεριλίκι. Έστησαν μέσα στις
τελευταίες δεκατίες μία και μόνη λατρεία, αυτή του χρήματος, γεμίζοντας όλους τους δρόμους
με υποκαταστήματα τραπεζών, πολυκαταστήματα και αλυσίδες super-market. Επιχείρησαν
να εκκενώσουν την κοινωνία από κάθε έννοια αξιοπρέπειας προσπαθώντας τώρα να μας
μετατρέψουν σε πληβείους του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος.
Όσοι ζούσαν μέσα στη ματαιοδοξία του υπερκαταναλωτισμού, των δανείων, του κομματικού
μέσου και της «τακτοποιημένης» ζωής, μάς λοιδορούσαν όταν τους λέγαμε πως κάποια στιγμή
τα αφεντικά θα θελήσουν να τελειώνει αυτό το παραμύθι, θεωρώντας μας φαντασιόπληκτους και
κινδυνολόγους. Δυστυχώς, η ώρα της κρίσης ήρθε πιο γρήγορα απ΄ ό,τι κι εμείς περιμέναμε...
Βλέπουμε όμως πως οι ιδέες και οι προτάσεις μας, αυτές που κάποτε ακούγονταν ουτοπικές,
σήμερα αποτελούν μία ουσιαστική διέξοδο από το αδιέξοδο που μας έχουν φέρει ο καπιταλισμός
και τα κράτη. Ή θα υποδουλοθούμε οικειοθελώς ή θα εξεγερθούμε προσπαθώντας να ανοίξουμε
ένα ελπιδοφόρο παράθυρο προς το μέλλον.
Εντείνουμε τον πόλεμο κατά του κράτους και του καπιταλισμού, που επιχειρούν να διαμορφώσουν
ένα αύριο οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.
> Ας πετάξουμε στην άκρη το αστικό σύνταγμα και ας συγκροτήσουμε μία συντακτική-καταστατική
συνέλευση, όπως εκείνη που διαμόρφωσαν οι εξεγερμένοι της παρισινής Κομμούνας, η οποία
θα εκφράζει τις αγωνιζόμενες δυνάμεις και θα αποφασίζει προς την κατεύθυνση του κοινού
συμφέροντος.
> Ας πετάξουμε στην άκρη το σάπιο αστικό κράτος και ας συγκροτήσουμε τη ελλαδική-αιγαιακή
Συνομοσπονδία των αυτόνομων Περιφερειών και Δήμων. Ας μην αφήσουμε το ευρωπαϊκό
υπερκράτος να καταστήσει τους τόπους μας υποδουλωμένες στα σχέδιά του περιφέρειες
(όπως επιχειρείται να προωθηθεί μέσα από τον «Καλλικράτη»).
> Ας τελειώνουμε επιτέλους με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, δανειζόμενοι εκείνο
το αρχαίο στοιχείο της άμεσης δημοκρατίας και απογειώνοντάς το σήμερα σε μία κοινωνική
δημοκρατία, όπου μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και τον αιρετό και ανακλητό
χαρακτήρα των εκπροσώπων σε θέσεις ευθύνης οι υποθέσεις της ζωής θα είναι υπόθεση όλων
και όχι κάποιων ψηφισθέντων «ειδημόνων».
> Ας τελειώνουμε με την κυριαρχία των τραπεζών στη ζωή μας, καταργώντας τες και
διαμορφώνοντας εκτεταμένα δίκτυα αλληλοβοήθειας και ανταλλαγής προϊόντων και
υπηρεσιών μεταξύ κοινοτικά ή εργατικά ελεγχόμενων παραγωγικών μονάδων.
> Ας διαλύσουμε την οικονομία της αγοράς, διαμορφώνοντας μία νέα οικονομία ζωής. Ως
κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν μπορεί να εκλαμβάνεται εκείνη στην οποία
προτρέπει το ΚΚΕ και της οποίας την αποτρόπαια κατάληξη είδαμε και βλέπουμε στην ΕΣΣΔ,
στις υπόλοιπες χώρες του ανατολικού μπλοκ και στην «κομμουνιστική» Κίνα. Κοινωνικοποίηση
σημαίνει κοινοτικοποιημένη οικονομία, γέννηση και εξέλιξη οικονομικών δραστηριοτήτων που
υπόκεινται στον κοινοτικό έλεγχο (σε επίπεδο περιφέρειας, δήμου ή χωριού) και με άμεση
συμμετοχή στις αποφάσεις των εκάστοτε εργαζομένων.
> Ας διαλύσουμε την αστυνομοκρατία που επιχειρούν να επιβάλουν παντού, γνωρίζοντας πως
μόνο η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων και η εκμηδένιση της ανεργίας και της φτώχειας
μπορούν να εξαλείψουν το μικροέγκλημα. Αντί για όλα αυτά τα παράσιτα που σήμερα αποτελούν
τα όργανα της τάξης τους, οι λαϊκές πολιτοφυλακές από εκ περιτροπής πολίτες των αυτόνομων
δήμων μπορούν να είναι πραγματικά αποτελεσματικές.
Αυτό όμως που άμεσα πρέπει να γίνει είναι η διαμόρφωση όλο και περισσότερων
πυρήνων αυτόνομης αντίστασης, η γέννηση κοινωνικοεργατικών κέντρων σε κάθε δήμο,
η συγκρότηση τοπικών σωματείων εργαζομένων/ανέργων και αυτοαπασχολούμενων, η
ενίσχυση των πρωτοβάθμιων σωματείων με συνελευσιακή μορφή λήψης αποφάσεων, η
παρουσία στο δρόμο.
Άλλωστε, «όταν θα έρθουν εκείνες οι μέρες - και είναι στο χέρι σας να επισπεύσετε τον ερχομό
τους – όταν μια ολόκληρη περιοχή, όταν μεγάλες πόλεις μαζί με τα προάστιά τους απαλλαχτούν
απ΄ τους κυβερνήτες τους, το έργο μας θα είναι ξεκάθαρο: όλα τα μηχανήματα πρέπει να
επιστραφούν στους αληθινούς ιδιοκτήτες τους, έτσι ώστε όλοι να έχουν το μερίδιό τους στην
κατανάλωση, και η παραγωγή θα συνεχιστεί για καθετί που είναι αναγκαίο και χρήσιμο. Έτσι,
η κοινωνική ζωή όχι μόνο δεν θα διακοπεί αλλά θα συνεχιστεί με τη μεγαλύτερη ενέργεια»
(Π.Κροπότκιν).
Από κανέναν πολιτικό δεν περιμένουμε να βάλει «κόκκινη γραμμή» στις ορέξεις των αφεντικών.


Γι΄αυτό,
βάζουμε μαυροκόκκινη γραμμή
με την άμεση και αυτοοργανωμένη δράση μας


ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών
Μάης 2010
libcommu@yahoo.com