To είπε η επιστήμη (1)

Όταν ήμουν παιδί, στο κατηχητικό, μας έλεγαν για την ασκητική ζωή του Ιωάννου του Πρόδρομου. Τρεφόταν στην έρημο με ακρίδες και μέλι. Αηδίαζα και παράλληλα τον θαύμαζα για το κουράγιο του (χώρια για το γνωστό του τέλος με το χορό της Σαλώμης από τον γνωστό σε όλους μας Ηρώδη). Η μάνα μου ίσως και για να περιορίσει λίγο τις συνέπειες, σε μένα αυτής της αλήθειας (;) κατασκεύασε μια άλλη αλήθεια: Ο Ιωάννης έτρωγε όχι ακρίδες αλλά την «άκρη από τα χορταράκια» που έβρισκε(;) στην έρημο. Ακρίδα για τη μάνα μου εν προκειμένω ήταν η άκρη του χορταριού. Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή μια νέα οδηγία προς τον δυτικό άνθρωπο: Τρώτε ακρίδες κι άλλα έντομα ή και σκουλήκια. Σε άλλες περιοχές τα θεωρούν νόστιμα, είναι γεμάτα πρωτεΐνες και επιπλέον δίνουν και μια λύση στο πρόβλημα της διατροφής. Φαντάστηκα την περίπτωση που σύννεφα ακρίδες πέφτουν σε μια περιοχή (για να μην αφήσουν κολυμπηθρόξυλο από καλλιεργήσιμη έκταση) κι εμείς περιχαρείς να πέφτουμε σαν τις ακρίδες πάνω τους και να τις πιάνουμε, να τις τρώμε ωμές να τις μαζεύουμε για βραδινό γεύμα, να τις αποξηραίνουμε, να τις κάνουμε τουρσί με ξιδάκι, παστές με χοντρό αλάτι, κατεψυγμένες σε μεγάλους ψυγειοκαταψύκτες. Φαντάστηκα να ανοίγουμε μαγαζιά που θα πωλούνται ακρίδες σε όλες αυτές τις μορφές, αλλά και σε μορφή γλυκού του κουταλιού, σε μορφή μπακλαβά, σε μορφή παγωτού. Ως εδώ… Μου ‘ρχεται να ξεράσω.

Σκέφτομαι: μα καλά τόσο μαλάκες ήταν οι παλιοί που δεν έβαλαν τις ακρίδες στο διαιτολόγιό τους ενώ είναι πολύ πιθανό να τις έχουν δοκιμάσει και έρχονται ξαφνικά οι επιστήμονες και μας λένε: Φάτε όρνια!

Τα πράματα είναι πολύ απλά. Στην εποχή αυτής της πολυδιάστατης κρίσης και του καθεστώτος διαρκούς απειλής, τα κυρίαρχα και κανοναρχούμενα επιστημονικά επιτελεία μαζί με τα ΜΜΕ θα παίξουν το βρώμικο ρόλο προώθησης νέων ιδεών, στην προκειμένη περίπτωση με την υπόθεση της διατροφής. Είναι η όψη του νομίσματος που πέφτει μαζί με τον απίστευτο επιστημονισμό της κλωνοποίησης και των μεταλλαγμένων τροφίμων. Στην άλλη όψη του είναι το αποκρουστικό πρόσωπο του πολέμου, της καταστροφής λαών και της μείωσης του πληθυσμού.…

Γιώργος Γιαουρτλού Κεμπάπ

μιά παλιά αφίσα..........

........που βρήκα τυχαία στο δίκτυο σκαναρισμένη, και που όταν την είχα πρωτοδεί, την ερωτεύτηκα.
ΓΠ

για το ελευθεριακό

Από την ιστοσελίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"
http://eleftheriakos.blogspot.com/2010/06/blog-post_1456.html
Η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας


1) Ελευθεριακός Πρώτος ο Γάλλος αναρχικός Ζοζέφ Ντεζάκ χρησιμοποιεί την λέξη αυτή και μάλιστα εκδίδει και μια εφημερίδα “ ο ελευθεριακός ” από το 1858 έως το 1861. Σε αυτή την αγνοημένη φυσιογνωμία οφείλουμε μια πρώιμη έννοια του κομμουνιστικού αναρχισμού και πολλά άλλα μέσα από το ουτοπικό του έργο “ Η Ανθρωπόσφαιρα ” (να σημειώσουμε δε, ότι ο Ντεζάκ ήταν ταπετσέρης και ελαιοχρωματιστής και όχι κάποιος μικροαστός ή μεσοαστός γραφιάς. Το έργο του υποτιτήθηκε και αγνοήθηκε, αν και υποκλάπηκε σε πολλά σημεία του. Στην “Ανθρωπόσφαιρα”, περιγράφει τους πλανήτες και τη γη σαν ζώντες οργανισμούς που ζουν, ανα-πνέουν και αισθάνονται. Πρώιμος “ οικολόγος ”;).

ο πολλαπλασιασμός της κοινωνικής διαίρεσης και η κρίση ως δυνατότητα κριτικής

"Είναι προτιμότερη η καταστροφή του κόσμου απ' το να πάθει κάτι το νύχι μου", έγραφε περίπου, πριν κάτι μετρημένους σε δάχτυλα του ενός χεριού, αιώνες, ο Ντ. Χιούμ. Παρανυχίδες βγάλαμε πολλές, μελάνιασαν πολλές φορές τα νύχια μας και τα χάσαμε χρησιμοποιώντας εργαλεία ή μαγκώνοντάς τα σε πόρτες. Το πολύ-πολύ να αποδώσαμε την ευθύνη στην κακή στιγμή ή όταν είμασταν πολύ μικρά παιδιά στο ίδιο το αντικείμενο,το οποίο την επόμενη στιγμή το κάναμε "ντα". Ποτέ όμως δεν σκεφτήκαμε ότι προτιμούσαμε να καταστραφεί ο κόσμος. Παρόλη την καλωσύνη μας, όμως, ο Ντ. Χιουμ, φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Ποτέ άλλοτε το προσωπικό συμφέρον δεν ήταν τόσο ισχύ απ' όσο σήμερα. Ο καπιταλισμός και η Κυριαρχία του κράτους ποτέ δεν ήταν σ' αυτό το σημείο ανάπτυξης μέσα στην ψυχή. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη μια νέα ανάρτηση ιδιωτικού συμφέροντος και θεσμικής του κάλυψης, θέτει στο περιθώριο την όποια κοινωνική συνοχή στο όνομα της ελευθερίας, της ευημερίας. Παλιές δυνατότητες που επιβεβαίωναν την κοινωνική συνεργασία, με τη βοήθεια (με τη χορηγία για την ακρίβεια)της πολιτικής οικονομίας μπαίνουν σε αχρηστεία ή συγκεντρώνονται στις προθήκες των μουσείων. Αποτέλεσμα: το χάος που επιτείνεται, η ανασφάλεια που ενισχύεται, η καταστολή που θωρακίζεται, η Φύση που καταστρέφεται και η κοινωνία που αυτοδιαλύεται. "Πόλεμος όλων εναντίον όλων" επιγραμματικά είχε αναφέρει ο Καστοριάδης για το θρυμματισμένο κόσμο μας.
Ας σκεφτούμε όμως ότι η πολύπλευρη κρίση που ζούμε έχει και μια ακόμα ανάγνωση, αυτή του παθός-μαθός. Μια ευκαιρία -ας πούμε- να αναλογιστούμε και να πράξουμε. Να κρίνουμε και να υπερβαίνουμε όλες αυτές τις μαθηματικές πράξεις που κάνοντάς τες καταστρέφουμε ότι δεν μπορεί να αριθμηθεί: τη δημιουργία.
Δημόχαρος Kastrioti

για τις λευκές σελίδες της ανύπαρκτης ελληνικής δημοκρατίας

Από τα παραλειπόμενα: νεκροί στις φυλακές, νεκροί στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων, νεκροί από υπερβολική δόση (για αυτούς ήδη εδώ και καιρό έχουν σταματήσει να γράφουν οι φυλλάδες), αυτοκτονίες (που δεν έχουν το απαραίτητο σασπένς). Λεηλατημένος κόσμος, χωρίς κοινότητα, χωρίς κοινωνική στήριξη. Διωγμένοι, εξόριστοι,άνθρωποι. Περιθώριο σε μια κοινωνία που δεν ζήτησαν να αλλάξει και με ρόλους σε μια κοινωνία που τους αγκαλιάζει ενίοτε αποκλειστικά μ' αυτούς. "Πήγαινε γυρεύοντας", "τα ΄θελε και τα ΄παθε", δεν είναι παρά το καταστάλαγμα της ανύπαρκτης σοφίας που χαρακτηρίζει την ανάλγητη πλευρά του κόσμου μας σε συνθήκες απίστευτης αστικοποίησης που ταυτίζονται με τις πιο χειρότερες πλευρές της παράδοσης για τα "γαγγραινιασμένα μέλη" του κοινωνικού σώματος.

Αυτοί οι νεκροί είναι τα αποτελέσματα των πιο τέλειων εγκλημάτων. Όταν ο ένοχος είναι ταυτόχρονα και εισαγγελέας.

Κι εμείς; Η αλληλεγγύη δεν είναι κενό γράμμα. Aλλήλων εγγύηση. Μόνο μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε. Είναι σάρκα από τη σάρκα μας.
Δημόχαρος Kastrioti